All Chapters of เมื่อนางร้ายกลายเป็นนางเอก: Chapter 151 - Chapter 160

หลินซูเหยาหาใช่คนขี้เซาระดับหนัก ดังนั้นการพูดคุยของซีหมิงกับลูกน้อง แม้จะใช้เสียงแผ่วเบาเพียงใดก็ทำให้หลินซูเหยาตื่นได้ไม่ยาก“มีอะไรกันหรือเจ้าคะ” พอนางขยับ ซีหมิงก็วางลงบนเตียง“ข้าต้องเข้าวังหลวง” ถูกเรียกตัวเช่นนี้คาดว่าใครสักคนคงเจ็บใกล้ตายเป็นแน่“ให้ข้าไปด้วย ดีหรือไม่เจ้าคะ” แม้นางไปด้วยจะไม่มีประโยชน์ แต่ก็ไม่อยากห่างซีหมิงแม้แต่ลมหายใจเดียว“ไม่เป็นไร ข้าไปไม่นานเดี๋ยวก็กลับ” ก้มลงจรดริมฝีปากลงบนหน้าผากหญิงสาวด้วยความทะนุถนอม“ใครเป็นอะไรหรือเจ้าคะ”“ไทเฮาประชวร” ซีหมิงกล่าวยิ้ม ๆ แต่ไม่ใช่รอยยิ้มอบอุ่นที่มีให้หลินซูเหยา ...เป็นยิ้มที่ทำเอาคนสำนักสดับวายุถึงกับตัวสั่นงันงก[1]“งั้นเรียกค่ายาแพงหน่อยนะเจ้าคะ” หลินซูเหยายิ้มอย่างรู้ใจ ดวงตาง่วงงุนพอพูดถึงเรื่องเงินก็สว่างสดใสทันที“แน่นอน ใครใช้ให้พวกเขาวางแผนกับเจ้า”ซีหมิงพูดเท่านี้ หลินซูเหยาก็พอจะเดาบางอย่างออก “เป็นพวกเขาหรือเจ้าคะ”“กลับมาแล้วข้าจะเล่าให้ฟัง” พูดจบซีหมิงในร่างชายชราหลังค่อมก็หายไปทันทีเมื่ออยู่ลำพังแล้ว หลินซูเหยาก็หันมาเอาเรื่องกับระบบ“ในเมื่อฮ่องเต้รู้จักหมอเทวดา เรียกหมอเทวดาเข้าวังได้ ทำไมถึงไม่ให

เหตุการณ์ทะเลาะกันของฉีจิ้นและฉีหรงเฟิง แม้ไม่ถูกเผยแพร่ แต่ถังชิงหรูกลับรู้เรื่องทั้งหมดอย่างรวดเร็ว นางโกรธมากที่คู่หมั้นแย่งสตรีอื่นกับน้องชาย หากนางยังปล่อยไปเช่นนี้ ไม่นานฉีหรงเฟิงคงจะยกหลินซูเหยาขึ้นเป็นชายาเอกแทนแน่ดังนั้นถังชิงหรูจึงวางแผนใหม่ ครั้งนี้นางลอบไปวังฉีจิ้นเพื่อเสนอข้อแลกเปลี่ยนหลินซูเหยานั้น หลังสององค์ชายแยกย้ายแล้วนางก็ลอบออกไปหาเจิ้งหรงเฉินเพื่อปลอมเป็นบ่าวชาย ติดตามท่านลุงของนางไปตระกูลหลินด้วย“ว่าอย่างไรเสนาบดีหลิน ให้คำตอบได้แล้วกระมัง” แม้แต่คำเรียกว่าน้องเขย เจิ้งหรงเฉินก็ขยะแขยงจะเรียกแล้ว“พี่ชายภรรยา ท่านอย่าได้พูดเช่นนี้” หลินจวินเจี๋ยพูดไม่ออกอยู่บ้าง จะให้เขาทำอย่างไร ในเมื่อรู้เต็มอกว่าใครเป็นคนสั่งฆ่าเจิ้งซูเฟินที่ตอนนี้เป็นศพเปื่อยยุ่ยจนย่อยสลายไปแล้ว“เช่นนั้นก็เขียนหนังสือหย่ามา”“ต้องทำเช่นนี้จริงหรือ ในเมื่อข้าก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ” ...เพียงแต่หากประกาศตามหาแล้วพบเบาะแส ก็จะกลายเป็นเรื่องใหญ่ จึงได้แต่หุบปากเงียบจนถึงตอนนี้คนมีแผลย่อมกลัวการตรวจสอบ“ข้าบอกว่า เขียนหนังสือหย่า” เจิ้งหรงเฉินแม้เป็นพ่อค้า หาได้กลัวเกรงหลินจวินเจี๋ย ก็ขนาดฮ่องเต้ย

