All Chapters of เมื่อนางร้ายกลายเป็นนางเอก: Chapter 101 - Chapter 110

ในเมื่อระบบไม่ตอบก็แสดงว่าเห็นดีด้วย หลินซูเหยาจึงคิดวางแผนใหม่ นั่นคือตอนนางทำอาหาร นางไม่ให้ใครเข้าใกล้เลย ทำแล้วก็เก็บทั้งหมดใส่ถุงเก็บของ เหลือแค่อาหารที่เตรียมไว้สำหรับหลิวเฟิงซึ่งดูน้อยนิด แต่หลินซูเหยาจงใจเปิดโอกาสให้คนมาวางยาทว่าจนแล้วจนรอดก็ไม่มีใครมา จนกระทั่ง…“อาหารสำหรับแจกอยู่ที่ไหน องค์ชายให้ข้ามายก” สาวใช้เห็นหลินซูเหยานั่งกินข้าวอย่างสบายอารมณ์ก็นึกข้องใจ“รู้แล้ว แต่ข้ายังทำไม่เสร็จ ต้องรอให้เนื้อเปื่อยก่อน ถึงเติมน้ำและข้าวลงไป เดี๋ยวข้าออกไปตักน้ำสักถังก่อน” หลินซูเหยาพูดแล้วแกล้งเดินออกไป วางหม้อที่มีเนื้อไม่กี่ชิ้นเอาไว้บนเตาอย่างนั้นนั่นคืออาหารสำหรับหลิวเฟิง แต่ที่พูดเช่นนั้นก็เพื่อให้สาวใช้เข้าใจว่าเป็นอาหารที่จะเอาไปแจก ซึ่งพอสาวใช้เห็นหลินซูเหยาเดินออกไปก็รีบเทผงบางอย่างลงในหม้อใบนั้น แล้วเชิดหน้าคล้ายกำลังรอ เมื่อเห็นหลินซูเหยาหิ้วน้ำเข้ามาก็เอ่ยอย่างวางอำนาจ“รีบ ๆ สิ เวลาไหนแล้ว ไม่รู้หรือว่าองค์ชายทรงรออยู่”“รู้แล้ว” หลินซูเหยาตอบสั้น ๆ พลางลอบจดจำใบหน้าคนวางยาไว้ รับรองว่านางจะเล่นงานคืนอย่างสาสมแน่ เพียงแต่ยังไม่ใช่ตอนนี้หลังจากนั้นหลินซูเหยาก็ตักเ

ถังชิงหรูนำยาแก้ท้องเสียมาให้หลิวเฟิง โดยบอกว่านางซื้อมาจากร้านสมุนไพร ทว่าหลินซูเหยาก็เอามาให้เช่นกัน ดังนั้นยาจึงมีสองเม็ด แน่นอนว่าหลิวเฟิงย่อมต้องกินยาของถังชิงหรู ใบหน้าของเขาเมื่อมองถังชิงหรูอ่อนโยนอย่างยิ่ง ต่างกับมองหลินซูเหยาอย่างเห็นได้ชัดแต่หลินซูเหยาหรือจะสน สิ่งที่นางต้องการมีเพียงแก้ต่างให้ตนเอง นั่นคืออาหารของนาง คนอื่นกินไม่มีปัญหา ที่มีปัญหามีแค่หลิวเฟิง หมายความว่ามีคนจงใจวางยาหลิวเฟิงแน่นอนและหลังจากสืบแล้ว สาวใช้คนหนึ่งก็ถูกลากตัวมา แน่นอนว่าหลินซูเหยาจำได้ว่าคือคนที่วางยาในหม้ออาหารของตน“ข้าจำนางได้เจ้าค่ะ” หลินซูเหยาทำท่าขลาดกลัวให้เหมือนพยายามเข้มแข็ง สูดหายใจเข้าลึก ๆ ตอนที่บอกเล่าเหตุการณ์ “ตอนที่ข้ากำลังเคี่ยวเนื้อในหม้อ นางมาตามข้าบอกว่าองค์ชายให้มาเร่งเจ้าค่ะ”เมื่อได้ยินว่าเป็นคนของฉีจิ้น หลิวเฟิงก็ไม่คิดสืบต่อ “เอานางไปโบยให้ตาย”...หากยอมสืบสวนต่ออีกนิด คงรู้ว่าเป็นฝีมือถังชิงหรูต้องการวางยาชาวบ้าน ทว่าหลินซูเหยาใช้เส้นสนกลใน จึงกลายเป็นวางยาเพียงหลิวเฟิง และที่เขามีสภาพเหมือนศพเดินได้เพราะมันเป็นยาปริมาณสำหรับคนทั้งเมือง เมื่อหลิวเฟิงกินคนเดียวก็เลยอ

