All Chapters of เมื่อนางร้ายกลายเป็นนางเอก: Chapter 91 - Chapter 100

รถม้าจอดหน้าโรงเตี๊ยมที่ผู้คนผ่านไปผ่านมาจนคึกคัก ทว่าหลินซูเหยายังพิงซบซีหมิงอย่างไม่รู้สึกตัว ชายหนุ่มมองใบหน้านั้นด้วยแววตาอ่อนโยน ตัดสินใจว่าจะไม่ให้นางต้องตื่นเพราะความวุ่นวายภายนอกเด็ดขาด คิดแล้วชายหนุ่มก็เลื่อนมือไปรองรับศีรษะของนาง มืออีกข้างช้อนใต้เข่าเพื่ออุ้มหลินซูเหยาแนบอก ราวกับหากลงแรงอีกนิดเดียวนางก็จะแตกสลายทุกท่วงท่าของซีหมิงเต็มไปด้วยความทะนุถนอมขณะเดินฝ่าฝูงชนเข้าไปในโรงเตี๊ยมอย่างไม่สนสายตาผู้ใด แน่นอนว่าผู้คนชะงักเมื่อเห็นบุรุษสูงสง่าอุ้มสาวงามขึ้นบันไดไปยังห้องพักชั้นสองเมื่อถึงหน้าห้องพัก ซีหมิงใช้เท้าดันประตูให้เปิดออกแล้วก้าวเข้าไปวางหลินซูเหยาลงบนเตียงอย่างแผ่วเบาที่สุด ยืนมองใบหน้าที่ยังหลับใหลอย่างมีความสุข ถึงกับเผยรอยยิ้มออกมาแท้ที่จริงหลินซูเหยาตื่นตั้งแต่ซีหมิงขยับตัวในรถม้าแล้ว แต่เพราะยังอยากได้ความสุขจากการถูกชายหนุ่มอุ้มแนบชิดจึงแสร้งหลับต่อ ดังนั้นเมื่อซีหมิงก้มลงอย่างตั้งใจจะหอมหน้าผาก หญิงสาวที่ดวงตาปิดอยู่ก็ลืมขึ้นแล้วโอบคอเขาลงมาเพื่อปิดริมฝีปากชายหนุ่มด้วยริมฝีปากของตนเมื่อนางปล่อยเขาเป็นอิสระ จึงอดจะดุไปทีหนึ่งไม่ได้ “เจ้านี่มัน!”ซีหมิงพ

เช้าต่อมา หลินซูเหยาตื่นขึ้นจะล้างหน้าพบว่าไม่มีน้ำ อาหารโรงเตี๊ยมก็มีเพียงข้าวโพดและธัญพืชแห้ง สำหรับคนมีเงินยังสามารถซื้อแตงโมมากินได้บ้างหลังจากมื้อเช้า หลินซูเหยาจึงชวนซีหมิงออกสำรวจเมือง ภาพแรกที่เห็นคือความแห้งแล้งอย่างน่าใจหาย ผืนดินแตกระแหงเป็นร่องริ้วคล้ายผิวคนชราที่ถูกแดดแผดเผา ฝุ่นสีเหลืองลอยคลุ้งในอากาศ บรรยากาศในเมืองมีเพียงความเงียบงัน ไร้เสียงหัวเราะ มีแต่เสียงไอแห้ง ๆ และเสียงถอนใจของผู้คน ชาวเมืองใบหน้าซูบเซียว ร่างกายซูบผอมจนหนังติดกระดูก แววตาหมองเต็มไปด้วยความอ่อนเพลียจากการขาดน้ำและอาหารหลินซูเหยาเห็นคนยืนต่อแถวยาวเหยียดอยู่หน้าบ่อน้ำบ่อเดียวในเมืองที่ยังพอมีน้ำอยู่อีกเล็กน้อย ทุกคนหิ้วถังน้ำใบเก่าคร่ำคร่า แววตาว่างเปล่าอย่างไร้ความหวัง ขณะทหารยืนเฝ้าบ่อน้ำกอดอาวุธด้วยใบหน้าเคร่งเครียดเพราะพวกเขารู้ดีว่า น้ำทุกหยดในเมืองนี้มีค่ามากกว่าทองคำ“น่าแปลก ห่างไปหกร้อยลี้ ฝนตกหนักจนน้ำเกือบท่วมแต่ที่นี่แห้งแล้งถึงเพียงนี้”หลินซูเหยามองท้องฟ้า ไม่เห็นเมฆแม้แต่ก้อนเดียว หากนางต้องการให้ฝนตก จำต้องเรียกน้ำออกมาซึ่งจะเปลืองพลังชี่มาก เหมือนที่นางพยายามทำให้ฝนหยุดตกก่อนหน้