อนุหลงตั้งใจมาเพื่ออ้างความเป็นมารดา พาหลินซูเหยากลับตระกูลหลินเพื่อจะส่งขึ้นเตียงใครสักคน ยามนี้ถึงกับพูดไม่ออก ทว่าหลินซูเหยาหมดสติแล้ว เต็มที่ก็แค่สั่งให้คนอุ้มนางกลับจวนหลิน ดังนั้นจึงต้องบีบน้ำตาจระเข้ต่อ“เหยาเอ๋อร์ลูกแม่ เจ้าเป็นอะไร ไท่จื่อโหดร้ายเพียงใดกัน ถึงรังแกเจ้าขนาดนี้”การโวยวายนี้มีสองจุดประสงค์ ข้อแรกคือพาหลินซูเหยากลับจวนตระกูลหลิน ข้อสองคือหาค่าชดเชยจากฉีหรงเฟิง“พวกเจ้ายืนมองอะไร รีบมาพาลูกข้าไปโรงหมอสิ” อนุหลงใช้ผ้าซับน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริง แล้วหันไปถลึงตาใส่เหมยฮวากับสาวใช้สามคนที่ตามมาด้วยเมื่อสาวใช้ทั้งสี่กรูเข้ามาใกล้ หลินซูเหยาก็ชักกระตุกสองสามทีแล้วกระอักชาเลือดมังกรออกมาอีกรอบ ยังทำตาเหลือกตาค้างอีกเมื่อเลือดสาดกระจาย บ่าวทั้งหมดก็พากันหลบโดยสัญชาตญาณ“นาง นางตายแล้วหรือ” เหมยฮวาเริ่มกลัว ต่อให้จิตแข็งแค่ไหน การเห็นคนชักกระตุกตายต่อหน้าต่อตาก็ย่อมไม่กล้าเข้าใกล้อนุหลงหยุดร้องไห้ เข้าไปใช้นิ้วจิ้มตัวหลินซูเหยาสองสามทีก็ไม่เห็นนางมีปฏิกิริยาใด“ไป ไป พวกเจ้าจะกลัวอะไร ลูกข้าแค่ป่วย มา รีบพานางไป” พูดจบอนุหลงก็ไม่เหลือท่าทีเศร้าสร้อยอีก เดินถือผ้าเช็ดหน้าข

