Alle Kapitel von สตรีไร้ค่าที่พวกท่านทอดทิ้ง คือยอดดวงใจของท่านอ๋องปีศาจ: Kapitel 1 – Kapitel 10

ตอนที่ 2 การกลับมาของครอบครัวภายในจวนสกุลหลิวเต็มไปด้วยกลิ่นอายมงคล เสียงหัวเราะและรอยยิ้มล้วนเต็มไปทั้งจวน เสียงฝีเท้าของบ่าวไพร่ที่วิ่งวุ่นจัดเตรียมมื้อค่ำเพื่อต้อนรับการกลับมาของวีรบุรุษแห่งด่านเยี่ยนเหมิน เต็มไปด้วยความยินดี ทว่าในเขตเรือนหอธรรมอันเงียบสงัดท้ายจวน ความเคลื่อนไหวเดียวที่มีคือเสียงรินน้ำชาอย่างแผ่วเบาจากมือของหลิวซูเมิ่ง“คุณหนูเจ้าคะ ท่านแม่ทัพให้คนมาตามแล้วเจ้าค่ะ” เสี่ยวเถาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ในมือกำผ้าเช็ดหน้าแน่น“เห็นว่า... ทุกคนรออยู่ที่เรือนโถงใหญ่แล้วเจ้าค่ะ”หลิวซูเมิ่งวางถ้วยชาลง ดวงตาเรียบเฉยปรายมองเงาสะท้อนของตนในน้ำชา เส้นผมที่ปรกหน้าบดบังใบหน้าซีกหนึ่งไว้ แต่มันไม่อาจบดบังความนิ่งสงบที่สั่งสมมาตลอดสิบห้าปี นางลุกขึ้นยืนช้าๆ จัดระเบียบชุดผ้าแพรสีเรียบที่เพิ่งได้รับมา แม้มันจะดูดีกว่าชุดเก่า แต่นางรู้ดีว่าสำหรับคนในเรือนโถงนั้น นางก็ยังเป็นเพียงจุดด่างพร้อย เป็นส่วนเกินที่ทุกคนไม่อยากจดจำ ตัวกาลกิณีที่เกิดมาพร้อมคุณหนูผู้มีดวงนำโชค“ข้ารู้แล้ว ไปกันเถิด”ที่เรือนโถงใหญ่กลิ่นกำยานหอมหมื่นลี้ตลบอบอวลไปทั่วห้องโถงกว้างขวาง หลิวเจี้ยนกั๋วในชุดลำลองผ้

ตอนที่ 4 แผนร้ายวันปักปิ่นเย็นวันนั้นแม่ทัพหลิวกลับจากค่ายทหาร ก็รับรู้เรื่องวิวาทกันระหว่างลูกๆ แล้ว ทว่าเขาเป็นบุรุษดังนั้นจึงไม่เห็นว่าเป็นเรื่องใหญ่อันใด“ฮ่าๆ ฮูหยินอย่าคิดมากเลย พี่น้องกระทบกระทั่งกันบ้างเป็นเรื่องปกติ อีกอย่างเจ้าใหญ่ก็ตามใจเยว่เอ๋อร์เกินไป ไม่พูดอะไรก็ตบหน้าน้องเช่นนั้นใช้ได้ที่ไหน พรุ่งนี้ข้าจะส่งเขากลับไปที่ค่ายเสีย กำลังเหลือล้นก็จงไปฝึกทหาร”“ท่านพี่! ท่านก็เข้าข้างเด็กนั่นเสียจริง เรื่องทั้งหมดหากมิใช่นาง แล้วลูกๆ จะตีกันหรือไม่เล่า”“ฮูหยินเจ้าพูดเหมือนกับว่าเมิ่งเอ๋อร์ไม่ใช่ลูกเจ้า” แม่ทัพหลิวถอนหายใจออกมา พลางดึงภรรยามากอด“ความจริงแล้วเรื่องทั้งหมด ไม่เกี่ยวกับเมิ่งเอ๋อร์เลย นางบริสุทธิ์นักเพิ่งเกิดมาก็ถูกตราหน้าว่าอัปมงคลแล้ว ตัวนางเองหากเลือกได้ก็คงไม่อยากเป็นเช่นนี้หรอก ท่านนักพรตก็บอกแล้วมิใช่หรือ พ้นวัยปักปิ่นไปทุกอย่างจะคลี่คลายเอง”ความจริงแล้วหลิวเจี้ยนกั๋วก็รู้สึกผิดต่อบุตรสาว ทว่าเรื่องคำทำนาย เขาก็ไม่กล้าลบหลู่ ดังนั้นแล้วจึงเลือกที่จะให้หลิวซูเมิ่งหันหน้าหาพระธรรม ชะล้างดวงชะตา“เรื่องอาหารเช่นกัน นางผ่ายผอมเกินไปแล้ว เจ้าค่อยๆ บดเนื้อสั

