All Chapters of เมื่อนางร้ายกลายเป็นนางเอก: Chapter 161 - Chapter 170

ฉีหรงเฟิงกึ่งนั่งกึ่งนอน ทว่ายังคงสง่างามอยู่บนตั่งในห้องทำงาน แผ่อำนาจที่ยากจะเข้าถึงในอาภรณ์ทอไหมสีเหลืองที่แม้จะหลวม ๆ ก็ไม่ลดทอนความเยือกเย็นเลย มือข้างหนึ่งถือม้วนฎีกา ดวงตาคมแน่วแน่อยู่กับการอ่านตัวอักษรไม่มีทีท่าอ่อนเพลียเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว ถือว่าฟื้นตัวได้เร็วทันใดองครักษ์เงาก็ปรากฏขึ้นในห้อง พร้อมม้วนกระดาษชุ่มเหงื่อ “ไท่จื่อ คุณหนูรองถูกวางยากำหนัด ตอนนี้ถูกพาตัวไปตำหนักรับรองขององค์ชายฉีจิ้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ”องครักษ์เงาไม่สามารถตามหลินซูเหยาเข้าไปในเขตวังหลวงได้ จึงฝากฝังนางกำนัลของฮองเฮาให้ช่วยดูแล ดังนั้นกว่าเรื่องนี้จะส่งมาถึงเขา ก็ไม่รู้ว่าหลินซูเหยาจะเป็นอย่างไรแล้ว“พวกมันกล้า!” ฉีหรงเฟิงตบโต๊ะดังปังไม่สนอาการบาดเจ็บ ลุกพรวดไปคว้าเสื้อคลุมแล้วพรวดพราดออกไปทันที“เตรียมม้า ข้าจะไปตำหนักเสียนเฟย”มีเหตุผลมากมายที่เขาต้องไปช่วยนาง หลินซูเหยาใช้ชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเขา ยามนี้เขารู้ว่านางกำลังถูกหยามเกียรติจะให้นิ่งดูดายได้อย่างไร ยิ่งเมื่อนึกถึงว่าหลินซูเหยากำลังตกอยู่ในอ้อมกอดของฉีจิ้น ใบหน้าฉีหรงเฟิงก็ยิ่งทะมึนทึมหลังจากองครักษ์ของฉีจิ้นจัดฉากในห้องนอนและออกไปหมดแล้ว

คนไม่มีเล่ห์เหลี่ยมเลยสักนิด จะปกป้องชีวิตตนเองได้อย่างไร ไม่ว่ายุคไหนสมัยใด หากมัวแต่อ่อนแอ รอใครมาช่วย ต่อให้ไม่ตายก็ไม่มีวันก้าวหน้า มีแต่จมอยู่กับที่ แถมยังเป็นภาระของคนอื่นอีกหลินซูเหยาไม่เข้าใจตรรกะนางเอกในเรื่องนี้เลย หากเป็นนาง จะไม่ยืดเยื้อทำเรื่องไร้สาระพวกนี้เด็ดขาด โชคดีที่นอกเหนือจากเนื้อเรื่องแล้ว ระบบไม่ได้วุ่นวายกับนางมากเกินไป เพราะถ้าให้นางเจ็บตัวจริง ๆ นางไม่มีทางรับภารกิจงี่เง่าแบบนี้แน่โชคดีที่ของรางวัลมีมากและดีพอหลังจากวันนั้น หลิวเฟิงเหมือนอยู่ในสภาวะทิ้งตัว ดื่มเหล้าจนเมาหนัก ส่วนฉีจิ้นก็จัดสินสอดเตรียมงานแต่ง โดยไม่สนคำทัดทานของผู้ใด ขณะเดียวกันหลินซูเหยาที่บอกว่าตัวเองบาดเจ็บ ทุกเช้าก็ยังลุกมาทำอาหารส่งไปให้หลิวเฟิงอย่างไม่ขาดตกบกพร่องสักวันเดียวโชคดีที่ฉีจิ้นไม่ได้กักขังนางเอาไว้ จึงออกนอกวังอ๋องได้อย่างสะดวก และเช่นเดิมว่า ต้องมีซีหมิงเกาะติดเป็นเงาตามตัวเช้านี้เมื่อมาถึงวังบูรพา ราวกับนกรู้ ว่าหลินซูเหยาจะต้องมาเวลานี้ ปกติจะเป็นอาเฉินออกมารับกล่องอาหาร วันนี้หลิวเฟิงถึงกับออกมารับด้วยตนเอง“ซูเหยา เจ้าเข้าไปกินมื้อเช้ากับข้าดีหรือไม่”นี่เป็นครั้งแร

