All Chapters of เมื่อนางร้ายกลายเป็นนางเอก: Chapter 111 - Chapter 120

หมอเทวดาอุ้มหลินซูเหยา เดินตัวปลิวจนหลิวเฟิงแทบตามไม่ทัน พอถึงซีหมิงก็เรียกผู้ช่วยเข้ามาและเพราะคนเจ็บเป็นสตรี ผู้ช่วยหมอจึงเป็นผู้หญิง“เจ้าออกไปรอข้างนอก” ซีหมิงพูดน้ำเสียงไม่เป็นมิตรชัดเจน“ท่านจะรักษานางก็รักษาไป ข้าจะเฝ้าตรงนี้” หลิวเฟิงยืนกอดอกพิงขอบประตูห้องรักษาอย่างไม่ยอมไปไหนแน่ซีหมิงในร่างหมอชราหลังค่อมหรี่ตาแต่ไม่พูดอะไร ครู่เดียวก็ใช้มีดปาดเสื้อตรงเอวของหลินซูเหยาออกอย่างไม่เกรงใจ ผิวหนังตรงเอวมีรอยแยกลึกและยาวจนน่าตกใจ ไม่รู้ความแรงของคมดาบมีมากแค่ไหน บาดแผลถึงได้เปิดกว้างจนเลือดแดงฉานไหลไม่หยุดเช่นนี้แม้หลิวเฟิงจะเคยเห็นการฆ่าฟันนับครั้งไม่ถ้วนก็ยังรู้สึกปวดใจ ชายหนุ่มจึงเบือนหน้าหนี ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะรู้สึกเจ็บในอกอย่างบอกไม่ถูก และไม่รู้เพราะเหตุใด หลิวเฟิงจึงเหม็นกลิ่นคาวเลือดที่ลอยคละคลุ้งทั่วห้องจนรู้สึกเหมือนอยากจะอาเจียน ทั้งที่เขาเคยฆ่าคนมากมาย ดังนั้นจึงไม่พูดอะไร เพียงเดินออกไปสูดอากาศข้างนอกพอหลิวเฟิงออกไป ซีหมิงก็ไม่ทำแผลต่อแล้ว ก้มกระซิบข้างหูหลินซูเหยา“ไปแล้ว”คนหมดสติลุกขึ้นฉับพลัน “ข้าไม่กลับตระกูลหลินนะ” หลินซูเหยาจะต้องหมดสติไปอีกสักพัก แล้วก

หลังออกจากโรงหมอที่หลินซูเหยาพักรักษาตัว หลิวเฟิงก็ตรงไปบ้านที่ซื้อไว้เก็บสิ่งของและคุมขังคน รวมถึงทำเรื่องต่าง ๆ นอกสายตาของฉีจิ้นและศัตรูอื่นของเขาในห้องใต้ดินของเรือนลับ บรรยากาศเงียบสงัดและเย็นเยียบกว่าภายนอกมาก นักฆ่าทั้งสามถูกตรึงไว้กับกำแพงด้วยโซ่เหล็ก เส้นเลือดหน้าผากปูดโปนด้วยความเจ็บปวดจากการถูกผนึกเส้นลมปราณหลิวเฟิงนั่งบนเก้าอี้แกะสลักอย่างสงบ แต่ดวงตาคมกริบที่มองนักฆ่าเต็มไปด้วยไอสังหารที่รุนแรงกว่านักฆ่าคนใดเสียอีก“บอกมา! ใครจ้างพวกเจ้า!” หลิวเฟิงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ แฝงอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธได้นักฆ่ารายหนึ่งถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างยโสโอหัง “ฮึ! อยากรู้? ลงนรกไปถามยมบาลเอาเองเถอะ!”หลิวเฟิงไม่เสียเวลาตอบโต้ เขาไม่ต้องการให้เกิดเสียงร้องที่อาจเล็ดลอดไปถึงหูคนภายนอกได้จึงพยักหน้าให้องครักษ์เงาที่อยู่ด้านหลังองครักษ์เงาเดินเข้าหาเป้าหมาย พวกเขาไม่ได้ใช้แส้หรืออาวุธ แต่ใช้ฝ่ามืออัดแน่นด้วยกำลังภายใน โจมตียังจุดฝังเข็มและจุดประสาทรับความรู้สึกที่สำคัญของนักฆ่า คนแรกรับผลกระทบอย่างรวดเร็วและรุนแรง ร่างสั่นสะท้านก่อนคอพับอย่างหมดรูป ไม่มีเสียงกรีดร้อง มีแต่เสียงหายใจติดขัด บอกถึงความ

หลิวเฟิงเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ เงินทองที่เขาเก็บสะสมหลายปี มีเหตุมลายหายไปจนสิ้น ทว่าชายหนุ่มยังคงเป็นคนสมองหมู เขาลืมคิดไปว่าทองคำ ต่อให้โดนไฟไหม้ก็ยังเป็นทองอยู่ดี จะทิ้งเพียงเศษขี้เถ้าไว้ได้อย่างไรเดิมทุกคนคิดว่าต้องมีใครลอบเข้ามาวางเพลิง แต่สอบสวนทหารเฝ้ายามทุกคน ต่างยืนยันเป็นเสียงเดียวกันว่าจู่ ๆ ก็มีลมแรงเกิดขึ้น ทำให้คบเพลิงที่ปักไว้ล้มหลายจุดพร้อมกัน ไม่มีกลิ่นน้ำมัน ไม่มีการวางเพลิง ทุกคนเห็นชัดว่าเกิดจากคบไฟล้มลงแล้วลมก็พัดโหมจนเปลวเพลิงลุกลามไปทั่ว ไม่ว่าจะรีบดับไฟกันอย่างไรก็ดับไม่ทันแน่นอนว่าเป็นฝีมือหลินซูเหยา ก็ขนาดภัยแล้งนางยังแก้มาแล้ว นับประสาอะไรกับแค่ออกแรงควบคุมลมและไฟเพียงเล็กน้อย อย่างไรหลิวเฟิงก็ไม่มีทางเชื่อมโยงไปถึงสตรีตัวเล็ก ๆ ที่นอนเจ็บอยู่ในโรงหมอได้แน่หลิวเฟิงวุ่นอยู่กับคลังสมบัติที่ถูกเผา ฉีจิ้นเองก็เพิ่งถูกเผาคลังสมบัติมาไม่นาน ซีหมิงคิดว่าในงานประมูลหนนี้คงไม่มีใครคิดแข่งแย่งประมูลเถาวัลย์แก่นจันทร์อมตะกับเขาแล้วเถาวัลย์แก่นจันทร์อมตะคือส่วนประกอบของโอสถบรรจบสวรรค์ที่ต้องเร่งทำ เพื่อคลายตราบรรจบมังกรที่คนตระกูลฉีผนึกไว้ในตัวเขางานประมูลจัดขึ้นก่อนพ

ยามเช้าของพิธีบวงสรวงที่สำคัญ ลานบวงสรวงยามนี้ถูกเนรมิตขึ้นอย่างตระการตา มีทั้งเครื่องสักการะทองคำ ผ้าไหมสีมงคล และอีกมากมายที่ล้วนหาชมได้ยาก ทั้งยังมีหลินเหมิงเหยาและถังชิงหรู สองสตรีเลื่องชื่อของแคว้นยืนอยู่หน้าแท่นบูชาด้วยกันเพื่อเตรียมร่ายรำถวายเหล่าทวยเทพและเทพธิดา หลินซูเหยาจึงเพิ่งรู้ว่าในงานนี้มีการร่ายรำถวายด้วยหลินเหมิงเหยาสวมอาภรณ์แดงประดับเครื่องทอง ร่ายรำด้วยท่วงท่าสง่างามทว่าเย้ายวน เน้นความอ่อนช้อยที่ดึงดูดสายตาบุรุษ ขณะถังชิงหรูสวมอาภรณ์สีฟ้าอ่อน เน้นความบริสุทธิ์ผุดผ่อง ท่วงท่าร่ายรำดูนุ่มนวล ทว่าเข้มขลังจนกล่าวได้ว่า ทักษะการรำของนาง เหนือกว่าหลินเหมิงเหยาอย่างเห็นได้ชัด นั่นเพราะได้รับการฝึกฝนมาจากผู้เชี่ยวชาญ ประกอบกับความงามเป็นธรรมชาติของนางสอดคล้องกับพิธีการศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้ได้อย่างลงตัวด้วยในงานบวงสรวง ยังมีบุตรสาวขุนนางตำแหน่งสำคัญ ๆ อีกหลายคน แน่นอนว่าทุกคนล้วนเป็นบุตรีฮูหยินเอกของจวน นับเป็นการประชันความโดดเด่นกันอย่างเปิดเผย เพียงแต่สตรีที่ถูกจับตามองเป็นพิเศษมีเพียงหลินเหมิงเหยาและถังชิงหรู เพราะคนหนึ่งคือคู่หมั้นที่กำลังจะเข้าพิธีวิวาห์กับองค์ชายฉีจิ้

“แต่เสด็จพ่อ หลินซูเหยาเป็นบุตรสาวของหลินฮูหยิน เสด็จพ่อต้องให้ความเป็นธรรมกับนางพ่ะย่ะค่ะ” ฉีจิ้นไม่ยอม วันนี้จะอย่างไรเขาต้องยกเลิกการหมั้นกับหลินเหมิงเหยาให้ได้สตรีที่ไม่มีอะไรดี กระทั่งฝีมือทำกับข้าวยังแอบอ้างแทนหลินซูเหยา ไม่เคยมีความจริงในสตรีผู้นี้เลยสักเรื่อง เขาไม่มีทางนำหายนะเช่นนี้มาไว้ใกล้ตัว ที่สำคัญหลินซูเหยามีความสามารถในการควบคุมน้ำ หากนำมาใช้ให้ดีจะเกิดประโยชน์อย่างมหาศาลในวันหน้า“ไว้คุยกันทีหลัง” ฉีเหยียนจงตัดบท ลุกขึ้นเตรียมจะเดินจากไป“เสด็จพ่อ ลูกต้องการถอนหมั้นพ่ะย่ะค่ะ” ฉีจิ้นไม่มีทางยอม เขาเตรียมการเรื่องนี้มานานนับเดือนจะให้บิดาบอกปัดอย่างไร้เหตุผลไม่ได้“ข้าอนุญาต” โอรสสวรรค์ตอบพอให้ผ่าน ๆ ไป แล้วเสด็จลิ่ว ๆ ออกไปราวกับกลัวว่าหากเดินช้ากว่านี้ จะถูกให้นั่งตัดสินคดีเสียอย่างนั้น“ไม่นะเพคะฝ่าบาท หม่อมฉัน หม่อมฉันเป็นบุตรสาวของท่านแม่จริง ๆ” หลินเหมิงเหยาเสียใจแล้วจริง ๆ หากรู้เช่นนี้นางจะออกตามหาเจิ้งซูเฟิน นางจะต้องแสดงความกตัญญูให้มากกว่านี้แต่ที่ผ่านมา ไม่มีมารดาควบคุม อนุหลงก็ตามใจยิ่งนัก นางเลยหลงระเริงไปกับการจับจ่ายที่ไม่ถูกควบคุม“ถอนหมั้น? แค่นี้หร