All Chapters of เมื่อนางร้ายกลายเป็นนางเอก: Chapter 121 - Chapter 130

“เจ้า เจ้า” ถังชิงหรูชี้หน้าหลินซูเหยาแต่ไม่กล้าเข้าใกล้ องครักษ์และบ่าวทุกคนก็เหมือนกัน“คุณหนูถังเกิดอะไรขึ้นกับคุณหนูเจ้าคะ” หลินซูเหยามองถังชิงหรูด้วยท่าทางตกใจราวกับสภาพถังชิงหรูที่เป็นอยู่ตรงหน้า ไม่ใช่ฝีมือของตน ถังชิงหรูผู้สง่างาม ถ้าไม่เพราะยังสวมเสื้อผ้าเนื้อดี ใครมาเห็นตอนนี้ต้องคิดว่าเป็นขอทานข้างถนนแล้ว เพราะผมเผ้ารุงรัง เสื้อผ้าฉีกขาดบางส่วนแถมมีเศษหญ้าและคราบสกปรกทั่วตัวอีก“เจ้าจำไม่ได้หรือว่าเกิดอะไรขึ้น”“ข้าจำได้ว่า นั่งรถม้ากลับ…” หลินซูเหยาพูดไม่จบทำท่าเหมือนพยายามนึกบางอย่างแล้วก็ส่ายหัวไปมาคล้ายนึกไม่ออกถังชิงหรูหรี่ตา ไม่แน่ใจว่าเรื่องเกิดก่อนหน้านี้จริงหรือแสดง แต่เพราะหลิวเฟิงใกล้จะถึงแล้ว จำเป็นต้องรีบจัดฉาก“เร็ว ทำตามแผน” ถังชิงหรูสั่ง องครักษ์พากันถอยแล้วก็มีคนชุดดำปรากฏตัวขึ้นจับถังชิงหรูมัดกับเก้าอี้ ส่วนหลินซูเหยาไม่มีใครกล้าแตะจัดการทั้งหมดเสร็จไม่ถึงหนึ่งเค่อ ประตูโรงฝึกก็พังลง ฉีหรงเฟิงปรากฏตัวพร้อมรังสีสังหารรุนแรง ชายหนุ่มมาทันเห็นภาพถังชิงหรูผู้เป็นที่รักยิ่งถูกนักฆ่าจับมัดไว้ในท่าทางที่เจ็บปวดทรมานอยู่มุมหนึ่งส่วนหลินซูเหยากลับนั่งสบาย ๆ อยู่

“หลินซูเหยา!” หลิวเฟิงตะโกนลั่น แทบจะปล่อยมือจากถังชิงหรูแล้วพุ่งเข้ามารับตัวหลินซูเหยาแทนแล้ว แต่ถังชิงหรูกลับดึงเขาไว้“พี่เฟิง”นางหายใจหอบหนักราวกับเจ็บใกล้ตาย ฉีหรงเฟิงจึงยังต้องประคองถังชิงหรูไว้ในอ้อมกอด ขณะมองหลินซูเหยาล้มลงโดยไม่ได้เข้าไปช่วย ยามนี้ชายหนุ่มรู้สึกผิดอย่างยิ่งแล้ว และยิ่งเห็นสายตาสิ้นหวังของหลินซูเหยา ก็ยิ่งเจ็บปวดหัวใจอย่างบอกไม่ถูกทว่าเขาทิ้งถังชิงหรูไม่ได้ดวงหน้าของหลินซูเหยาน้ำตาเอ่อคลอเต็มไปด้วยความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ ราวกับขอแค่หลิวเฟิงแบ่งเสี้ยวความเมตตามาให้นางบ้าง นางก็ยินดีมากแล้ว แต่กลับไม่มีเลยสักนิดแท้จริงแล้วหลินซูเหยาไม่หวังให้ฉีหรงเฟิงมารับร่างนาง มิเช่นนั้นเขาคงรู้ว่านางมีไส้หมูพันรอบตัว เพราะพอเห็นหลิวเฟิงยกดาบขึ้นรับมือนักฆ่าคนหนึ่ง นางก็รีบเก็บไส้หมูที่ขาดไว้ในถุงเก็บของทันที บอกได้คำเดียวว่าในถุงเก็บของมีอุปกรณ์ประกอบฉากอีกเพียบ...ก็ใครใช้ให้นางเป็นนักแสดงเล่า“ไท่จื่อรีบไปจากที่นี่เถิดพ่ะย่ะค่ะ” หัวหน้าองครักษ์เงาที่บาดเจ็บเอ่ยเร่งฉีหรงเฟิง เพราะหากยังอยู่ที่นี่ต่อคาดว่าจะเอาชีวิตไม่รอดพูดไม่ทันขาดคำ นักฆ่าก็มาเพิ่มอีกแล้ว เพื่อปกป้อ