น้ำที่ไหลมาจากต้นน้ำกลางป่า ผ่านไปสี่ห้าวันก็ไหลเอื่อยลง ทำให้ความวิตกเรื่องภัยแล้งหวนคืนมาอีก ผู้คนไม่กล้าวางใจ หลินซูเหยารู้ดีว่า แม้วันนี้มีน้ำใช้ แต่ด้วยธรรมชาติของพื้นที่ ไม่นานธารน้ำที่นางดึงขึ้นจากใต้ดินก็จะแผ่วลงจนอาจจะเหือดแห้งอีก ดังนั้นแม้ภารกิจของนางจะสำเร็จแล้ว แต่นางเป็นคนดีมีคุณธรรม... เอ่อ นิดหน่อย หลินซูเหยาจึงจูงมือซีหมิงเข้าป่าต้นน้ำอีกครั้งไม่ใช่หลินซูเหยาไม่กล้ามาเอง แต่ป่าก็คือป่า สตรีในห้องหอต่อให้รวมร่างกับนางร้ายในซีรีส์แนวตั้งอย่างนางก็ไม่เคยเดินป่าสักครั้ง เว้นแต่ตามซีหมิงเข้าไปครั้งเดียว หากก็มากพอให้เข็ดขยาดแล้ว คนไม่รู้ทิศทาง ขืนเดินป่ามั่ว ๆ ได้กลายเป็นปุ๋ยบำรุงรากไม้แน่“น้ำที่เจ้าเรียกหลายวันก่อน ตอนนี้แห้งลงแล้ว” ซีหมิงกล่าวเมื่อกวาดสายตามองรอบ ๆ ป่าจากมุมสูง และเมื่อเห็นว่าปลอดภัยแน่แล้วก็ร่อนตัวลงบนพื้น ปล่อยมือจากเอวบาง ให้ฝ่าเท้าของนางสัมผัสพื้นได้มั่นคงหลินซูเหยามองธารน้ำที่แทบหยุดนิ่งด้วยสีหน้ากังวล นางไม่อาจอยู่ที่นี่ได้ตลอดไป เมื่อไม่มีคนเสริมพลังธาตุน้ำ ธารน้ำก็จะแห้งเหือดอีกครั้ง ชาวบ้านก็จะเดือดร้อนเช่นเดิม ถึงเป็นนางร้ายในสายเลือด แต่เป็

