All Chapters of One Last Time: Chapter 11 - Chapter 20

Ang private jet ni Romer Rodrique ay dumaong sa Los Angeles International Airport nang madaling araw. Ang lungsod ay tahimik pa, pero sa dibdib niya ay may bagyo.Hindi siya naghintay ng driver. Diretso siyang sumakay sa isang black SUV na inayos ng investigator at pinuntahan ang address ng hospital na ibinigay ni Mr. Cruz. Ang puso niya ay tumitibok nang mabilis habang papasok sa malaking gusali.“Venice Reyes,” sabi niya sa receptionist, ang boses ay nanginginig sa kaba. “Accountant. Nagtatrabaho dito.”Ang babae sa harap ay tumingin sa computer. “Sorry, Sir. Walang Venice Reyes sa accounting department ngayon. Baka nagresign na? O mali ang pangalan?”Nanigas si Romer. “Tingnan mo ulit. Pakisuyo.”Walang nahanap.Buong araw siyang naghintay sa labas ng hospital. Bawat babaeng may mahabang buhok, bawat katawan na may pagkakapareho kay Venice, ay pinagtititigan niya. Walang isa man ang naging siya.Kinabukasan, bumalik siya. At kinabukasan. At kinabukasan.Isang linggo. Dalawang lingg

Ang umaga sa Los Angeles ay malamig. Ang araw ay bahagyang natatakpan ng manipis na ulap. Sa maliit na apartment sa isang tahimik na kapitbahayan, si Venice Reyes ay nakaupo sa gilid ng kama, hinahaplos ang malaki na niyang tiyan. Anim na buwan na. Anim na buwan ng pagduduwal, pagkapagod, pananakit ng likod, at walang katapusang pag-aalala.“Rian… Raine… Rio…” bulong niya nang mahina, ang mga daliri ay dahan-dahang gumagalaw sa ibabaw ng tiyan. “Mommy is awake. Good morning, my babies.”Parang sumagot ang tatlo. May mahinang sipa sa kanan, pagkatapos ay sa kaliwa, at isa pang malakas na galaw sa gitna. Ngumiti si Venice. Sa kabila ng lahat ng hirap, ang mga sandaling ito ang nagbibigay sa kanya ng lakas.“Ven! Ready ka na?” tawag ni Mara mula sa sala. “Ang appointment natin is 9:30. Ayaw kong ma-late tayo.”“Oo, sandali lang,” sagot ni Venice habang dahan-dahang tumayo. Ang katawan niya ay mabigat na. Ang bawat kilos ay nangangailangan ng effort. Kinuha niya ang malaking cardigan at i

Dalawang buwan ang lumipas mula nang muling iutos ni Romer ang paghahanap kay Venice.Dalawang buwan… at wala pa ring malinaw na resulta.Ang investigator ay nagpadala ng ilang possible leads isang babaeng Filipino accountant sa isang clinic, isang pregnant woman na may magkahawig na features pero lahat ay dead end. Walang solidong ebidensya. Walang address. Walang pangalan na eksaktong tumutugma.At sa gitna ng lahat ng iyon, ang Rodrique Empire ay muling gumuhit ng digmaan.Isang malaking supply chain problem sa Asia. Isang lawsuit mula sa dating partner. Isang biglaang pagbagsak ng stocks dahil sa tsismis sa media. At ang pinakamasakit si Doña Elena na laging nakaabang, laging handang magalit.“Romer, nasaan ang report?”“Romer, bakit hindi mo sinagot ang tawag ng investor?”“Romer, ang Europe deal ay kailangan ng follow-up. Umalis ka next week.”“Romer, huwag kang magpakita ng kahinaan. Ang board ay nanonood.”Araw-araw.Kaliwa’t kanan.Si Romer ay naging workaholic nang walang

Alas dose ng madaling araw.Tahimik ang buong apartment.Ang tanging tunog lamang ay ang mahina at paulit-ulit na pagpatak ng orasan sa sala, ang malamig na hangin mula sa air conditioner, at ang tunog ng telebisyon na naiwan bukas matapos manood ni Mara ng isang K-drama na halos umiyak siya nang dalawang oras.Kakahiga pa lamang niya nang—“MARAAAAAA!”Pumutok ang sigaw ni Venice sa buong apartment.Sa isang segundo, parang nawala lahat ng antok ni Mara.Bigla siyang bumangon mula sa kama na parang sundalong tinawag sa gitna ng giyera.“Ano?! Ano?! Nagsimula na ba?!”Tumakbo siya palabas ng kwarto habang hawak pa ang toothbrush na hindi na niya nagawang gamitin.Pagpasok niya sa kwarto ni Venice, nakita niya ang kaibigan niyang nakaupo sa kama, isang kamay nakahawak sa malaking tiyan nito, habang ang mukha ay puno ng sakit at pangamba.“Sakit…” mahinang sabi ni Venice.“Ven?”“Ang sakit ng tiyan ko… parang contraction…”Nanlaki agad ang mga mata ni Mara.Agad niyang ibinaba ang tooth

Sa kabilang dulo ng mundo…Sa isang lugar kung saan ang ilaw ng mga skyscraper ay hindi kailanman namamatay, kung saan ang pera, kapangyarihan, at mga desisyon ng malalaking tao ang umiikot sa bawat segundo…Nasa ika-limampung palapag ng Rodrique Tower si Romer Rodrique.Ang malamig na conference room ay puno ng mga pinakamakapangyarihang tao sa industriya.Mga executive.Mga investor.Mga taong sanay makakita ng milyon-milyong halaga na nakasulat lamang sa isang papel.Sa gitna ng lahat ng iyon, nakaupo si Romer sa dulo ng mahabang mesa.Suot ang perpektong itim na suit.Maayos ang buhok.Kalma ang ekspresyon.Ang parehong mukha na kinatatakutan at hinahangaan ng marami.Ang mukha ng isang lalaking walang pinapakitang kahinaan.Ang presentation sa harapan niya ay nagpapatuloy.“Mr. Rodrique, based on the latest projections, ang expansion ng international market natin ay magbibigay ng thirty-five percent increase sa revenue sa susunod na quarter.”Nagpalit ng slide ang executive.“Kung