All Chapters of เมื่อนางร้ายกลายเป็นนางเอก: Chapter 61 - Chapter 70

“ใครก็ได้ มาพานางออกไป”อนุหลงกลัวแล้วตอนนี้ ไม่รู้ผีเข้าจริงหรือไม่ และถ้าเป็นไปได้พรุ่งนี้นางจะเชิญนักพรตมาทำพิธีสวดไล่วิญญาณ ทว่าบ่าวคนไหนจะกล้าเข้าไป เพิ่งโดนถีบกระเด็นออกมาทั้งนั้น ที่สุดเหมยฮวาก็ต้องเรียกบ่าวชายมาลากหลินซูเหยาออกไปใบหน้าอ่อนหวานยังคงโศกเศร้าอย่างยิ่ง แต่น้ำตาจระเข้นี่สิ บีบเท่าไหร่ก็เค้นไม่ออก“ท่านแม่ ท่านต้องเชื่อข้านะเจ้าคะ ฮือ…” เจิ้งซูเฟินเดินตามไปอย่างสงบ ตอนนี้นางรู้สึกปลงแล้ว อะไรก็เกิดขึ้นได้กับบุตรสาวคนนี้ นางช่างมีเรื่องให้ตื่นเต้นได้ตลอดถูกลากกลับเรือนแล้วท่าทางโศกเศร้าก็หายวับทันที หญิงสาวอาบน้ำกินข้าวอย่างสบายอารมณ์ มีเจิ้งซูเฟินนั่งมองอย่างนึกสงสัยอยู่ข้าง ๆ“ตกลงว่าเกิดอะไรขึ้น”“ก็ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ อนุหลงเห็นฉีจิ้นส่งคนเอากำไลมาให้ข้า นางเลยระแวง” หลินซูเหยาพูดพลางกอดเจิ้งซูเฟินอย่างออดอ้อนดวงตาของผู้เป็นมารดาอ่อนโยนลง ลูบหัวบุตรสาวอย่างเบามือ ถ้าเทียบกับหลินเหมิงเหยาที่นอกจากจะร้องเอานู่นเอานี่แล้ว นางกลับมีช่วงเวลาของแม่ลูกกับหลินซูเหยามากกว่า ...อาจเพราะสายเลือดผูกพันโดยไม่รู้ตัวทั้งที่แทบไม่ได้เลี้ยงดูเลยแต่พอคิดย้อนว่า หลินซูเหยาเคยได้ร

ซีหมิงมองของเหลวทั้งสีดำและสีน้ำตาลรอบตัวแล้วรู้สึกว่า ยาที่หลินซูเหยาให้กินคล้ายยาชำระไขกระดูกอยู่บ้าง ในอดีตเขาเคยใช้ยาชำระไขกระดูกมาแล้ว แม้จะช่วยให้อาการของโรคเบาบางลงทว่าไม่หายขาดแต่ยาที่หลินซูเหยาให้กลับไม่มีความเจ็บปวดเลย มีเพียงความอุ่นสบาย “งั้นข้าไปก่อน ไว้จะมาหาใหม่”แม้อยากจะพูดคุยกับหลินซูเหยาต่อ แต่เห็นท่าทางของนางแล้วเขาก็ไม่อยากอยู่ต่อให้นางเห็นสภาพอเนจอนาถของตนพอหลินซูเหยาอยู่ลำพังอีกครั้ง เสียงระบบก็เด้งเตือน[ติ๊ง! ภารกิจช่วยเหลือซีหมิง สำเร็จ][ได้รับถุงเก็บของ 1 ใบ และ 1 แต้มทักษะ]“ยี่สิบ” หลินซูเหยากดเสียงต่ำคล้ายขู่คำรามในคอ[ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงรางวัลภารกิจที่สำเร็จแล้วได้][ติ๊ง! ภารกิจเสริม: หลินซูเหยาเกิดอุบัติเหตุพร้อมถังชิงหรู หลิวเฟิงช่วยเพียงถังชิงหรู ทำให้หลินซูเหยาเสียใจ และต้องทำให้หลิวเฟิงเห็นว่าเสียใจ]“กลัวข้าว่างหรือไงห้ะ” หลินซูเหยาขึงตาโต คางยื่นอย่างโมโห นางสาบานว่าถ้าเจอคนสร้างระบบ นางจะตบสักทีให้หายแค้น[รางวัลที่ได้รับ: 20 แต้มทักษะ]“สี่สิบแต้มขาดตัว ไม่ให้ไม่ทำ” [20 แต้มทักษะเป็นรางวัลสูงสุดที่ระบบสามารถให้ได้ แต่สามารถเพิ่มไอเทมหม้อปร