เช้ารุ่งขึ้น ซีหมิงเข้าป่าทันทีที่ตื่น ถึงจะเป็นป่าแห้งแล้งก็ยังไป วันนี้หลินซูเหยาจึงทำอาหารมากหน่อย เพราะนางถามซีหมิงแล้วว่าพวกเขามีกันทั้งหมดกี่คนใครจะคิดว่ารอบบ้านที่เงียบสงัด จะมีคนมากฝีมือแฝงอยู่ตั้งกว่ายี่สิบคนครั้นซีหมิงกลับมา หลินซูเหยาก็ให้เขาเรียกลูกน้องทุกคนมากินอาหารพร้อมกัน ทว่าพบปัญหา...ที่นั่งไม่พอ จานชามก็ไม่พอ จึงต้องผลัดกันมานั่งกินแน่นอนว่าพอคนนั่งกันหน้าสลอน หลินซูเหยาก็ยิงคำถาม“ปกติพวกท่านกินอยู่อย่างไรเจ้าคะ” หลินซูเหยาดวงตาเป็นประกาย นางสงสัยเรื่องนี้มานานแล้วลูกน้องของซีหมิงมองผู้เป็นนายด้วยแววตาตระหนกเล็กน้อย ไม่แน่ใจว่าควรตอบหรือไม่ แต่เมื่อเห็นซีหมิงพยักหน้าก็กล้าเอ่ยปาก“พวกข้าน้อยมีอาหารแห้งติดตัวขอรับ ส่วนเรื่องนอน ประจำอยู่จุดไหนก็นอนตรงนั้นขอรับ” ชายที่เหมือนจะเป็นหัวหน้ากล่าวตอบแทนทุกคน“แล้วหลับเวลาใด”“ผลัดกันขอรับ พวกเรามีกันหลายคน”“หมายความว่า ปกตินอนบนต้นไม้หรือ” หลินซูเหยายังไม่สิ้นสงสัย“ขอรับ บางทีก็ซอกกำแพง บางทีก็บนหลังคาขอรับ”“น่าสงสารจัง” หลินซูเหยานิ่วหน้าแล้วหันไปยิงหน้ายักษ์ใส่ซีหมิง “ท่านดูแลลูกน้องของท่านเช่นนี้หรือ คนทำงานควรม

