Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 59

Kinabukasan.Maaga pa lamang, ngunit buhay na ang buong executive floor ng Rodrique Tower.Ang tunog ng mabilis na yapak ng mga empleyado ay umaalingawngaw sa makintab na sahig. Ang mga assistant ay nagmamadaling nagdadala ng mga dokumentong kailangang pirmahan. Ang mga manager ay abala sa pag-review ng mga presentation para sa board meeting. Ang bawat sulok ng opisina ay puno ng galaw, puno ng mga plano, puno ng mga desisyong maaaring magbago sa kinabukasan ng isa sa pinakamalaking kumpanya sa bansa.Ngunit sa gitna ng lahat ng iyon…may isang babae na tahimik lamang na nakaupo sa kanyang desk.Si Venice Reyes.Ang mga daliri niya ay mabilis na gumagalaw sa keyboard habang inaayos ang schedule ni Romer Rodrique.Mga meeting.Mga conference call.Mga appointment.Mga business proposal.Mga dokumentong kailangang ma-review.Lahat ay dapat maayos.Lahat ay dapat walang pagkakamali.Dahil iyon ang trabaho niya ngayon.Hindi ang nakaraan.Hindi ang mga alaala.Hindi ang lalaking ilang hak

Hindi agad umalis si Cassandra.Nanatili siya sa executive lounge habang pinagmamasdan si Romer na unti-unting binabawi ang sarili niyang kontrol.Ilang minuto lamang ang nakalipas…ang lalaking tila walang kinatatakutan ay biglang umatras sa kanya na parang may bagay siyang kinatatakutan.Hindi iyon galit.Hindi iyon pagkasuklam.May iba.May nakita siyang sandali sa mga mata ni Romer.Isang bagay na hindi niya maipaliwanag.Takot.At iyon ang unang beses na nakita niyang may emosyon sa likod ng malamig nitong mukha.“Mr. Rodrique…”Maingat niyang tawag.Hindi siya agad sumagot.Nakatayo si Romer sa tabi ng malaking bintana, nakatalikod sa kanya habang pinagmamasdan ang lungsod.Ang kamay niyang kanina lamang ay namula ay nakasara sa kamao.Ayaw niyang makita ni Cassandra.Ayaw niyang magtanong ito.Ayaw niyang may makaalam.Lalo na siya mismo…hindi niya maintindihan kung bakit ganoon ang nangyari.“Okay ka lang ba?”Tanong ni Cassandra.Pinilit niyang ayusin ang ekspresyon.“Okay l

Kinabukasan, bago pa man sumikat nang tuluyan ang araw, gising na si Venice.Tahimik ang buong bahay.Tanging mahinang ugong ng refrigerator at tunog ng kutsilyong humihiwa sa prutas ang maririnig sa kusina.Nakaayos na sa mesa ang mga baon ng mga bata.Tatlong lunch boxes.Tatlong bote ng tubig.Tatlong maliit na lalagyan ng prutas.At tatlong magkakaibang paboritong pagkain.Para kay Rian, sandwich na may scrambled egg at cheese.Para kay Raine, chicken pasta dahil ayaw nitong kumain ng gulay kapag nakikita nitong hiwa-hiwa ang mga iyon.At para kay Rio, strawberry pancakes na hugis bituin.Karaniwan, habang naghahanda siya ng kanilang almusal, abala rin si Venice sa pakikipagbiruan sa mga anak.Ngunit ngayong umaga…wala siyang imik.Tahimik siyang nakatitig sa kawali habang mabagal na hinahalo ang itlog.Naroon pa rin sa isip niya ang nangyari kahapon.Ang pag-uusap nina Cassandra at Doña Elena.Ang paraan ng pagtitig ng matanda sa kanya.Ang malamig na babala nito.At higit sa la

“Where were you working before NovaHealth?”“Sa accounting firm.”“For how long?”“Almost three years.”“Why did you leave?”“Personal reasons.”“Are you married?”Napatigil si Venice.Mabagal siyang tumingin kay Romer, na para bang hindi niya inaasahang itatanong nito ang bagay na matagal na niyang iniiwasang pag-usapan.“No.”Bahagyang kumunot ang noo ni Romer.“Were you married?”Tahimik si Venice.Masyadong tahimik.Napansin niya ang biglang pagbabago sa mukha ng babae—ang bahagyang pag-iwas ng mga mata nito at ang pagkakapit ng mga daliri sa isa’t isa.“Yes?”Huminga nang malalim si Venice.“Sir, I already answered this during my interview. Once… but he died a long time ago.”Hindi gumalaw si Romer.M