ตอนที่ 5 พิธีปักปิ่นเลือดนักพรตพเนจรผู้หนึ่งแต่งกายด้วยชุดสีเทาเก่าๆ ท่วงท่าของเขากลับดูน่าเกรงขามและเต็มไปด้วยกลิ่นอายเทพเซียน เมื่อเขามาในงานปักปิ่นด้านในแล้ว ก็กวาดสายตามองหลิวซูเยว่ที่สวมชุดหรูหรางดงาม ก่อนจะพยักหน้าและเผยรอยยิ้มด้วยความพึงพอใจ“คุณหนูใหญ่สกุลหลิว ช่างมีดวงชะตาหงส์ฟ้าโดยแท้ กลิ่นอายมงคลแผ่ซ่านเจิดจรัสบารมี ในภายภาคหน้าย่อมหาผู้ใดเปรียบได้ยากยิ่งนัก นักพรตเช่นข้าได้รับมิติสวรรค์ให้มาร่วมอวยพรให้กับท่าน”หลิวซูเยว่ยิ้มรับคำทำนายด้วยใบหน้าเอียงอาย จะมีสักกี่คนที่ได้รับคำอวยพรจากสวรรค์กับเล่า เหล่าขุนนางและฮูหยินที่มาร่วมงาน ต่างพากันกล่าวชื่นชมและประจบประแจงแสดงความยินดี คุณหนูบางคนก็มองด้วยความอิจฉา ดูท่าคุณหนูใหญ่ผู้นี้จะวาสนาดี เหมาะแก่การผูกมิตรยิ่งนัก ทว่าทันใดนั้นจู่ๆ สีหน้าของนักพรตก็แปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด เขายกมือขึ้นปัดจมูกคล้ายกับได้กลิ่นอายที่น่ารังเกียจอย่างรุนแรง“แปลกยิ่งนัก ท่ามกลางกลิ่นอายมงคลนี้ เหตุใดจึงมีกลิ่นอายอัปมงคลคละคลุ้งแทรกซึมอยู่เล่า ช่างรุนแรงและมืดมิดนัก หากไม่รีบขจัดทิ้ง งานมงคลจะกลายเป็นงานอัปมงคลในไม่ช้า”ฮูหยินผู้เฒ่าและไป๋ลี่จิ

ตอนที่ 6 ฟางเส้นสุดท้ายที่ทับอูฐตายกลางดึกคืนนั้น จวนสกุลหลิวที่ควรจะเงียบสงบกลับเกิดความวุ่นวายขนานใหญ่ เสียงฝีเท้าของบ่าวไพร่และทหารในกองทัพเจิ้นกั่วดังไปทั่วบริเวณ คบเพลิงสว่างไสวราวกับยามกลางวัน ประตูห้องทำงานของแม่ทัพหลิวเจี้ยนกั๋วถูกผู้เป็นเจ้าของห้องเปิดออก แม้ในห้องจะไม่มีการรื้อค้น แต่การที่แท่งหยกทับกระดาษเคลื่อนที่ ก็ทำให้เขารู้แล้วคนอย่างแม่ทัพหลิวแม้จะไม่ใช่บัณฑิตผู้เป็นระเบียบ แต่สิ่งของในห้องเขาล้วนจัดวางตามความสำคัญ แน่นอนว่าห้องนี้ห้ามผู้ใดเขาหากไม่ได้รับอนุญาต“หาตัวมันให้พบ มันยังหนีไปได้ไม่ไกล” หลิวเจี้ยนกั๋วตวาดลั่นด้วยโทสะ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา ไอสังหารพวยพุ่งออกมา กดดันจนหลิวซูเยว่แทบจะหายใจไม่ออก“เรียนท่านแม่ทัพ พวกเราค้นทั่วบริเวณแล้ว แต่ไม่พบร่องรอยของคนร้ายเลยขอรับ” หัวหน้าองครักษ์คุกเข่ารายงานด้วยความหวาดกลัว น้อยครั้งจะเห็นเจ้านายโมโหถึงเพียงนี้หลิวเจี้ยนกั๋วกำหมัดแน่น แม้ของมีค่าจะไม่สูญหาย ป้ายหยกประจำตระกูลที่ซ่อนไว้ในช่องลับใต้เก้าอี้ก็ยังอยู่ ทว่าสิ่งที่หายไปกลับเป็นจดหมายลับที่เขาใช้ติดต่อกับองค์รัชทายาท หากจดหมายฉบับนั้นตกไปอยู่ในมือข

ตอนที่ 7 ถูกขังอากาศในห้องเก็บฟืนเหน็บหนาวจนบาดลึกถึงกระดูก เสื้อผ้าที่เปียกชุ่มของหลิวซูเมิ่งเกาะติดผิวเนื้อ ร่างกายผอมบางสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ไข้ที่เคยหายไปกลับมาปะทุขึ้นอีกครั้ง ทว่าคราวนี้ไม่มีแม้แต่เตาผิงให้พึ่งพา มีเพียงกองฟืนชื้นแฉะและกลิ่นอับทึบ“หากต้องตายที่นี่... ข้าไม่ยอม” หลิวซูเมิ่งกัดริมฝีปากจนห้อเลือด สติของนางเริ่มเลือนรางลงทุกขณะตุบ!แต่แล้วเสียงอะไรหนัก ๆ ที่ตกกระแทกพื้นก็ปลุกให้นางปรือตาขึ้น ท่ามกลางความมืดมิด เงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนคุกเข่าใช้กระบี่ยังพื้นเอาไว้ พร้อมกับกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง เขากุมบาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าท้อง ลมหายใจหอบถี่เวรยามด้านนอกจวนแม่ทัพคืนนี้แน่นหนาขึ้นเป็นเท่าตัว เขาพลาดท่าถูกยอดฝีมือลอบโจมตีระหว่างสืบข่าว กว่าจะฝ่าวงล้อมกลับเข้ามาหลบในเรือนที่ไม่มีใครสนใจแห่งนี้ได้ก็แทบสิ้นเรี่ยวแรง“นั่นใคร...” เสียงแหบพร่าของหลิวซูเมิ่งดังขึ้นชายหนุ่มชะงัก เขามองฝ่าความมืดไปเห็นร่างเล็กๆ ที่นอนขดตัวสั่นเทาอยู่บนกองฟืน จู่ๆ ริมฝีปากก็เผยอขึ้น“แม่นางน้อย... เป็นเจ้าอีกแล้วหรือ เห็นทีเจ้ากับข้าน่าจะมีดวงอัปโชค เจอกันทีไรไม่ข้าเจ็บ เจ้าก็ป่วย”