Alle Kapitel von สตรีไร้ค่าที่พวกท่านทอดทิ้ง คือยอดดวงใจของท่านอ๋องปีศาจ: Kapitel 11 – Kapitel 20

ตอนที่  7 ถูกขัง(ตอนจย)“อย่าด้อยค่าตนเองเช่นนั้น ที่แห่งนี้อาจจะไม่ใช่สำหรับเจ้า บางทีที่อื่นอาจจะเป็นที่ของเจ้าก็ได้”  หลิวซูเมิ่งยกยิ้มออกมา แต่นางกลับไม่ต่อวาจานั้นของเขาอีก“แล้วท่านล่ะ เหตุใดจึงบาดเจ็บ”“ข้าถูกบิดาที่รักยิ่งของเจ้าทำร้ายนะสิ แม่นางน้อยเจ้าว่าข้าควรแก้แค้นหรือไม่”“ไม่รู้สิท่านจะแก้แค้นหรือไม่ข้าไม่รู้ แต่สำหรับข้าแล้ว แค้นนี้ข้าชำระแน่นอน” ดวงตาเรียวฉายแววเหี้ยมโหด นางคิดว่าตนเองไม่ติดค้างอะไรคนพวกนี้แล้ว ชาติก่อนโง่งม กตัญญูจนตัวตาย ชาตินี้นางจะไม่ยอมตายเพื่อพวกมันอีกแล้วหลังจากที่ถูกพี่รองงมขึ้นมาจากน้ำ ชีวิตนางก็ตายไปตั้งแต่ตอนนั้น ทว่านางผู้นี้คือวิญญาณแค้นที่ไม่นอนตายตาไม่หลับ วิญญาณที่ถูกปลุกขึ้นมา ให้พลิกชะตาตนเอง ชาติก่อนนางยอมเป็นเงาของพี่สาว ถูกบิดาใช้เป็นหมากมอบนางให้กับขันทีวิปริต นางถูกเล่นสนุกจนเกือบตาย ครั้นซมซานกลับมาจวนก็ถูกทบตี หาว่านางด่างพร้อยหลับนอนกับขันทีชายก็ไม่ใช่หญิงก็เชิงหลังจากนั้นนางก็ถูกยกให้รัชทายาทกู้เหยียนห่าวที่อ่อนแอ ทว่าซ่อน

ตอนที่ 8 สลับตัว(จบตอน)จะทะยานหายไปในความมืด ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายบุรุษที่ยังคงจางๆ อยู่ในอากาศ หลิวซูเมิ่งก้มมองป้ายหยกสีดำสนิทในมือ สัมผัสเย็นเยียบของมันทำให้นางรู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาด แม้จะไม่รู้ว่าเขาคือผู้ใด และมีฐานะอะไรในเมืองหลวง แต่นางก็เลือกที่จะไม่ถาม และเชื่อมันในตัวเขา หญิงสาวเก็บซ่อนหยกไว้ในสาบเสื้ออย่างมิดชิดหลายวันต่อมาบรรยากาศในจวนแม่ทัพเต็มไปด้วยเสียงร้องไห้ฟูมฟายปานจะขาดใจของหลิวซูเยว่ ข้าวของเครื่องใช้ราคาแพงถูกปาแตกกระจายเต็มพื้น“ข้าไม่แต่ง! ให้ตายข้าก็ไม่แต่งไปจวนอ๋องปีศาจที่ฆ่าคนไม่กะพริบตาผู้นั้นแน่ๆ”ฮูหยินผู้เฒ่าและไป๋ซื่อต่างหน้าถอดสี พยายามเกลี้ยกล่อมคุณหนูใหญ่ที่กำลังอาละวาดอย่างหนัก เมื่อครู่กงกงจากวังหลวงเพิ่งนำราชโองการมาประกาศ ฮ่องเต้ทรงประทานสมรสให้บุตรสาวสกุลหลิว แต่งเข้าเป็นพระชายาของท่านอ๋องกู้เหยียนซื่อ“เยว่เอ๋อร์ ใจเย็นๆ ก่อนลูก” ไป๋ซื่อเข้ามากอดบุตรสาวสุดที่รัก สงสารนางยิ่งนัก“ท่านแม่จะให้ข้าใจเย็นได้อย่างไร ท่านอ๋องผู้นั้นโหดเหี้ยมอำมหิต สตรีใดที่แต่งเข้าจวนอ๋องล้วนม

