All Chapters of เมื่อนางร้ายกลายเป็นนางเอก: Chapter 81 - Chapter 90

“ห่อเสื้อผ้าพวกนี้ให้คุณหนูรอง” ฉีจิ้นสั่งเถ้าแก่แล้วเดินกลับมาหาหลินซูเหยาที่ยังปั้นหน้าเศร้าสร้อย“องค์ชายเพคะ อย่าได้เรียกหม่อมฉันว่าคุณหนูรองอีกเลย หม่อมฉันไม่ใช่คุณหนูรองตระกูลหลินแล้ว”“แล้วจะให้ข้าเรียกเจ้าว่าอย่างไร เหยาเอ๋อร์งั้นหรือ” ฉีจิ้นยังคงยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะรับห่อเสื้อผ้าจากเถ้าแก่มาใส่มือหลินซูเหยาซึ่งรับมาด้วยสีหน้าลำบากใจอย่างที่สุด“อย่าเรียกเช่นนั้นเพคะ เดี๋ยวพี่หญิงใหญ่…” หลินซูเหยาเม้มปากอย่างคนไร้ทางสู้ ทำให้ฉีจิ้นรู้สึกหวั่นไหวและเมื่อรวมกับความต้องการจะใช้ประโยชน์จากนาง แววตาจึงอ่อนโยนจนคล้ายลมฤดูร้อนที่แสนอบอุ่น เพียงแต่…บังเอิญมีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนถือไหน้ำส้มอยู่“เรียกแม่นางหลินจะเหมาะกว่า” แม้แต่ความเคารพที่ควรมีต่อเชื้อพระวงศ์ ซีหมิงก็ไม่คิดจะทำฉีจิ้นหรี่ตามองซีหมิง “เจ้าอยากตายหรือ”“มิกล้า…”น้ำเสียงลากยาวของซีหมิงกวนเส้นประสาทของฉีจิ้นอย่างที่สุดแล้ว “องครักษ์!” ฉีจิ้นดวงตาเข้มขึ้นทว่าไม่คิดแสดงความโหดร้ายเพราะหลินซูเหยาอยู่ที่นี่“องค์ชายเพคะ คุณชายซีเป็นผู้มีพระคุณของหม่อมฉัน อย่าได้ถือสาเขาเลยเพคะ” หลินซูเหยาเข้าขวางทันทีขวางก่อนฉีจิ้นจะจับผู้ชายขอ

ได้ยินเช่นนั้น ถังชิงหรูก็ทำเป็นหันไปสนใจการประมูล ฉีจิ้นที่อยู่ในห้องส่วนตัวก็ไม่ยอมคลาดสายตาเช่นกัน แต่ยิ่งเห็นซีหมิงก็ยิ่งขัดตา พลันเสียงระฆังก็ดังกังวานขึ้นสามครั้ง เป็นสัญญาณว่างานประมูลเริ่มต้นแล้วผู้อาวุโสหม่าผู้จัดการงานประมูลก้าวขึ้นเวทีด้วยรอยยิ้มมั่นใจและเริ่มขานประมูลของล้ำค่าทั่วไป เช่นเครื่องลายครามของราชวงศ์ หยกแกะสลัก เหล่าพ่อค้าและขุนนางต่างแข่งกันประมูลอย่างสนุกสนาน หลังจากประมูลสินค้าฟุ่มเฟือยหลายชิ้นแล้ว บรรยากาศก็เปลี่ยนเมื่อสินค้าลำดับต่อไปที่ถูกนำออกมาประมูลเริ่มจะเป็นของหายากยิ่งขึ้น“ชิ้นต่อไป” ผู้อาวุโสหม่ากล่าวเสียงดัง ผ้าม่านสีแดงถูกม้วนขึ้น เผยกลางเวทีให้ทุกคนเห็นกล่องหยกเขียวมรกตที่ภายในบรรจุเม็ดยาสีดำไว้เม็ดเดียว“นี่คือยาถอนพิษเย็นระดับสูง!” ผู้อาวุโสหม่าประกาศ “ปรุงจากสมุนไพรหายากนับร้อยชนิด สามารถบรรเทาพิษเย็นที่ฝังลึกในเส้นลมปราณได้! ราคาเริ่มต้น สามพันตำลึง”ถังชิงหรูหูตั้งทันที นางซื้อจากหลินซูเหยาในราคาสามพันตำลึง ไม่คิดว่าจะมีอีกเม็ดในงานประมูลนี้ แค่เริ่มต้นก็สามพันตำลึงแล้วหรือ จึงแง้มผ้าม่านออกเพื่อจะมองสีหน้าหลินซูเหยาให้ชัดขึ้น“สี่พันตำลึง

