All Chapters of เมื่อนางร้ายกลายเป็นนางเอก: Chapter 141 - Chapter 150

ซีหมิงลูบหลังปลอบใจหลินซูเหยาแต่แทนที่นางจะเบาลง กลับเหมือนดุดันขึ้น“เอาของรางวัลที่ค้างจ่ายมาให้หมดเดี๋ยวนี้ แล้วเอาถุงเก็บของมาด้วย”[ครับ]หลินซูเหยานำถุงเก็บของออกมาแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนตักซีหมิง “ท่านหมอซี อันนี้เป็นของท่านนะเจ้าคะ”ซีหมิงยื่นมือมารับ หลินซูเหยาหดมือกลับ “ไม่ได้ ท่านเอามือของท่านมา” “หืม?” ชายหนุ่มเลิกคิ้วหลินซูเหยาไม่รอให้เสียเวลา คว้ามือของเขามาแทงเข็มลงไปบนปลายนิ้วอย่างเบามือด้วยกลัวเขาจะเจ็บ เมื่อเลือดซึมออกมาก็บีบป้ายลงบนถุงเก็บของ“นี่เป็นของเฉพาะคนเจ้าค่ะ ต้องทำพันธสัญญาด้วย” หลินซูเหยาพูดจบก็ส่งถุงเก็บของให้กับซีหมิงชายหนุ่มเคยเห็นหลินซูเหยาใช้งานหลายครั้งแล้วจึงเข้าใจกระบวนการใช้งานได้อย่างไม่ยาก“เป็นของดีจริง ๆ” ซีหมิงพยักหน้าอย่างพอใจ ดวงตาที่มองหลินซูเหยาราวกับคิดอะไรบางอย่าง “เหยาเหยา ข้าจะพาเจ้าไปขนสมบัติของเรา”ใบหูของหลินซูเหยากระดิกทันทีที่ได้ยินคำว่าสมบัติของเรา นางรู้ว่าซีหมิงร่ำรวยเพราะตอนอยู่ด้วยกันลำพังเขาจับจ่ายโดยไม่คิด แค่นางมองอะไรนานหน่อย เขาจะซื้อให้ทันที เพียงแต่นางไม่รู้ว่าเขามีกี่มากน้อยเท่านั้น“ที่ไหนเจ้าคะ” หากอยู่ในสำนักเซียน

“ไม่รู้สิ แต่กว่าข้าจะได้มันมา ไม่ง่ายเลยนะ” ทำภารกิจแทบตาย เปิดกล่องสุ่มได้ไม้เท้าขนไก่หน้าโง่ คิดแล้วยังโมโหไม่หายบรรยากาศรอบตัวอึมครึมลง ทว่าไม่ใช่จากหลินซูเหยา แต่จากซีหมิง เถียนสุ่ยรู้ตัวทันที“ขอบคุณขอรับนายหญิง” ยังไม่ทันสิ้นเสียงก็หายไปจากสายตาของทั้งคู่อย่างเร็วที่สุดแล้วหลังจากหลินซูเหยาทวงของรางวัลจากระบบได้ครบ ก็คิดวางแผนเปิดเผยเนื้อเรื่องส่วนต่อไป เพียงแต่บทของซีรีส์เรื่องนี้เอาแน่เอานอนและเอาความสมจริงไม่ได้เลย สุดท้ายจึงปล่อยวาง หนีไปนอนกอดผู้ชายอย่างมีความสุขแทนแต่เพิ่งจะวางมือลงบนคอของซีหมิง...[ติ๊ง! ภารกิจหลัก: แสดงออกว่าเป็นห่วงหลิวเฟิงอย่างมาก][โฮสต์ต้องต้มยาบำรุงไปให้หลิวเฟิงนะครับ แล้วก็จะเจอถังชิงหรู จากนั้นก็ถูกหลิวเฟิงไล่กลับ][ติ๊ง! ภารกิจเสริม: ต่อเนื่องจากภารกิจแสดงออกว่าเป็นห่วงหลิวเฟิง จะต้องไม่เหลือร่องรอยว่าเคยไปเยี่ยมหลิวเฟิง จนทำให้หลิวเฟิงน้อยใจว่าไม่ดูดำดูดีเขาครับ]“รางวัลล่ะ” ภารกิจน่ะ... ช่างมันเถอะ แต่ไม่มีรางวัล นางไม่คิดจะไปเสียเวลา ...อยู่อ่อยผู้ชายให้หนีไปไหนไม่พ้นดีกว่า[ภารกิจนี้ง่ายมาก 1,000 ตำลึงเสมือนนะครับ แถมยังเป็นภารกิจต่อเนื่อ