เจิ้งซูเฟินหมดคำจะกล่าวกับลูกสาว “เจ้าเตรียมตัวไว้เถิด อีกไม่กี่วันลุงใหญ่ของเจ้าจะส่งคนมาตรวจนับสินเดิมแล้ว”ผู้เป็นมารดาถอนใจโล่งอก เมื่อเห็นชัดว่าบุตรสาวปลอดภัยดีแล้วจึงลุกไปเรียกสาวใช้คนเดียวในเรือนให้เตรียมน้ำอุ่น แน่นอนว่าสาวใช้ย่อมไม่ยินดีเพราะฮูหยินใหญ่ไม่อยู่ ในจวนมีอนุหลงให้ท้าย ไหนเลยจะยอมทำตามคำสั่งเจ้านายไร้ค่าอีก“เจ้าเป็นบ่าวเหมือนกัน เรื่องอะไรมาใช้งานข้า เจ้าอยากทำก็ทำเอง” อาเยี่ยนตอบแล้วสะบัดหน้าหนีไปทันทีเจิ้งซูเฟินโกรธมาก เดินกลับมาหาหลินซูเหยา “ปกติบ่าวในเรือนเจ้าเป็นแบบนี้หรือ”“ไม่เจ้าค่ะ เมื่อก่อนยังทำงานให้ข้าบ้าง แต่พอท่านแม่ไม่อยู่ก็ไม่ทำอีก”ใช่ ตอนเจิ้งซูเฟินยังคุมจวน อาเยี่ยนยังพอจะเก็บห้องและช่วยหลินซูเหยาอาบน้ำแต่งตัว แต่ระยะหลัง เริ่มทำบ้างไม่ทำบ้าง มิเช่นนั้นห้องนางจะรกรุงรังเช่นนี้หรือ เจิ้งซูเฟินมองรอบห้องเห็นเสื้อผ้าวางตรงนู้นหย่อมหนึ่ง ตรงนี้กองหนึ่ง ตรงนั้นชิ้นหนึ่ง แล้วก็ใจหาย นี่คือบุตรสาวที่ขึ้นชื่อว่าทำอาหารอร่อยจนคนทั้งจวนติดใจจริงหรือ“เหตุใดเจ้าไม่เก็บห้อง”“ท่านแม่ ทำอาหารเป็นทางของลูก แต่ทำความสะอาด ลูกไม่ถนัดเจ้าค่ะ” ว่าแล้วหลินซูเหยาก

