All Chapters of เมื่อนางร้ายกลายเป็นนางเอก: Chapter 71 - Chapter 80

“ท่านป้าสะใภ้ หลานผิดไปแล้วเจ้าค่ะ” หลินซูเหยาทำหน้าสำนึกผิดอย่างที่ดูอย่างไรก็ไร้ความจริงใจจนมู่ฮุ่ยหลันถึงกับหัวเราะออกมาหลังจากพูดคุยหยอกล้อกันไม่นานก็มาถึงนอกประตูเมืองหลวง หลินซูเหยายืนยันให้เจิ้งซูเฟินกลับตระกูลเจิ้งไปก่อน ซึ่งเมื่อถูกหว่านล้อมจริงจัง มารดาของนางก็รับปากในที่สุด“ท่านแม่ไม่ต้องห่วงข้า เมื่อข้าถูกขับออกจากตระกูลหลินแล้วข้าก็ไม่มีที่ไปอยู่ดี อย่างไรก็ต้องกลับไปหาท่านแน่นอนเจ้าค่ะ” หญิงสาวยืนยันด้วยท่าทางจริงใจอย่างที่สุด“เช่นนั้นเจ้าดูแลตัวเองดี ๆ ระมัดระวังให้มากด้วย”“เจ้าค่ะ ลูกมีวิธีเอาตัวรอดร้อยแปดพันวิธีเลยเจ้าค่ะ”เจิ้งซูเฟินพยักหน้า ด้วยนางรู้แล้วว่าหลินซูเหยาหาได้อ่อนแอและไม่ทันคนอย่างที่เห็นภายนอกเลยสักนิดหลังจากแยกย้ายกันกับขบวนของมารดากับป้าสะใภ้แล้ว หลินซูเหยาก็ไม่ได้กลับจวนตระกูลหลินในทันที นางแวะไปเรือนของซีหมิงทั้งที่ไม่มีธุระใดกับเขาเลยสักนิด...แค่อยากพบหน้าเท่านั้นแต่เมื่อไปถึงเรือนไม้ไผ่ก็ไม่พบใคร หลินซูเหยาคิดว่าซีหมิงเข้าป่าเพื่อหาสมุนไพรแน่ แต่อยู่รอจนกระทั่งใกล้มืดแล้ว ซีหมิงก็ยังไม่กลับ หลินซูเหยาเริ่มกังวล แต่เมื่อนึกถึงวรยุทธ์ของอีกฝ

การต่อสู้จบลงแล้ว หลิวเฟิงมองซีหมิงที่ยังยืนกอดหลินซูเหยาอยู่อีก ความโกรธปะทุขึ้นถึงกับกำหมัดแน่นจนเห็นข้อกระดูกขาว พุ่งเข้าโจมตีซีหมิงด้วยโทสะที่เกินจะควบคุม ทว่าซีหมิงซึ่งโอบหลินซูเหยา เพียงหมุนตัวหลบราวกับกำลังร่ายรำ หลินซูเหยามองชายหนุ่มด้วยแววตาชื่นชมและเสน่หาอย่างไม่ปิดบังทั้งหล่อทั้งเก่ง จะไม่มองได้อย่างไร ยิ่งมองก็ยิ่งต้องใจ ยิ่งมองก็ยิ่งหวั่นไหว หัวใจนางร้ายในร่างนางเอกตอนนี้พองฟูคล้ายจะลอยลม... ยิ่งกว่าละอองเกสรดอกไม้ลอยล่องยามต้องลมเสียอีกหลิวเฟิงเห็นแววตานั้นก็ยิ่งโมโห แววตาที่เคยมอบให้เขาคนเดียว บัดนี้นางมอบให้บุรุษอื่นหน้าตาเฉยแล้ว ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนถูกหักหลังทั้งที่ไม่รู้เลยว่า แววตาที่นางมอบให้เขาในอดีตก็แค่กลยุทธ์ของนางร้ายหาเช้ากินค่ำคนหนึ่งเท่านั้นหลิวเฟิงตวัดตัวขึ้นหลังม้าแล้วควบจากไป ไม่คิดมองชายหญิงที่สร้างความอัปยศใส่หน้าเขาอีก แม้ภาพหลินซูเหยาชื่นชมซีหมิงจะยังติดตรึงในใจ แต่หลิวเฟิงก็ไม่สนแล้วว่าพวกเขาสองคนจะไปไหนกันต่อเพราะสิ่งสำคัญที่สุดคือต้องเร่งหาทางทำลายบุรุษที่บังอาจทำให้เขาอับอายให้ได้เสียดายก็แต่เขายังต้องรอเวลาประกาศราชโองการรับรองการกลับมาจึงยั

เช้ารุ่งขึ้น หลินซูเหยายังคงทำหน้าที่เช่นเคย นั่นคือทำอาหารไปส่งให้หลิวเฟิง ทว่าไม่ใช่เพราะอยากทำเอง แต่เพราะต้องการให้เนื้อเรื่องดำเนินไปตามทิศทางของมัน ส่วนเขาจะเข้าใจถูกในเรื่องของนางกับซีหมิง นั่นก็เป็นปัญหาของหลิวเฟิง ไม่เกี่ยวกับหลินซูเหยา“คุณชายหลิว อาหารสำหรับนำไปสำนักศึกษาเจ้าค่ะ” ท่าทางและสีหน้าของหลินซูเหยายังดูเชื่อฟังเหมือนปกติ ไม่มีความเดือดเนื้อร้อนใจต่อเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานเลยหลิวเฟิงแสยะยิ้ม ในใจนึกดูถูกว่า คิดจะใช้ชายคนนั้นมาทำให้เขาหึงหวงงั้นรึ นางหาได้คู่ควรเลยสักนิด คิดแล้วชายหนุ่มก็คว้าปลายคางของนางมาบีบแรง ๆ “เจ้าคิดว่าลูกไม้ตื้น ๆ ของเจ้าใช้ได้ผลกับข้างั้นหรือ งี่เง่า!” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างเหยียดหยัน สุดท้ายนางก็ยังทำอาหารมาส่งเขา ...เพื่อง้องอนอยู่ดีหลินซูเหยาถึงกับยืนงงเป็นไก่ตาแตก หากก็ยังสวมบทนางเอกได้อย่างแนบเนียน“ข้าไม่…” พลันหลิวเฟิงก็ออกแรงสะบัดจนใบหน้านางหันตามแรงเหวี่ยง แววตาของหลินซูเหยาเข้มขึ้น ถึงภายนอกจะเป็นนางเอก แต่เนื้อในเป็นนางร้ายและเป็นนางร้ายที่ร้ายลึกถึงกระดูกดำ หากก็ยังแสร้งถลาไปด้านหลังจนคล้ายจะล้ม ทันใดฝ่าเท้าของนางก็เหวี่ยงขึ้นอย่