ฉีจิ้นเห็นซีหมิงดึงหลินซูเหยาไปเช่นนั้นก็ไม่คิดตาม เพียงยิ้มมุมปากด้วยมั่นใจในตัวเองเช่นกันว่าจะสามารถพิชิตใจหญิงงามได้ในไม่ช้าส่วนหลินซูเหยาทันทีที่กลับถึงเรือนไม้ไผ่ ซีหมิงก็นำกำไลปฐมภูมิมามอบให้ทันที“ของที่เจ้าอยากได้”“ประมูลได้ในราคาเท่าไหร่เจ้าคะ” ถ้าเป็นไปได้ นางไม่อยากเอาเปรียบซีหมิง ถึงอย่างไรเขาก็ช่วยนางหลายครั้งแล้ว คนที่ดีกับนางเช่นนี้นางย่อมต้องดีตอบ มิตรภาพใช่จะหาเจอง่าย ๆ ต้องรักษาไว้ให้ดี“ถือเป็นค่าตอบแทนที่เจ้ามอบยาเม็ดนั้นให้ข้า” โรคของซีหมิง แท้จริงโอกาสหายแทบเป็นศูนย์ แต่จู่ ๆ หลินซูเหยาก็ทำให้หายขาดจนเป็นปกติ เหมือนชุบชีวิตเขาขึ้นจากเถ้าถ่านก็ว่าได้พอคิดว่าเป็นการแลกเปลี่ยน หลินซูเหยาก็สบายใจขึ้น จึงรับกำไลอย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ เมื่อสัมผัสกำไลก็รู้สึกถึงพลังซ่อนเร้นอย่างยากจะบอก ทว่าเมื่อพลิกอีกด้านของกำไลก็คล้ายว่าชิ้นส่วนหนึ่งจะหลุดหายไป หลินซูเหยาจึงนำก้อนหินภูเขาไฟที่ประมูลได้ในราคาสองร้อยตำลึงออกมาวัดขนาดปรากฏว่าประกบเข้ากันได้พอดี ถึงกับเหมือนมีแรงดึงดูดซึ่งกันและกันด้วย“คาดว่าเป็นก้อนศิลาดำบรรพ์” ซีหมิงหรี่ตามอง“คืออะไรเจ้าคะ” ตอนนี้ศิลาดำบรรพ์แนบสนิท

แสงอาทิตย์ยามเช้าลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาอาบเรือนร่างของชายหญิงที่นอนกอดก่ายกันอยู่บนเตียงอย่างแสนผ่อนคลาย หลินซูเหยาซบหน้าลงบนแผงอกเปลือยของซีหมิง สัมผัสกลิ่นสมุนไพรและไออุ่นที่แผ่ออกจากร่างแกร่งขณะมองใบหน้าที่อยู่ในระยะประชิดแล้วยกปลายนิ้วขึ้นไล้สันกรามนั้นราวกับผีเสื้อสัมผัสกลีบดอกไม้ ก่อนจะยิ้มด้วยความรู้สึกยากจะบรรยายหากหยุดเวลาไว้ตรงนี้ได้ ...จะดีแค่ไหน ซีหมิงรับรู้ถึงสัมผัสอ่อนโยนจึงขยับแขนกอดนางแน่นขึ้น ก่อนจะลืมตามองอย่างรักสุดแสน“เหยาเหยา” เสียงของซีหมิงแหบพร่าจนหลินซูเหยารู้สึกคันยุบยิบในหัวใจอีกแล้ว“ท่านหมอซี มีอย่างหนึ่งที่ข้าจำเป็นต้องบอกท่าน เพื่อป้องกันความเข้าใจผิด” หลินซูเหยาตอบกลับเสียงแผ่วแล้วเสียงกระซิบนั้นก็ทำให้ชายหนุ่มที่เพิ่งปลดปล่อยตื่นตัวอีกครั้ง ซีหมิงปล่อยให้หลินซูเหยาพูดขณะมือไม้ของเขาปัดป่ายไปมาบนร่างบางราวกับหนวดปลาหมึก “เจ้าว่ามาเถิด”“ข้ามีภารกิจต้องช่วยเหลือหลิวเฟิงผู้นั้น จนกว่าข้าจะเสร็จสิ้นภารกิจ ท่านอาจจะต้องเห็นข้าติดต่อกับเขาอีกหลายครั้ง”ตอนที่ยังไม่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง หลินซูเหยาไม่กังวลว่าชายหนุ่มจะเข้าใจผิด แต่เมื่อนางล่วงเกินเขาขนาดนี้แล

“ท่านหมอซี” ใบหน้าเย้ายวนของหลินซูเหยากลายเป็นหน้ามนุษย์เป็ดทันที“เช่นนั้นทำไมเจ้าถึงยอมทำภารกิจแปลก ๆ พวกนี้” ...ไม่นับก่อนหน้านี้ ที่เขาเห็นนางทำอะไรย้อนแย้งตั้งมากมาย โดยเฉพาะกับหลิวเฟิง“ข้าก็ไม่ได้อยากทำแต่มันจำเป็น” นางต้องกลับไปยุคปัจจุบันที่มีคนรออยู่ หากไม่มี ...นางก็ไม่รู้ว่าจะเป็นเช่นไรเห็นสีหน้าของหลินซูเหยาเศร้าหมอง ซีหมิงจึงไม่ถามต่อ “ไม่ว่าเจ้าจะทำอะไร ข้าจะช่วยเจ้าก็แล้วกัน”“เจ้าค่ะ” หญิงสาวซบบนแผ่นอกของชายหนุ่ม มือไม้ยังซุกซนเช่นเดิม“เหยาเหยา อย่าซน”[ติ๊ง! ภารกิจเสริม: ถูกลบชื่อออกจากผังตระกูลหลิน สำเร็จ][รางวัลที่ได้รับ: 1,000 ตำลึงเสมือน]เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นเมื่อหลินซูเหยาอยู่เพียงลำพังตอนนี้รวม ๆ แล้วนางมีเงินระบบถึงสี่พันเก้าร้อยตำลึงเสมือน กับเก้าสิบเก้าแต้มทักษะ ทว่าตำราแพทย์เทวะขั้นต้นราคาสองร้อยแต้มทักษะแน่ะแค่คิดก็ปวดหัวแล้ว“เปิดกล่องสุ่มสักหน่อยแล้วกัน “[ได้รับรางวัลจากกล่องสุ่ม ผงสลับเสียง (ชุดใหญ่)][คำอธิบาย: ผงสลับเสียงจะทำให้เสียงของเป้าหมาย เปลี่ยนเป็นเสียงของคนที่อยู่ใกล้]สิ่งที่ปรากฏออกมา คือขวดแก้วใบเล็กบรรจุผงละเอียดสีรุ้ง เอาเถอะ อย่า