All Chapters of เมื่อนางร้ายกลายเป็นนางเอก: Chapter 131 - Chapter 140

คนของซีหมิงทำงานได้รวดเร็วยิ่ง รีบแพร่ข่าวหลินซูเหยาถูกฉีจิ้นพากลับวังกันอย่างรวดเร็ว และคนที่เดือดร้อนใจที่สุดไม่ใช่ใครที่ไหนเป็นหลินเหมิงเหยา นางถูกฉีจิ้นชี้หน้ากลางลานพิธีบวงสรวง าเป็นบุตรของอนุ แต่นางได้ชื่อว่าเกิดเป็นบุตรสาวฮูหยินเอกมาตลอดชีวิต จะยอมได้อย่างไร ทว่าหลังจากคาดคั้นจากเสนาบดีหลินและอนุหลง ก็ได้รู้ว่าทั้งหมดเป็นความจริงแน่นอนว่านางไม่ยอมรับ เอาแต่ขังตัวเองอยู่ในจวนด้วยความอับอาย ทว่าวันนี้ได้ข่าวหลินซูเหยากลับมาแล้ว เช่นนั้นก็เอาสิ เจิ้งซูเฟินก็ตายไปแล้ว หากหลินซูเหยาตายอีกคน ก็ไม่มีใครยืนยันความจริงเรื่องนี้ได้อีก นางก็จะเป็นบุตรสาวคนเดียวของเสนาบดีหลิน ทีนี้ต่อให้นางไม่ใช่ลูกสาวเจิ้งซูเฟิน ฉีจิ้นก็ต้องแต่งกับนางตามสัญญาอยู่ดีหลินเหมิงเหยาไม่รู้ว่าฉีจิ้นไม่สนเลยว่า หลินซูเหยาจะเป็นบุตรีฮูหยินเอกจริงหรือไม่ ต่อให้นางเป็นเพียงบุตรอนุ ทว่าความสามารถที่มีเพียงหนึ่งเดียวในแผ่นดินนี้ ต่อให้นางเป็นทาส เขาก็ยินดียกนางเป็นพระชายา และเรื่องนี้เขาปิดปากเงียบ ไม่บอกใครแน่“เจ้าไปส่งจดหมายนี้ ให้ถึงมือน้องสาวข้า” หลินซูเหยาแท้จริงเกิดก่อนหลินเหมิงเหยา แต่เพราะถูกสลับตัว หลินซู

ฉีหรงเฟิงรออยู่กว่าสองชั่วยาม ที่สุดซีหมิงก็เปิดประตูออกมาพลางเช็ดเหงื่อเบา ๆ“นางพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่ต้องพักฟื้นสักระยะ” ซีหมิงกล่าวอย่างไร้ท่าทีอ่อนโยนเหมือนตอนที่อยู่กับหลินซูเหยาปกติพบเจอซีหมิงก็จะมีหลินซูเหยาอยู่ด้วย พอเผชิญหน้ากันตรง ๆ ลำพังแบบนี้ หลิงเฟิงจึงรับรู้ว่าบรรยากาศรอบตัวซีหมิง ช่างอันตรายอย่างยิ่ง แม้ซีหมิงผู้นี้ภายนอกดูอ่อนแอ อาจจะด้วยผิวขาวและรูปร่างสูงโปร่ง แต่เมื่อนึกถึงอาวุธลับที่ทำจากไม้ไผ่ แต่สามารถฆ่าคนที่มีวรยุทธ์ตายได้ในดอกเดียว ฉีหรงเฟิงจึงค่อนข้างระวังอีกฝ่ายมากขึ้น“ขอบคุณท่านหมอ” ฉีหรงเฟิงปรายตามององครักษ์คนสนิท ในทันทีอาเฉินก็ล้วงถุงเงินออกมามอบให้ซีหมิงอย่างนอบน้อมมีคนให้เงิน เหตุใดจะไม่เอา ซีหมิงรับมาเก็บเข้าในสาบเสื้อ “แต่ยังต้องดูอาการของนางอย่างใกล้ชิด ดังนั้นคืนนี้ข้าจะค้างที่นี่เพื่อเฝ้าดูอาการของนางด้วยตัวเอง”นี่เป็นประโยคบอกเล่า ไม่ใช่ประโยคขออนุญาตฉีหรงเฟิงม่านตาหดลงอย่างไม่เป็นมิตร บ่งบอกว่าเขากำลังไม่พอใจ ดังนั้นอาเฉินจึงรีบออกรับแทนเจ้านาย “ท่านหมอขอรับ หญิงชายอยู่เรือนเดียวกันคงไม่เหมาะขอรับ”“ข้ากับนางเป็นเหมือนคนครอบครัวเดียวกัน ไม่