“เจ้าจงไปบอกองค์ชายฉีจิ้น ให้หยุดขุดคุ้ยเรื่องบุตรีที่ถูกสลับตัว เรื่องทั้งหมดจบแล้ว อย่าให้ความอัปยศนี้ทำลายชื่อเสียงของตระกูลหลินอีก” หลินจวินเจี๋ยกำชับเรื่องที่ทำให้เขากังวลอย่างที่สุดทว่าหลินซูเหยาโดนระบบปิดปาก จำต้องพูดคำเดียว “ลูกเปล่านะเจ้าคะ ลูกไม่ได้…”“ความจริงคือความจริง เหมิงเอ๋อร์คือบุตรสาวฮูหยินเอกจำไว้!” หลินจวินเจี๋ยเน้นย้ำเหมือนพยายามสั่งให้หลินซูเหยาเชื่อว่า นางเป็นเพียงบุตรสาวอนุเท่านั้นท่าทีของหลินจวินเจี๋ยทำให้หลินซูเหยาฉุกคิดแล้ว หรือคนเป็นพ่อที่รู้เห็นเรื่องการสลับตัวบุตรีสองคนมีเหตุผลอื่นซ่อนอยู่ เพราะหากบอกว่ารักอนุหลงมากกว่าเจิ้งซูเฟิน เมื่อมองจากช่วงเวลาที่ผ่านมา ก็เหมือนไม่ได้ใส่ใจอนุหลงเท่าใดนัก ที่สำคัญเทียบกันแล้ว เจิ้งซูเฟินงดงามกว่าอนุหลงอย่างเห็นได้ชัด ถ้าจะบอกว่าเพราะเรื่องบนเตียงก็ไม่เห็นหลินจวินเจี๋ยจะค้างคืนกับอนุหลงถี่เลย“เจ้าค่ะ” หลินซูเหยาพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง ...มัวแต่คิดเรื่องความแปลกนี้ ทำเอาน้ำตาแห้งไปตอนไหนก็ไม่รู้“จำไว้ว่า เจ้าไม่อาจเป็นบุตรีฮูหยินเอกได้” หลินจวินเจี๋ยเน้นราวกับจะสลักลงจิตวิญญาณของหลินซูเหยา ก่อนจะออกปากไล่นางไปพอออก