“ไม่ว่าท่านจะอยู่ในรูปร่างใด ข้าก็จำท่านได้เสมอเจ้าค่ะ” หลินซูเหยายิ้มหวาน แต่ในใจแทบจะอยากฉีกหน้ากากขี้เหร่นี้ทิ้งแล้ว“แล้วนี่เราจะไปกันหรือยัง” แม้จะใช้ใบหน้าอื่นแต่ดวงตาคมของซีหมิงยังคงมีเสน่ห์สำหรับหลินซูเหยา“ท่านหมอซีไม่คิดอยู่ดูละครที่ข้าเล่นหรือเจ้าคะ” หลินซูเหยาเอ่ยหยอกเย้าขณะปลดเสื้อคลุมและเสื้อตัวนอกออกจนเหลือเพียงเสื้อตัวในขาวบางที่แทบเห็นทะลุเนื้อ“เจ้าตั้งใจยั่วข้า?” ซีหมิงย่อมไม่ใช่คนโง่ เขารู้ว่าอีกครู่จะเกิดอะไรขึ้น แต่ท่าทางเช่นนี้ของหญิงสาว ทำให้หัวใจเขาสะดุดจนแนบชิดเรือนร่างนางของนางแล้ว“ข้ายั่วยวนท่านไม่ไหวเจ้าค่ะ หน้าตาแบบนี้ขี้เหร่เกินไป แต่ถ้าได้ชมเนื้อในของท่าน นั่นก็อีกเรื่อง”ขณะหยอกล้อกันในห้องที่บรรยากาศหมิ่นเหม่ นอกห้องก็มีเสียงดังขึ้น หลินซูเหยารีบดึงเสื้อของซีหมิงออก ทว่า…“นี่ท่านสวมเสื้อมากี่ชั้นกันเนี่ย” ทั้งที่อยู่ในชุดบ่าวชายแต่เสื้อตัวนอกเสื้อตัวในยังมีซ้อนอีก นี่ถอดออกมาสามชั้นแล้ว ยังไม่หมด“ก็มีสตรีนางหนึ่งจ้องจะกินข้า ข้าเป็นบุรุษย่อมต้องรักนวลสงวนตัว”เสียงโวยวายจากนอกห้อง ไม่ทำให้ซีหมิงสะท้านสะเทือน กลับให้ความร่วมมือในการถอดเสื้อออกจนเหลื

[ภารกิจหลัก: ถูกขับไล่ออกจากตระกูลหลิน สำเร็จ][ภารกิจหลัก: ถูกถอนหมั้น สำเร็จ][ภารกิจเสริม: ถูกฉีจิ้นช่วยเหลือ สำเร็จ][รางวัลที่ได้รับทั้งหมด 60 แต้มทักษะ กล่องสุ่มไอเทมจากร้านค้าระบบ 3 ใบ]เสียงระบบดังต่อเนื่อง หลินซูเหยาดูจอจบแล้วก็นิ่วหน้า “แล้ว…ภารกิจเสริม ถูกทำร้ายจิตใจและร่างกาย จากไปด้วยความบอบช้ำล่ะ”[ผู้ใช้งานไม่ได้ถูกทำร้ายร่างกายและจิตใจ ยิ่งกว่านั้นยังจากมาด้วยความยินดี]“เห็นไหมว่า น้ำตาข้าไหลเป็นโอ่ง ถูกทำร้ายจิตใจหนักมาก หนักกว่านี้ไม่มีแล้ว”[ผู้ใช้งานไม่ถูกทำร้ายร่างกาย]“ได้ จะเอาแบบนี้ใช่ไหม ได้!” หลินซูเหยาโมโหแล้ว ทันใดนางก็วิ่งกลับไปประตูข้างของจวนหลิว กระซิบบอกสาวใช้แถวนั้นให้ไปแจ้งบางอย่างกับหลินเหมิงเหยาไม่นานร่างอรชรในชุดหรูหราและเครื่องประดับราคาแพงก็ปรากฏขึ้น“หลินซูเหยา เจ้ายังไม่ไปอีก ถึงขั้นกล้าเรียกข้ามาที่ประตูข้างเชียวรึ” หลินเหมิงเหยาออกมาชี้หน้าด้วยแววตามุ่งร้าย“พี่หญิงใหญ่ ข้ากำลังจะจากไปแล้ว เพียงแต่...” น้ำตาหลินซูเหยาไหลอาบแก้ม ขณะล้วงกำไลวงหนึ่งออกมา “หลายวันก่อนคู่หมั้นของพี่หญิงใหญ่ผ่านมาเห็นข้าอยากได้กำไลวงนี้ จึงซื้อมามอบให้ข้า แต่ข้าค