ระหว่างการเดินทาง หลินซูเหยาแวะวางผนึกธาตุน้ำตามต้นไม้ใหญ่รายทางเพื่อเชื่อมไปยังพื้นที่ภัยแล้ง เมื่อไปถึงเมืองที่ประสบอุทกภัย ผนึกธาตุน้ำก็จะกลายเป็นวงจรน้ำขนาดใหญ่ ทำให้เมืองน้ำท่วมก็จะไม่ท่วม เมืองภัยแล้งก็จะไม่แล้งเพียงแต่การแวะแต่ละจุดไม่สามารถทำได้โจ่งแจ้ง เพราะฉีจิ้นร่วมขบวนมาด้วย ดังนั้นหลินซูเหยาจึงต้องใช้ข้ออ้างหลากหลาย เช่นแวะเพื่อยืดเส้นยืดสายบ้าง แวะหาสมุนไพรเพื่อขายหาเงินบ้าง และสุดท้ายคือแวะซื้อของฝากมารดา ในที่นี้ย่อมหมายถึงอนุหลงแต่แค่หมายถึง...ไม่คิดจะให้จริง เรื่องอะไรต้องเสียเงินของนางให้ผู้หญิงร้ายกาจคนนั้นด้วยทว่าหนนี้ มาถึงตลาดในเมือง หลินซูเหยาจึงคิดแผนตบทรัพย์พระรอง“องค์ชายเพคะ หากพระองค์รีบ ทรงไปก่อนได้นะเพคะ” หลินซูเหยาพูดอย่างเกรงอกเกรงใจ ด้วยทุกจุดที่นางแวะผนึกธาตุน้ำ นางบอกไว้แล้วว่าเป็นเพราะนางไม่มีเงิน จึงจำเป็นต้องเข้าป่าเพื่อหาสมุนไพรมาขาย นี่เป็นการโกหกที่สอดคล้องกับที่นางเคยออกไปหาเห็ดหลินจือยักษ์เพื่อนำไปแลกยาให้หลิวเฟิง และเป็นการทิ้งร่องรอยให้พวกเขาได้สืบต่อ ที่เหลือก็แค่รอเวลากระตุ้นให้พวกเขาฉุกใจคิดเท่านั้น“ข้าไม่รีบ วันนี้เจ้าอยากได้อะไร ข

ฉีจิ้นเกิดเหตุต้องกลับเมืองหลวงเพราะคลังสมบัติมอดไหม้ แม้จะรู้ว่าหลินซูเหยาคือบุตรสาวของฮูหยินเอก แต่ยังไม่มีหลักฐาน จะอาศัยคำพูดลอย ๆ ย่อมจะไม่ได้ ดังนั้นจึงจำเป็นต้องให้คนสืบเพิ่มเพื่อหาหลักฐาน ไม่ว่าจะเป็นวัตถุพยานหรือพยานบุคคล ได้ทั้งนั้น[ติ๊ง! ภารกิจหลัก: ฉีจิ้นสืบรู้ว่าหลินซูเหยาคือบุตรสาวฮูหยินเอก สำเร็จ][รางวัลที่ได้รับ: แต้มทักษะ 20 แต้ม กล่องสุ่มของ จากร้านค้าระบบ 1 กล่อง]“แลกตำราแพทย์เทวะขั้นต้น” หลินซูเหยายิ้มอย่างกระตือรือร้น[ได้รับตำราแพทย์เทวะขั้นต้น แต้มทักษะลดลง 200 แต้ม แต้มคงเหลือ 12 แต้ม]ตำราหนึ่งเล่มปรากฏขึ้นในมือหลินซูเหยา เพียงนางเปิดออกความรู้มากมายก็ไหลเข้าสมองราวกับสายน้ำหลากก่อนที่ตำราเล่มนั้นจะหายวับไปพอฉีจิ้นออกจากเมืองไปแล้ว เจิ้งซูเฟินก็กล้ากลับจวน ตระกูลเจิ้งจึงฉลองการได้อยู่พร้อมหน้ากันทันที หลินซูเหยาแม้ไม่พูดแต่แสดงออกชัดเจนว่านางกับซีหมิงกำลังดูใจกันอยู่ แน่นอนว่าคนตระกูลเจิ้งไม่มีใครคิดจะห้าม เพราะหลินซูเหยาประสบเคราะห์กรรมมามากแล้ว ชีวิตที่เหลือย่อมต้องให้นางตัดสินใจเองซีหมิงและหลินซูเหยาอยู่ในเมืองเหมยเซียงหลายวัน ทุกเช้าซีหมิงจะออกไปหาสมุ