All Chapters of เมื่อนางร้ายกลายเป็นนางเอก: Chapter 171 - Chapter 180

“ว่ามาเถิด” ฉีจิ้นผายมือเชิญให้หลินซูเหยาและซีหมิงนั่ง แม้ตั้งแต่เข้าห้องตำรามาน้ำชาสักหยดจะยังไม่ได้จิบเลย“หม่อมฉันอยากจะเตือนองค์ชายว่า ก่อกบฏ พระองค์ก็ไม่ชนะ หม่อมฉันแนะนำให้พระองค์รอเวลา หลังจากหม่อมฉันแต่งงานแล้วพระองค์อยากลงมือตอนนั้นก็ยังไม่สาย”ฉีจิ้นเคยต้องการใช้ประโยชน์จากหลินซูเหยาก็จริง แต่เขาไม่เคยทำไม่ดีต่อนาง ทั้งยังแสดงออกถึงความใส่ใจนางในหลายเรื่อง แล้วยังช่วยนางในบางครั้ง ถึงขั้นสืบค้นจนรู้ถึงการสลับตัวทารกของอนุหลง ถือว่ามีความดีไม่น้อย นางไม่อยากใจร้ายถึงขั้นยืนมองเขาตายต่อหน้าต่อตาได้ในเมื่อระบบไม่กะเกณฑ์อะไรแล้ว งั้นก็เปลี่ยนบทเสียเลย ถ้าเป็นไปได้ พระรองก็ขอให้ได้คู่ดีสักคน เพียงแต่อย่างไรก็ต้องไม่ใช่สตรีมีพิษแบบหลินเหมิงเหยา“เจ้ารักเสด็จพี่ถึงขั้นยอมทำทุกอย่างเพื่อเขาขนาดนี้เลยหรือ” ฉีจิ้นใบหน้าสลดอย่างเห็นได้ชัด ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่หัวใจของเขาวิ่งไปอยู่ที่หลินซูเหยา“หม่อมฉันถามองค์ชายนะเพคะ หากองค์ชายชอบสตรีสักคน แต่สตรีผู้นั้นมีคนอื่นอยู่ในใจแล้ว แถมยังเย็นชากับพระองค์ พระองค์จะยังทุ่มเทเพื่อสตรีผู้นั้นอยู่หรือไม่เพคะ”ฉีจิ้นนิ่งคิด มองใบหน้าสดใสของหล

“นี่ไม่ใช่คลังสมบัติ แต่เป็นสิ่งที่คนตระกูลฉีอยากได้ตลอดมา เหตุที่ตระกูลเจิ้งอยู่รอดได้ทุกวันนี้ ก็เพราะของพวกนี้” ผู้เฒ่าเจิ้งกล่าว“แล้วพวกนี้คืออะไรเจ้าคะ” หลินซูเหยาค่อย ๆ เดินดูของแต่ละชิ้นแล้วก็สังเกตเห็นความผิดปกติของซีหมิง“นี่คือตราประทับมังกรเก้าเศียรของราชวงศ์เทียน หากซีหมิงต้องการฟื้นฟูราชวงศ์เทียน” ผู้เฒ่าเจิ้งกล่าว แล้วส่งให้ซีหมิงอย่างง่าย ๆ “ส่วนนี่คือคัมภีร์พยากรณ์บรรพกาล กล่าวถึงการมาเยือนของเทพและการล่มสลายของแผ่นดิน”หลินซูเหยารับมาเปิดดูผ่าน ๆ เหมือนจะเขียนเกี่ยวกับเทพธิดาเงาไว้ด้วย“และนี่คือคัมภีร์ดาราเก้าฟ้าที่บันทึกวิชาการสร้างค่ายกลและอาคมโบราณที่มีเฉพาะตระกูลเจิ้งเท่านั้นที่สืบทอดมา” และเป็นเพราะคัมภีร์นี้เอง ตระกูลเจิ้งจึงอยู่รอดปลอดภัยจากทุกฝ่ายทุกคนจนถึงตอนนี้ในห้องลับยังมีพิณบรรเลงเก้าเมฆา อันเป็นต้นกำเนิดของเสียงดนตรีศักดิ์สิทธิ์ที่ตระกูลเจิ้งใช้ค้ำจุนการผนึกเทพธิดาเงาและเป็นดนตรีที่ดังทุกครั้งที่หลินซูเหยามาเยือนจวนตระกูลเจิ้ง รวมถึงเมื่อตระกูลเจิ้งให้กำเนิดทายาทคนใหม่ เสียงดนตรีศักดิ์สิทธิ์จะดังขึ้นแล้วจะเงียบไปในเวลาไม่นานยกเว้นกรณีของหลินซูเหยา ด้