“ทำอาหารให้หลิวเฟิงน่ะหรือ” ซีหมิงดันตัวขึ้นแต่มือยังโอบเอวหลินซูเหยา“เจ้าค่ะ” หลินซูเหยารับคำแล้วซุกหน้าคลอเคลียชายหนุ่มอยู่เช่นนั้นเช่นกัน ...ก็นางไม่อยากลุกจากไปไหนเลยนี่“เหยาเหยา เดี๋ยวข้าไปทำให้เอง”“ไม่ได้เจ้าค่ะ ข้าต้องบาดเจ็บแล้วลากสังขารไปทำให้คนทั้งหลายเห็น” หลินซูเหยาลุกไปนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง แต่งหน้าให้เหมือนคนใกล้ตายสักหน่อยแล้วกัน“โรงครัวเป็นขี้เถ้าไปแล้ว เจ้ายังจะไปทำอาหารให้คนที่ไหนดูอีก” ซีหมิงพูดนิ่ง ๆ ไม่จำเป็นต้องเดาก็รู้ว่าฝีมือใคร“เมื่อไหร่เจ้าคะ” นางคาดไว้แล้วว่าซีหมิงต้องเผาอะไรสักอย่างแน่ ไม่คิดว่าจะถึงกับเผาโรงครัว“เมื่อคืน” ไม่พูดเปล่า ซีหมิงยังยกยิ้มอย่างภูมิใจกับผลงานตัวเองด้วยหลินซูเหยากะพริบตาปริบ ๆ นี่มันตัวร้ายที่จับได้บทตัวประกอบชัด ๆ มีอย่างที่ไหน เอะอะเผา เอะอะเผา จนตอนนี้แม้แต่เตาจะทำอาหารก็ไม่มีแล้ว “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ยังไงก็ต้องฝืนร่างที่บาดเจ็บสาหัสออกไปให้คนเห็นอยู่ดี”ว่าแล้วก็เรียกสาวใช้ที่รออยู่ด้านนอกเข้ามาแล้วบอกให้ไปขอวัตถุดิบทำอาหาร แม้ในถุงเก็บของจะมีอาหารตุนไว้มาก แต่หลินซูเหยาจะไม่ยอมเสียแม้แต่อีแปะเดียวให้กับหลิวเฟิงไม่ใช่นา