ก่อนออกเดินทางไปสำนักเซียนแพทย์ หลินซูเหยาส่งจดหมายไปแจ้งตระกูลเจิ้งแล้วว่า นางจะหายหน้าไปสักพัก ทั้งนี้เพื่อไม่ให้มารดาเป็นกังวล จากนั้นก็ออกเดินทางนานหลายวันจนมาถึงสถานที่ตั้งของสำนักเซียนแพทย์สำนักลับที่เคยเป็นแหล่งรวมวิชาการแพทย์ของราชวงศ์เทียน นับเป็นสถานที่ลึกลับจนยากจะเข้าถึง ด้วยตั้งอยู่บนยอดเขาสูงที่มีหมอกทึบปกคลุมทั้งปี อีกทั้งเส้นทางขึ้น ก็เป็นทางที่กว้างพอให้เดินได้คนเดียวเท่านั้น เพราะสองข้างคือหน้าผาสูงที่หากไม่ระวังก็ร่วงหล่นลงไปไม่เหลือชิ้นดีแน่แต่เมื่อก้าวผ่านหมอกทึบไปได้แล้ว บรรยากาศก็พลันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงหลินซูเหยาเห็นอาคารไม้สีเข้มเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบหลายหลัง ทว่าทุกหลังล้วนมีเถาวัลย์สีเงินยวงและมอสขึ้นปกคลุมหนาแน่น ราวกับไม่มีคนอยู่ที่นี่มานับร้อยปีแล้วซีหมิงเดินนำหลินซูเหยาเข้าไปในอาคารหลักที่โถงกลางว่างร้าง มีเพียงแท่นหินแกะสลักวางอยู่กลางห้อง บนแท่นมีแผนที่โบราณวาดเส้นทางไปยังสถานที่ต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับส่วนประกอบของโอสถบรรจบสวรรค์และตระกูลเจิ้ง“ที่นี่ถูกทิ้งร้างมาตั้งแต่ราชวงศ์เก่าล่มสลาย” ซีหมิงกล่าวเสียงแผ่วก่อนจะพาหลินซูเหยาไปยังส่วนลึกลั

[สวัสดีครับโฮสต์ ผมเป็นระบบปฏิบัติการที่อัปเกรดมาสำหรับโฮสต์โดยเฉพาะ ผมมาพร้อมฟังก์ชันใหม่เพื่อช่วยให้โฮสต์ทำภารกิจสำเร็จตามพล็อตหลักครับ]“ขอแบบเข้าใจง่าย ๆ ได้มั้ย”[ก็คือโฮสต์แหกพล็อตจนลูกน้องผมไม่รู้จะทำยังไงแล้ว เลยโยนขี้มาให้ผมรับช่วงต่อนี่แหละครับ]“แหกยังไงก่อน? เห็นชัด ๆ ว่าทำตามภารกิจเป๊ะ”[ทำตามแบบไหน ถึงมาอยู่กับตัวประกอบแบบนี้ล่ะครับ นี่ตาลูกน้องผมจะเป็นกุ้งยิงแล้ว]“โทษนะ มาช่วยหรือมาด่า” พูดจบหลินซูเหยาก็ไม่สนใจระบบตัวใหม่อีกหญิงสาวหนีไปนอน เพราะแค่เดินทางมา ...นางก็เหนื่อยมากแล้วครั้นตื่นขึ้นก็เกือบจะมืด ซีหมิงกลับมาพร้อมวัตถุดิบสองอย่างแล้ว ขาดเพียงน้ำค้างยามอรุณเท่านั้น หลินซูเหยาจึงลุกไปเตรียมสำรับสำหรับซีหมิง ถึงกับทำเผื่อผู้อาวุโสซวนหมิงด้วย และเมื่อกินมื้อเย็นเสร็จแล้ว หลินซูเหยาก็พาซีหมิงไปพักแน่นอนว่ากิจกรรมก่อนนอนเป็นของต้องมี ทว่า…[โฮสต์ไม่อาจมีสัมพันธ์กับชายอื่น นอกจากพระเอกของเรื่องได้นะครับ]“ยังไม่ถึงขั้นเป็นผัวเป็นเมียสักหน่อย แค่ลูบ ๆ คลำ ๆ แค่นี้มันจะอะไรนักหนา” หลินซูเหยาพูดแล้วก็ไม่สนใจ...ยั่วยวนซีหมิงต่อผู้ชายงานดีอยู่ตรงหน้า แถมยังสมยอมซะขนาด

“แหม ๆ ประกาศตามหาตัวกับประกาศจับ ต่างกันตรงไหนล่ะ” หลินซูเหยาหน้าเหรอหราด้วยความเซ็ง มันก็คือการนำตัวใครคนหนึ่งไปแลกเงินรางวัลอยู่ดีแล้วจากจดหมายของเถ้าแก่ คนเล่าลือทั่วแล้วว่า เป็นประกาศจับ นี่ถ้าถูกคนพบเห็น นางมิต้องโดนลากตัวไป มากกว่าจะเชิญขึ้นรถม้าแน่[โฮสต์ครับ โฮสต์ต้องกลับไปหาพระเอกนะครับ โฮสต์เป็นนางเอก ต้องอยู่ใกล้พระเอกเพื่อคอยช่วยเหลือเขาให้เขาเห็นความดี ไม่ใช่ให้เขาคลั่งเพราะโฮสต์หายไปนะครับ]พล็อตคือหลินซูเหยาทำความดีจนค่อย ๆ ซึมเข้าไปในใจของหลิวเฟิงและก่อตัวเป็นความรัก ทว่าหลินซูเหยาตอนนี้กลับหนีมาเสียดื้อ ๆ หลิวเฟิงนอกจากรู้สึกผิดแล้ว กลับรู้หัวใจตัวเองเร็วขึ้น จนกลายเป็นบ้าคลั่งชนิดตามหาอย่างไม่สนใจใครแล้ว“แต่เรื่องของท่านหมอซีสำคัญกว่า” เรื่องของนางยังมีเวลา ช้านิดช้าหน่อยไม่เป็นไรหรอก แต่เรื่องของซีหมิง ทั้งร้ายแรงและเร่งด่วนกว่ามาก[เรื่องของตัวประกอบหรือครับ หมายถึงหาสมุนไพรและส่วนประกอบทำโอสถบรรจบสวรรค์หรือครับ]“ใช่สิ ไม่งั้นจะวิ่งหาทั่วแคว้นให้เหนื่อยทำไม” หลินซูเหยานิ่วหน้า จนซีหมิงต้องเข้ามาจับตะหลิวทำอาหารแทน...ให้นางมีสมาธิคุยกับใครสักคนที่เขามองไม่เห็นต