หลินซูเหยากลับถึงเมืองหลวงก็ไม่สนใจงานแต่งเลยสักนิด ทั้งที่นางเป็นคนบอกเองว่าอยากแต่งกับหลิวเฟิงตอนนี้นางใช้เวลาไปสืบค้นประวัติสี่ตระกูลใหญ่จากผังประจำตระกูลที่ซีหมิงมอบให้ ครั้นดึกดื่นหลินซูเหยาก็สวมหน้ากากพันลักษณ์ เปลี่ยนรูปร่างเป็นนางกำนัลหน้าตาธรรมดา ไม่มีอะไรโดดเด่นเพื่อเลี่ยงการถูกสังเกตครั้งก่อนแอบเข้าวังหลวงด้วยวิชาตัวเบาของซีหมิง รวมกับพลังธาตุลม ครั้งนี้ก็เช่นกัน ในมุมปลอดสายตาคน ซีหมิงปลดปล่อยพลังปราณ อำพรางกายแล้วโอบเอวหลินซูเหยาไว้ ก่อนจะใช้วิชาตัวเบาระดับสูงในการเหินขึ้นสู่ท้องฟ้าทั้งคู่ทะยานข้ามกำแพงวังหลวงสูงใหญ่ผ่านป้อมปราการที่ทหารยามแน่นหนาได้อย่างง่ายดายดุจใบไม้ไหวเมื่อลงถึงพื้น หลินซูเหยาในฐานะนางกำนัลชั้นล่างเดินก้มหน้าอย่างเป็นธรรมชาติมุ่งไปยังเขตที่ประทับของฮ่องเต้ มีซีหมิงแอบตามอยู่ในเงามืด ทหารยามเดินตรวจตราขวักไขว่ บ้างก็ยืนเฝ้าอยู่กับที่ตามมุมต่าง ๆตงกงกงเป็นขันทีระดับสูง ใช่จะพบก็พบได้เลย“พี่ชายท่านนี้ ท่านตงกงกงสั่งให้ข้ามาพบ ไม่ทราบว่ามีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ” หลินซูเหยาในสภาพนางกำนัล ทำทีเป็นถามทหารยามหน้าตำหนัก“ท่านกงกงเรียกหาเจ้าหรือ” ทหารยามมอ