ตอนที่ 10 คืนวสันต์มีค่ากว่าทองพันชั่งสิ้นคำประกาศกร้าวของบุรุษตรงหน้า ดวงตาของหลิวซูเมิ่งก็เบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมา สมองของนางขาวโพลนไปชั่วขณะ อ๋องปีศาจ... กู้เหยียนซื่อ บุรุษที่นางช่วยเหลืออย่างไม่ตั้งใจ บุรุษที่แบ่งปันความอบอุ่นในห้องเก็บฟืน คือชินอ๋องผู้ที่ถูกขนานนามว่าฟั่นเฟือนวิปลาส ฆ่าคนตามใจตนเองจริงหรือ แต่นางเถียงเขาไปขนาดนั้นเหตุใดยังมีชีวิตอยู่อีกยังไม่ทันที่นางจะได้เอ่ยปากทักท้วงสิ่งใด ริมฝีปากหยักก็ทาบทับลงมาปิดกั้นทุกคำพูด กลิ่นสุรารสเลิศผสมผสานกับกลิ่นอายบุรุษเพศที่คุ้นเคยแผ่ซ่านครอบงำประสาทสัมผัสของนาง ฝ่ามือหนาเชยคางมนขึ้น บังคับให้เรียวปากบางเผยอรับเรียวลิ้นร้อนที่สอดแทรกเข้ามาอย่างเอาแต่ใจ ทว่ากลับแฝงไปด้วยความเว้าวอนและหยอกเย้า“อื้อ...”หลิวซูเมิ่งครางประท้วงในลำคอ มือเล็กพยายามผลักไสแผงอกกว้าง ทว่ากู้เหยียนซื่อกลับรวบข้อมือทั้งสองของนางรั้งขึ้นไปกดไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างก็เริ่มปลดเปลื้องอาภรณ์มงคลสีแดงสดที่ซับซ้อนและเกะกะออกทีละชิ้นอย่างเชื่องช้าเมื่อความเย็นขอ

ตอนที่ 12 จัดการสายลับในจวนเมื่อรถม้ากลับมาถึงจวนอ๋อง ท้องฟ้าก็เริ่มเป็นสีส้ม ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำเกือบจะตกขอบฟ้า หลิวซูเมิ่งไม่ได้กลับไปพักผ่อนที่เรือนหอ เพราะนางถูกสวามีสั่งให้มาที่เรือนด้านหน้า โดยมีนางกำนัลและบ่าวไพร่คุกเข่ารอรับเสด็จกันอย่างเงียบกริบ ไร้เสียงพูดคุย ไร้แม้กระทั่งเสียงลมหายใจที่ดังเกินควร บรรยากาศในจวนอ๋องปีศาจนั้นเคร่งครัดและน่าอึดอัดราวกับอยู่ในค่ายทหารสตรีในชุดพระชายาสีแดงเข้มปักลายหงส์ นั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้หวงฝู กู้เหยียนซื่อนั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้ข้างๆ มือหนาถือถ้วยชาจิบอย่างเงียบสงบ ปล่อยให้ภรรยาตัวน้อยจัดการเรื่องราวในจวนตามใจชอบสายตาแข็งกร้าวของหลิวซูเมิ่งกวาดมองบ่าวไพร่กว่าร้อยชีวิตที่คุกเข่าตัวสั่นหมอบกราบอยู่แทบเท้า ก่อนจะหยุดลงที่กลุ่มสาวใช้สี่คนที่หมอบอยู่แถวหน้าสุด แม้พวกนางจะก้มหน้าจนคางชิดอก แต่เสื้อผ้าเนื้อดีที่สวมใส่ก็บ่งบอกว่าพวกนางมีฐานะพิเศษกว่าสาวใช้ทั่วไป“จวนอ๋องมีกฎระเบียบของจวนอ๋อง บัดนี้ข้าคือผู้ดูแลความเรียบร้อย” น้ำเสียงกังวานใสแต่แฝงความเด็ดขาดเอ่ยขึ้น “พ่อบ้านจาง

ตอนที่ 13 กลับบ้านเดิมเช้าของวันที่สามตามธรรมเนียมการแต่งงาน คือวันที่เจ้าสาวต้องกลับไปเยี่ยมครอบครัวเดิม หรือที่เรียกว่ากุยหนิงหน้าประตูจวนแม่ทัพสกุลหลิว บรรยากาศเงียบเหงาคล้ายไม่ได้รอคอยการมาเยือนของบุตรสาวคนเล็กแม้แต่น้อย แม่ทัพหลิวเจี้ยนกั๋ว ฮูหยินผู้เฒ่า ไป๋ซื่อ และหลิวซูเยว่ ล้วนมารวมตัวกันที่ห้องโถงใหญ่ด้วยสีหน้าหลากหลาย บ้างก็เยาะเย้ย บ้างก็รอดูความย่อยยับของนังตัวอัปมงคล จะมีเพียงหลิวซูเหยียนผู้เดียวเท่านั้นที่เฝ้ารอน้องสาวด้วยความเป็นห่วงวันที่น้องสาวออกเรือน เขาถูกวางยาสลบไม่ได้พบหน้านาง หากเขารู้ตัว เขาจะไม่มีวันปล่อยให้นางต้องถูกจับแต่งงานแทนหลิวซูเยว่แน่“ป่านนี้นังเด็กตัวซวยนั่นคงถูกอ๋องปีศาจทรมานจนเหลือแต่ร่างไร้วิญญาณไปแล้วกระมัง” ไป๋ซื่อเหยียดปากพูด พลางจิบชารสเลิศ ทำราวกับว่าเด็กที่พูดถึงมิใช่ลูกของตน“ท่านพี่ท่านควรเตรียมโลงศพและกระดาษเงินกระดาษทองไว้สักหน่อยนะเจ้าคะ ถึงอย่างไรนางก็เคยเป็นคนของสกุลหลิว”“ท่านแม่พูดถูกเจ้าค่ะ” หลิวซูเยว่แสร้งทำหน้าเศร้าขัดกับการแต่งกายยิ่งนัก วันนี้นางแต่งกายด้วยชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนงดงามดุจเทพธิดา เพื่อเตรียมข่มน้องสาวฝาแฝดโดยเฉพ