หลิวเฟิงประคองถังชิงหรูแล้วก้มช้อนตัวนางเตรียมจะอุ้มเข้าวังเพื่อเรียกหมอหลวงมารักษาอาการ แต่จังหวะนั้นก็พลันเหลือบไปเห็นร่างหลินซูเหยาแน่นิ่งอยู่บนพื้น ใบหน้าซีดขาวจนกลืนไปกับสีผ้าพันแผลแล้ว เอวของนางที่พันผืนผ้าขาวถูกย้อมด้วยสีแดงเข้ม เลือดสด ๆ ซึมออกมาอย่างต่อเนื่องจากบาดแผลเก่าที่ปริออกเพราะถูกกระแทกภาพนั้นกระแทกจิตใจของฉีหรงเฟิงอย่างแรง ชายหนุ่มนึกถึงแผลฉกรรจ์ช่วงเอว มันคือแผลที่นางเสี่ยงชีวิตช่วยเขาไว้ แต่เขากลับผลักนางอย่างไม่ทันนึกถึงอาการบาดเจ็บนั้นเลย ความรู้สึกผิดและความตระหนักรู้ จู่โจมจิตใจอย่างรวดเร็วถังชิงหรูแค่ถูกผลักล้ม แต่เขาลืมไปได้อย่างไรว่า หลินซูเหยาบาดเจ็บสาหัสอยู่ หลิวเฟิงวางร่างถังชิงหรูลงยืน ไม่สนว่านางจะงุนงงหรือโกรธแค่ไหน หันไปหาหลินซูเหยาแล้วช้อนร่างไร้สติของนางขึ้นอุ้มแนบอกชายหนุ่มกระชับร่างนาง... แน่นกว่าที่เขาเคยอุ้มถังชิงหรูอย่างไม่รู้ตัว “ตามหมอหลวง! ตามหมอหลวงมาเดี๋ยวนี้! เร็วเข้า!”“ในเรือนรับรองมีท่านหมอซีอยู่นะขอรับ” อาเฉินเตือนสติผู้เป็นนายก่อนจะคลั่งกว่านี้ฉีหรงเฟิงอุ้มร่างหลินซูเหยาอย่างไม่สนเสียงเรียกของถังชิงหรู เดินไปยังเรือนรับรอง ทว่าก่

“นี่เจ้า เจ้าเป็นใคร” อนุหลงชี้หน้าซีหมิงด้วยท่าทีแข็งกร้าว“ข้าเป็นหมอ”ซีหมิงตอบเสียงเย็นชาพลางกระชับร่างหลินซูเหยาให้แน่นขึ้น แล้วอุ้มเดินผ่านหน้าอนุหลงไปราวกับนางเป็นอากาศธาตุ ชายหนุ่มตรงไปยังเรือนเก่าของหลินซูเหยา อนุหลงถึงกับขมวดคิ้วเมื่อเห็นซีหมิงเดินในจวนโดยไม่ต้องมีใครนำทาง ดูราวกับเขาเคยอาศัยอยู่ที่นี่มาก่อน“หยุดเดี๋ยวนี้!” อนุหลงตวาดลั่นซีหมิงชะงัก หาใช่เพราะเสียงอนุหลงแต่เพราะหลินซูเหยากระตุกเสื้อเขาเบา ๆ “ท่านหมอซี ปล่อยข้าลงเถิดเจ้าค่ะ”หลินซูเหยาหลุดจากอ้อมกอดของซีหมิง พยายามจะยืนทรงตัวให้มั่นโดยมีชายหนุ่มประคองอยู่ตลอดเวลา “ท่านแม่ท่านมิได้ป่วยหรือเจ้าคะ ดีเหลือเกินเจ้าค่ะ”หญิงสาวปั้นหน้าเป็นลูกกตัญญูอย่างที่สุด“หึ ยังรู้ว่าข้าเป็นแม่ของเจ้าอีกหรือ” อนุหลงแอบโล่งใจ เมื่อเห็นหลินซูเหยายังคงเชื่อฟังตนเช่นนี้แล้วจึงคิดไปเองว่า หรือนางยังไม่รู้ความจริง เช่นนั้นนี่ก็นับว่าการเปิดโปงของฉีจิ้น ล้มเหลวแล้วสิ“ไม่ใช่เช่นนั้นนะเจ้าคะ” หลินซูเหยาสีหน้าหม่นลงหลายส่วน ราวกับน้ำตาใกล้จะทะลักออกมาแล้ว“เจ้าไปยั่วยวนคู่หมั้นของพี่สาว จนองค์ชายมาถอนหมั้นนางเพื่อจะหมั้นกับเจ้าแทน ทำ