หลินซูเหยากลับตระกูลหลินโดยไม่ทักทายเจ้าบ้านเลยสักคำ เดินตรงกลับเรือนด้วยเหตุผลว่าถุงเก็บของเต็มแล้ว จำเป็นต้องรีบขอใบใหม่จากระบบอย่างเร่งด่วน“ระบบ เอาถุงเก็บของมาเพิ่มสองใบ” นี่เป็นประโยคคำสั่ง ไม่ใช่คำขอร้อง[แต้มทักษะของโฮสต์ไม่เพียงพอครับ]“ไม่ได้แลก แต่เอามาให้หน่อย ไม่เห็นหรือว่าของเต็ม” หลินซูเหยาดึงถุงเก็บของขึ้นมาชูตรงหน้า แล้วแกว่งให้ระบบดูชัด ๆ[ไม่ได้แลก แต่ให้เอามาให้ หมายความว่าไงครับโฮสต์]“ก็คือเอามานั่นแหละ ถุงเก็บของสองใบ หรือได้มากกว่านั้นก็ยิ่งดี”[ถ้าไม่ให้ล่ะครับ]“ก็เคยบอกแล้วไม่ใช่หรือว่า ขอของในร้านค้าระบบแบบเบิกล่วงหน้าน่ะ” ถุงใบเก่าเก็บจนเต็มแล้ว จะให้ขนสมบัติพวกนี้ไปไว้ที่ไหนล่ะถ้าไม่หาถุงใบใหม่มาเพิ่ม[แต่ได้แค่ถุงเดียวนะครับ]“ใช้แต้มทักษะอัปเกรดระบบร้านค้า”[ใช้ 1 แต้มทักษะอัปเกรดร้านค้า]หลินซูเหยากวาดตามองร้านค้าจนทั่วเห็นของน่าสนใจหลายอย่าง แต่เป้าหมายของนางยังไม่ปรากฏ“อัปเกรดอีกรอบ”[ใช้ 1 แต้มทักษะอัปเกรดร้านค้า]หลังจากอัปเกรดถึงห้าครั้งติด หลินซูเหยาก็เจอสิ่งที่ต้องการในที่สุด“เอานั่นนะ แหวนมิติ” นางร้ายในร่างนางเอกชี้นิ้วสั่ง ประหนึ่งเดินเลือก

“เจ้าไม่รู้หรือว่าข้าเป็นใคร กล้าทำกับข้าเช่นนี้ ท่านพ่อข้าไม่ปล่อยเจ้าแน่”“ช่างกล้า คอยดู ข้าหลุดไปได้เมื่อไหร่ คอยดูว่าข้าจะเล่นงานเจ้าอย่างไร”ประโยคข่มขู่หลุดออกจากปากถังซานตงไม่ขาด ทว่าหลินซูเหยายังคงฟาดแส้ พร้อมร้องเสียงโหยหวนแข่งกับเสียงของถังซานตงจนฟังไม่ได้ศัพท์“ขอร้องละ ปล่อยข้าเถิด”เมื่อโดนหวดซ้ำ ๆ หลายทีถังซานตงก็ทนไม่ไหวแล้ว ท่าทางข่มขู่ดุร้ายไม่เหลือแล้ว ตอนนี้หากลงไปกราบแทบเท้าเพื่อขอร้องนางได้ เขาจะทำอย่างไม่ลังเล[ติ๊ง! ภารกิจสำเร็จ หลินซูเหยาแต่งงานกับหลิวเฟิงแล้ว][นิยายเรื่องนี้จบแล้วครับโฮสต์ โฮสต์ต้องการกลับโลกปัจจุบันเลยไหมครับ]หลินซูเหยายัดยาเม็ดหนึ่งใส่ปากถังซานตง ชายหนุ่มคอพับเข้าสู่ภาวะหลับใหลอย่างสมบูรณ์ทันที“ข้าพาซีหมิงไปด้วยได้หรือไม่”ถังชิงหรูกับหลิวเฟิงน่าจะกราบไหว้ฟ้าดินกันแล้ว ระบบเลยกล่าวเช่นนี้ ...โชคดีที่ไม่มีเรื่องผิดพลาดให้นางต้องส่งเถียนสุ่ยไปขึ้นเตียงหลิวเฟิงแทน[ไม่ได้ครับ ในโลกของโฮสต์ มีการยืนยันตัวตนชัดเจน และด้วยพลังติดตัวของซีหมิง เขาไม่สามารถเข้าสู่โลกที่ไร้พลังวิญญาณได้ครับ]“ก็ไหนตอนแรกบอกว่าพาไปได้ งั้นข้ากลับไปแป๊บเดียวได้มั้ย