บรรยากาศในโถงรับรองกดดันความรู้สึกทุกคนอย่างหนักทั้งที่ซีหมิงยังไม่พูดอะไรสักคำ แค่ส่งสายตาพิฆาตไปยังคู่ดูตัวของหลินซูเหยาที่เหมือนกำลังครุ่นคิดบางอย่าง แต่ถึงขั้นทำให้ซีหมิงขนลุกได้ย่อมต้องไม่คิดเรื่องดีแน่นอนโชคดีที่เสนาบดีหลินเข้ามาเสียก่อนที่ซีหมิงจะสร้างเรื่อง และเมื่อไม่เห็นหลินซูเหยา เสนาบดีหลินก็ขมวดคิ้ว “เหตุใดยังไม่ไปตามเหยาเอ๋อร์มาอีก”“นางบาดเจ็บสาหัส ท่านเสนาบดีลืมไปแล้วหรือ” เสียงของซีหมิงเย็นชาขั้นสุดทั้งยังให้ความรู้สึกกดดันเพิ่มขึ้น จนหลินจวินเจี๋ยยกมือขึ้นปาดเหงื่อ“ขะ ข้าลืมไป” พูดแล้วก็กวาดตามองผู้มาเยือน “ท่านนี้ คงเป็นคุณชายเจียกระมัง”คุณชายเจียผู้นี้นามว่าเจียรุ่ยห่าว เป็นเซี่ยนหลิงเมืองหนานเสิน ห่างจากเมืองหลวงไปไกลพอสมควร หลินจวินเจี๋ยรับปากว่าจะหาทางเลื่อนขึ้นเป็นเจ้าเมืองให้ ภายหลังแต่งงานตามที่เขาเสนอแล้ว“ขอรับท่านเสนาบดี” เจียรุ่ยห่าวคำนับด้วยรอยยิ้ม “ถึงแม้คุณหนูรองจะไม่สบาย ข้าก็รับปากจะแต่งกับนางทันทีที่นางหายดีขอรับ”ซีหมิงไม่ได้เอ่ยคัดค้านด้วยรู้แก่ใจว่า การแต่งงานไม่มีทางเกิดขึ้น มีทั้งฉีจิ้นทั้งหลิวเฟิง เขาไม่จำเป็นต้องลงมือเองด้วยซ้ำ แต่ที่มาก็แ

ฉีจิ้นเดินทางเข้าวังหลวงโดยอ้างว่ามาพบพระมารดา แต่กลับอยู่พูดคุยด้วยเพียงเล็กน้อยแล้วอ้างว่าง่วงนอน ต้องการไปพักผ่อน จากนั้นเร่งฝีเท้าเข้าไปในห้องรับรองส่วนตัวของตำหนักเสียนเฟยด้วยท่าทางสง่างาม แต่เคร่งเครียดจนเห็นได้ชัดห้องนี้เป็นห้องที่เขาใช้พักทุกครั้งที่มาค้างในวังหลวงและมันกำลังจะถูกใช้เป็นสถานที่ก่อเรื่องอื้อฉาวในคืนนี้บนเตียงไม้หอม หลินซูเหยานอนแน่นิ่งจนน่าตกใจ ไม่ใช่แค่หลับ แต่นางหลับปุ๋ยชนิดกองทัพทำสงครามกันอยู่ข้างเตียงก็ไม่สะดุ้งสะเทือน ฉีจิ้นขมวดคิ้วเป็นปม เขารู้ว่ายาที่ใช้คือยาปลุกกำหนัดชนิดรุนแรงที่สุด สตรีที่โดนควรจะดิ้นทุรนทุรายและกระหายน้ำหรืออย่างน้อยก็กระตุกขา ร้องขอความช่วยเหลือ ไม่ใช่นอนคล้ายจำศีลระยะยาวเช่นนี้“เหยาเอ๋อร์ เหยาเอ๋อร์”ฉีจิ้นปลุกแล้วปลุกอีก แต่ไร้ทีท่าว่าหลินซูเหยาจะตื่นจึงยื่นหน้าเข้าไปดูใกล้ ๆ จนเห็นคราบน้ำตาบนใบหน้างาม นางร้องไห้ ร้องไห้เรื่องอะไร? หรือนางรู้ตัวแล้วจึงกินยานอนหลับทับอีกทีเพื่อไม่ให้ฤทธิ์ของยากำหนัดส่งผลต่อนาง หรือนางแค่แกล้งทำเป็นหลับชายหนุ่มใช้ปลายนิ้วเขี่ยเบา ๆ ที่เท้าของเหยื่อ แต่เหยื่อก็ยังคงนอนนิ่งสนิท“หลับจริง ๆ ด้วย”