ธารน้ำสายเดียวที่ไหลเข้าตัวเมืองกลายเป็นเส้นเลือดใหญ่ของทุกคนแล้ว ชาวเมืองกลับมามีชีวิตชีวา และเมื่อรวมกับเสบียงที่ขนมาจากเมืองหลวง ทำให้สถานการณ์ของเมืองต้าหวงดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ชาวบ้านพากันโห่ร้องชื่นชมฉีจิ้นเรียกว่าการมาครั้งนี้ของเขาได้สร้างฐานอำนาจและบารมีมากไม่น้อยแล้ว เพียงแต่จนแล้วจนรอด ฉีจิ้นก็ยังหาตัวหลินซูเหยาไม่พบ[ติ๊ง! ภารกิจเสริม: ช่วยเหลือชาวบ้านจากภัยแล้ง สำเร็จ][รางวัลที่ได้รับ: 1,000 ตำลึงเสมือน]“แต้มทักษะ” หลินซูเหยาเหมือนแมวขู่ฟ่อใส่ระบบ[แต้มทักษะได้เฉพาะภารกิจหลักเท่านั้น]ถึงจะรู้อยู่แล้ว หลินซูเหยาก็ยังทวงอยู่ดี ใครจะรู้... อาจเกิดผิดพลาดเหมือนตอนลากนางมาที่นี่ก็ได้ เกิดดวงดีได้สักหนึ่งหรือสองร้อยแต้ม จะได้ประหยัดเวลาทำภารกิจ“แลกตำราปรุงยาขั้นกลางให้ด้วย”นอกจากไปเรียกน้ำกับซีหมิงแล้ว เวลาที่เหลือหลินซูเหยาหมดไปกับการฝึกปรุงยา ดังนั้นตอนนี้แม้จะไม่ถึงกับคล่องแคล่วก็พอปรุงยาพื้นฐานในระดับที่ดีได้แล้วและที่สำคัญคือ ตำลึงเสมือนของนางมีมากพอจะซื้อตำราเพิ่ม[แลกตำราปรุงยาขั้นกลาง เงินระบบลดลง 3,000 ตำลึงเสมือน]ในตำราปรุงยาขั้นกลางส่วนใหญ่เป็นตำรับยาเสริมกำ

หลิวเฟิงขมวดคิ้ว ซีหมิงเรียกหลินซูเหยาว่า ‘เหยาเหยา’ ฉีจิ้นเรียก ‘เหยาเอ๋อร์’ ขณะคู่หมั้นอย่างเขายังคงเรียกชื่อเต็มของนาง“หึ” หลิวเฟิงเค้นเสียงหัวเราะพร้อมแสดงสีหน้าเหยียดหยามอย่างที่สุด “ดูเหมือนเจ้าจะโปรยเสน่ห์ไปทั่ว”หลินซูเหยาพูดไม่ออกเพราะแพ้เสียงในหัว พยายามอย่างยิ่งที่จะตีหน้าเศร้าเป็นหญิงเจ้าน้ำตา ทว่าในใจดันหัวเราะอย่างบ้าคลั่งเสียได้ นี่ถ้าไม่ติดว่าฉีจิ้นกับหลิวเฟิงอยู่ตรงนี้ นางคงระเบิดเสียงออกมาแล้ว ดังนั้นใบหน้ายามนี้ที่ต้องการร้องไห้ แต่แพ้เสียงในใจจึงเป็นได้เพียงหน้าเบ้เบี้ยวเหมือนคนร้องฟูมฟายแต่ไร้น้ำตาซีหมิงได้แต่ลูบหลังปลอบ ไม่ใช่เพื่อให้นางหายเศร้า แต่เพื่อให้หลินซูเหยาสงบใจ จะได้ไม่หลุดเสียงหัวเราะออกมา“คุณชายหลิว” ฉีจิ้นเข้าใจสถานการณ์เร็วมาก ชายหนุ่มยิ้มก่อนจะเดินไปหาหลินซูเหยาที่ถึงตอนนี้ยังพูดไม่ออก เห็นนางกำลังสูดหายใจเข้า จนคล้ายสงบลงแล้วก็คำนับฉีจิ้น“ถวายพระพรองค์ชายเพคะ” ใบหน้าหลินซูเหยายังคงแดงเรื่อ ไม่ใช่เพราะเขินอาย แต่เพราะกลั้นขำจนเลือดขึ้นหัว“เหยาเอ๋อร์ เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่” ฉีจิ้นมององครักษ์เงาของหลิวเฟิงที่ล้มลงกองบนพื้นก็พอจะเดาได้ว่า ซีหมิ