หลินซูเหยาก้มหน้างุดตามสไตล์นางเอกโลกสวยแสนดีและไม่สู้คน“ชายที่นางรักอยู่ที่ใดนางย่อมอยู่ที่นั่น” ซีหมิงกล่าวลอย ๆ ...เขาหมายถึงตัวเขาเอง ไม่ได้หมายถึงฉีหรงเฟิงแต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา ซีหมิงกันท่าฉีจิ้น หลายครั้งยังเห็นกันหลินซูเหยาจากฉีหรงเฟิงด้วยซ้ำ ไม่รู้เหตุใดวันนี้ถึงเข้าข้างศัตรูหัวใจได้ หรือที่ผ่านมาเขาเข้าใจผิด ที่แท้ซีหมิงอาจจะเป็นคนของฉีหรงเฟิง“ข้าถามเหยาเอ๋อร์ ไม่ได้ถามเจ้า” สีหน้าฉีจิ้นเข้มขึ้น ก่อนจะหันไปหาหลินซูเหยา “เหยาเอ๋อร์ ไปอยู่กับข้าเถิด รับรองว่าเจ้าจะได้พักผ่อนเต็มที่ ข้าจะหาหมอที่ดีที่สุดมารักษาเจ้าให้หายสนิท เจ้าจะได้ไม่ต้องลำบากแบบนี้ หรือถ้าเจ้าอยากมาดูอาการเสด็จพี่ ข้าจะมาส่งเจ้าด้วยตัวเอง” พูดง่าย ๆ ก็คือ จะมากันท่าแน่นอน“หม่อมฉัน… หม่อมฉันเป็นห่วงคุณชายหลิวเพคะ” หลินซูเหยาเม้มปากพูด เสียงเบาราวกับสายลมไหว ซึ่งถ้าไม่ตั้งใจฟังจะแทบไม่ได้ยินเลย ...ถ้าไปอยู่กับฉีจิ้น ภารกิจแฟชั่นโชว์คนใกล้ตายคงไม่ได้ทำแล้วงานนี้“ได้ เช่นนั้นข้าไปหาเจ้าได้หรือไม่” เมื่อมีความหวังแล้ว ฉีจิ้นจะไม่ลดมันไปเด็ดขาด“แล้วแต่องค์ชายเพคะ” หลินซูเหยาก้มหน้า ไม่สบตาองค์ชายสูงศักดิ์เลย

ถุงเก็บของทั้งของซีหมิงและหลินซูเหยา บัดนี้เต็มไปด้วยสมบัติจวนเสนาบดีหลินแล้ว และเพราะระบบเตือนว่านางเอกเป็นคนกตัญญู หลินซูเหยาจึงใจดีเหลือร้านค้ากับที่ดินไว้ให้หลินจวินเจี๋ยดูต่างหน้า ทั้งมีเมตตาไม่เผาคลังสมบัติทิ้งไปด้วยเลยคืนนั้นในเมืองหลวงฝนตกไม่หนักมาก ทว่าหลินซูเหยารู้แล้วว่าจะเกิดภัยน้ำท่วมในไม่ช้า แม้นางไม่อยากเห็นชาวบ้านเดือดร้อน แต่ภารกิจก็ต้องทำเมื่อฉีหรงเฟิงได้รับรายงานว่าฝนตกหนักทางเหนือของเมืองหลวง ซึ่งหากไม่จัดการให้ทันท่วงที น้ำจะไหลบ่าท่วมเมืองหลวงได้ ดังนั้นหลิวเฟิงจึงต้องลากสังขารที่ยังไม่หาย ออกไปดูด้วยตาตนเอง หลินซูเหยาจึงแสดงตัวเป็นนางเอกแสนดี เอายาและอาหารมาส่งได้ประจวบเหมาะกับที่หลิวเฟิงกำลังจะออกเดินทาง“ไท่จื่อจะไปไหนหรือเพคะ” หญิงสาวถามด้วยสีหน้าห่วงใยยิ่ง“สตรีไม่ต้องยุ่งเกี่ยวราชกิจ” หลิวเฟิงพูดเหมือนไม่พอใจ“แต่คุณชายหลิวยังบาดเจ็บอยู่นะเจ้าคะ”นานแล้วที่หลินซูเหยาไม่ได้เรียกหลิวเฟิงเช่นนี้ ดังนั้นท่าทีของหลิวเฟิงจึงอ่อนลง“มีรายงานว่าเขตทางฝั่งเหนือ ฝนตกหนักมาก ข้าจำเป็นต้องไปดูแลพื้นที่เอง” อาการบาดเจ็บของหลิวเฟิงไม่ได้ถูกประกาศออกไปจึงไม่มีใครรู้ การ