“ท่านหมอซี อย่างน้อยข้ารักษาโรคให้ท่านนะเจ้าคะ” หลินซูเหยาคว่ำปากไม่เหลือความน่าสงสารแล้วซีหมิงเดินไปย่อตัวลงนั่งเสมอกับหญิงสาวที่ยังนั่งอยู่บนพื้น แล้วช้อนแขนหลินซูเหยาขึ้นอย่างนุ่มนวล ใบหน้าจริงจังทว่าอ่อนโยน จากนั้นเปิดตลับขี้ผึ้งสีเขียวเข้มขึ้นทาลงบนแผลน้ำร้อนลวกอย่างทะนุถนอม ปลายนิ้วเย็นของซีหมิงสัมผัสผิวบอบบางของหลินซูเหยา ทำให้หญิงสาวรู้สึกราวกับถูกกระแสไฟฟ้าอ่อน ๆ ช็อตทั่วร่าง“เจ็บหรือไม่” ซีหมิงถามเสียงพร่า น้ำเสียงห่วงใยอย่างที่นางไม่เคยได้ยินมาก่อนหลินซูเหยาพยักหน้ารัว ๆ “เจ็บ เจ็บมากเจ้าค่ะ” ตอบแล้วทำหน้ามุ่ย แววตาวิงวอนเหมือนกระต่ายน้อยถูกทิ้งที่รอคนใจดีมารับไปเลี้ยง“เจ็บแล้วทำทำไม”“มีคนใช้ให้ทำเจ้าค่ะ ทำแล้วก็ได้ยามาให้ท่านหมอซีนั่นไง” หลินซูเหยาอาจจะยังไม่ไว้ใจซีหมิงมาก แต่ถูกเขาเห็นความย้อนแย้งของตัวเองขนาดนี้ก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังอีก เพียงแต่เปลี่ยนจากระบบสั่งเป็นคนสั่งก็พอ“มิน่า” ซีหมิงยิ้มบาง ๆ“ว่าแต่ท่านหมอซีเถิด ท่านเป็นใครกันแน่” นอกจากฝีมือรักษาในนามหมอเทวดาแล้ว สถานะเซียนแพทย์ทำให้หญิงสาวคาใจไม่หาย“รอเจ้าโสดแล้ว ข้าจะบอกเจ้า” ซีหมิงพูดจบก็หมายจะอุ้มหลินซ

“เอ๊ะ จะว่าไปท่านหมอเทวดาตัวจริงคงไม่ลายมือน่าเกลียดแบบนี้…” ถังชิงหรูเองก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วเหมือนกันว่า ยาถอนพิษที่ตนได้มาเป็นของจริงหรือไม่“เช่นนั้นคงต้องให้หัวหน้าหมอหลวงตรวจดู” แม้หลิวเฟิงจะอยากหายจากพิษเย็น แต่ความระแวงฝังลึกถึงกระดูกดำ เขาย่อมไม่ไว้ใจตัวยานี้ง่าย ๆ แม้จะเป็นถังชิงหรูหามาก็ตาม เพราะใครจะรู้ว่านางอาจถูกหลอกมาอีกทีก็ได้“หรูเอ๋อร์เสียเงินไปสามพันตำลึงเลยนะเพคะ” ถังชิงหรูทำหน้าแสนงอน“ไม่ต้องห่วง รับรองว่าข้าจะทบต้นทบดอกให้เจ้าแน่” ฉีหรงเฟิงหัวเราะด้วยความเอ็นดูหลินซูเหยาหอบร่างไร้เรี่ยวแรงกลับจวนหลินได้สำเร็จ แค่นางไม่เจอกับฉีจิ้น อนุหลงก็ไม่คิดจะเล่นงานนาง ทว่าก็ถูกตราหน้าแล้วว่าหลินซูเหยาไร้คุณธรรม นอกจากหนีไปค้างนอกจวนบ่อยครั้งแล้ว ยังกลับจวนค่ำ ๆ มืด ๆ บ่อยด้วยเมื่อมาถึงเรือนของตน หลินซูเหยาพบว่าเจิ้งซูเฟินรออยู่ด้วยท่าทางกระวนกระวาย ครั้นเห็นบุตรสาวกลับมาก็สีหน้าดีขึ้นทันที“เจ้าออกไปข้างนอกจนค่ำมืดแบบนี้มันอันตรายไม่รู้หรือ” ตอนแรกคิดว่าออกไปครู่เดียว นางจึงไม่ได้ห้าม ใครจะคิดว่าบุตรสาวของตนหายไปกว่าสองชั่วยาม“ขอโทษเจ้าค่ะท่านแม่” หลินซูเหยาแลบลิ้น ท่าทาง