“ตระกูลฉีคือหนึ่งในสี่ตระกูลจากราชวงศ์เก่า พวกเขาวางแผนกันมานานแล้ว ข้าไม่รู้แน่ชัด เพราะตอนนั้นข้ายังเป็นทารก” ซีหมิงกล่าวสีหน้าเฉยชาราวกับเป็นเรื่องของผู้อื่น“ท่านไม่คิดจะแก้แค้นหรือเจ้าคะ”“แก้แค้นแล้วได้อะไร ผู้คนล้มตาย แล้วข้าก็ต้องไปติดอยู่ในวังหลวงนั่นหรือ ข้าอยู่แบบนี้ของข้าดีกว่า” ดวงตาของซีหมิงอ่อนลง ชายหนุ่มลูบหัวของนางอย่างแผ่วเบา ไร้ความโกรธ ไร้ความแค้น เพียงต้องการโอบกอดความรักของตนเอาไว้ และนี่คือเรื่องเดียวที่เขาต้องปกป้องไว้ให้ได้“ว่าแต่เหตุใดพวกเขาถึงไม่ฆ่าท่านไปเลย ทำไมแค่วางตราบรรจบมังกรไว้แค่นั้นล่ะเจ้าคะ”“ตอนแรกพวกเขาต้องการเก็บข้าเอาไว้ แต่อาจารย์ช่วยข้าออกมา โดยเอาซากทารกหนึ่งผสมกับเลือดในกายของข้า” แน่นอนว่าระดับหมอเทวดา แผลจากการถูกกรีดเอาเลือดออกย่อมไม่เหลือรอยแล้ว ผิวกายของซีหมิงขาวเนียนจนหลินซูเหยาอยากลูบ ๆ จับ ๆ ทั้งวัน“พวกเขาเก็บท่านไว้ทำไมเจ้าคะ”“เรื่องนี้ข้าก็ไม่รู้” หรือต่อให้รู้ เขาก็ไม่สนตอนนี้เขาคือซีหมิง ไม่ใช่ทารกแซ่เทียน เพราะแม้แต่ชื่อเดิมจริง ๆ ของเขาคืออะไร เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำ ความแค้นอะไรก็ปล่อยให้ลอยหายไปกับสายลมเถอะ“ไม่เป็นไรนะ ไม่ม

เมื่อมาถึงเรือนไม้ไผ่หลังเดิม หลินซูเหยานั่งบนเก้าอี้ไม้ด้วยท่าทางสงบ แต่แววตาเด็ดขาด มองซีหมิงอย่างไม่เหลือเค้านางเอกผู้อ่อนแออีก นางตัดสินใจแล้วว่า ไม่ว่าตอนนี้จะเป็นเช่นไร ขอเพียงตอนจบเป็นอย่างที่นางต้องการก็พอแต่คนสำคัญที่สุดที่นางใส่ใจมากในโลกใบนี้อย่างซีหมิงจะต้องรับรู้และเห็นชอบด้วย นางถึงจะทำ“ท่านหมอซี ท่านคงรู้ว่าข้าไม่ใช่หลินซูเหยา”ซีหมิงไม่ได้ตอบทันที ชายหนุ่มยิ้มจาง ๆ ขณะรินชาให้นาง “ข้าไม่รู้จักหลินซูเหยาก่อนหน้านี้ ข้ารู้จักแค่เจ้า ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร เจ้าก็คือเจ้า”หลินซูเหยาเม้มปาก นางเริ่มเล่าเรื่องเกี่ยวกับโลกเดิม อาชีพนักแสดง และระบบที่มอบภารกิจประหลาดให้นาง รวมถึงเหตุผลที่นางยอมทำตามคำสั่งของระบบ“ข้ามีพี่ชายคนหนึ่ง... เขาดีกับข้ามาก” น้ำเสียงของนางอ่อนลง “แต่เพราะเขาปกป้องข้าจากอันตรายจึงกลายเป็นเจ้าชายนิทรานานหลายปี ข้าหาเงินได้พอสมควรแต่ค่าใช้จ่ายในการดูแลเขาก็สูงยิ่ง ข้าจำเป็นต้องมีชีวิตรอดกลับไปรักษาเขาให้หายให้ได้”และนี่เป็นเหตุผลที่นางเป็นนักแสดงที่รับเล่นทุกบท แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังยากจนเพราะหมดเงินไปกับค่ารักษา และจ้างพยาบาลดูแลพี่ชายคนนั้นสีหน้าของซีหม

ตลอดครึ่งเดือนที่หลินซูเหยาหายไปจากสังคมเมืองหลวง หลิวเฟิงเหมือนคนบ้า ออกตามหาหลินซูเหยาด้วยตัวเองทั่วเมืองทุกวัน ขณะฉีจิ้นเก็บตัวเงียบอย่างน่าแปลกใจดังนั้นเมื่อมีข่าวการกลับมาของหลินซูเหยา นอกจากหลิวเฟิงแล้วก็มีอนุหลงที่ส่งคนมาตามนางไปพบด้วย แน่นอนว่าการไปพบสตรีที่กล้าสลับลูกตัวเองกับลูกคนอื่นแถมยังเลี้ยงดูหลินซูเหยาอย่างโหดเหี้ยม ซีหมิงไม่มีทางยอมให้นางไปลำพังแน่แต่ปัญหาคือ ไม่ใช่แค่ซีหมิง หลิวเฟิงดันโผล่มาเป็นองครักษ์พิทักษ์สาวงามอีกคนนี่สิ“เจ้าหายดีแล้วใช่หรือไม่ มีรอยแผลเป็นหรือไม่” ไม่ว่าจะเป็นชายาเอกหรือชายารอง ห้ามมีแผลเป็นที่เกิดจากของมีคมบนร่างกายเด็ดขาด“เหลือเพคะ เหลือรอยเท่าช้าง” ในเมื่อนางจะทำอะไรก็ได้ ขอแค่แต่งกับหลิวเฟิงก็พอ หลินซูเหยาจึงเป็นตัวของตัวเองอย่างที่สุดเรียกว่าการกลับมาคราวนี้ นางจะไม่ทนฝืนเป็นนางเอกอีกแล้ว“นี่เป็นขี้ผึ้งลบแผลเป็น เจ้าเก็บไว้ใช้เถิด” หลิวเฟิงส่งขี้ผึ้งที่ซื้อจากร้านสมุนไพรให้หลินซูเหยา ทว่า…หลินซูเหยาไม่รู้จะทำหน้าอย่างไร ก็ขี้ผึ้งตลับนี้นางปรุงเองกับมือ แถมยังตั้งราคากะกินกำไรเต็มที่ใครจะคิดว่าอดีตคู่หมั้นกลายเป็นเหยื่อไปเสียได้เห็