Todos os capítulos de ขย้ำรัก คุณหนูจำแลง : Capítulo 81 - Capítulo 90

วันนี้เป็นการรวมญาติขนาดย่อมเลยก็ว่าได้ ขาดก็แต่ครอบครัวที่ของภิณที่อยู่แคนาดา ด้วยรัณย์ติดงานยังหาเวลาว่างมาไม่ได้ และเป็นเหตุผลเดียวกันกับครอบครัวของพาฝันกับฟลินต์ที่อยู่มาเก๊า ส่วนครอบครัวทางฝั่งใต้ก็มากันก่อนหน้าแล้ว รวมถึงครอบครัวทางเหนือที่มาเยี่ยมเยียนกันไปบ้างแล้ว ทั้งครอบครัวของวรากับมุก ครอบครัวนารากับโซน และครอบครัวนีรากับเรน ส่วนครอบครัวธารากับคะนิ้งจะมาภายหลังด้วยยังต้องจัดการงานที่โรงงาน แม้จะไม่ครบ แต่บรรยากาศก็เป็นไปด้วยความอบอุ่นน้ำกับลมเป็นมือกีต้าร์ ดินเป็นมือเบส และไฟเป็นมือกลอง ทั้งสี่คนทำหน้าที่นักดนตรีให้กับนักร้องตัวน้อย ผักหวานกับผักกาด“มีแววจะไปออดิชันตามค่ายเพลงบ้างไหมจอม” ความสามารถด้านการร้องเพลงของผักหวานกับผักกาดนั้นเป็นเลิศ ดึงผู้ชมให้มีอารมณ์ร่วมไปกับบทเพลงได้ และบัวเห็นความสุขยามที่ทั้งคู่ได้จับไมค์ร้องเพลง เช่นเดียวกับทุกคนในที่นี้ ยิ่งพี่น้องได้ร่วมร้องและเล่นดนตรีด้วยกันก็เหมือนความสุขเปล่งประกายแผ่ปกคลุมไปทั่วอาณาจักรแห่งนี้“เคยถามว่าอยากเป็นนักร้องที่เกาหลีแบบอาฉลามไหม แต่ผักหวานกับผักกาดบอกไม่อยากค่ะ อยากร้องเพลง แต่ไม่อยากให้ใครสั่งร้องเพลง”

หลังจากสมาชิกแก๊งตะวันมหาประลัยหลับกันหมด และหลับสนิทกันมาก แทนไทจึงให้นอนกันเสียที่นี่ผักหวาน ผักกาด หมาก และกะเพรา ไปนอนที่บ้านของปัณณ์ตามคำชวนของพี่ๆ ตัว อ ทั้งห้า ไออุ่น โอบเอื้อ เอิงเอย อรัญ และอัญชันในเช้าที่สดใส พระอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้าสาดส่องแสงแข่งกับรอยยิ้มของคุณอากับคุณหลานวัยสามขวบที่ประจวบเหมาะพบกันหน้าห้อง ในขณะที่ทุกคนยังหลับสบายภายใต้ผ้าห่ม ด้วยไม่ได้พบปะกันนานทำให้มีเรื่องพูดคุยกันจนเกือบสว่าง บัดนี้จึงยังไม่ตื่นจากนิทรา“อาปลีกับอาปลังไปไหน” เพลิงเห็นคุณอาวัยเดียวกันถือพาเลทชุดระบายสีก็เกิดความสงสัย“ห้องพระ”“นั่งมาธิหยอ” เพลิงคิดว่าคนเป็นอาจะเข้าไปนั่งสมาธิในห้องพระ“ไม่นั่งมาธิแย้ว” แค่ถูกลงโทษเมื่อคืน ปลีก็ไม่อยากนั่งสมาธิอีกแล้ว“นั่งมาธิเมื่อยขามาก” นั่งสมาธิทำให้ปลังเมื่อยขา“แย้วไปห้องพระไม” พราวก็สงสัยไม่ต่างจากเพลิง“อยากยู้ตามมา”ปลีกับปลังวิ่งนำไปยังห้องพระ เพลิงกับพราวหันมองหน้ากันก่อนจะวิ่งตามไปด้วยความอยากรู้“ฟ้องนะ” เพียงแค่ปลีกับปลังจรดแท่งสีชอล์คกับสีเมจิกลงบนผนังสีขาวของห้องพระ พราวก็ขู่จะฟ้อง“ฟ้องไย” เพลิงไม่เข้าใจว่าพราวจะฟ้องเรื่องอะไร“วาดยู

ก๊าบๆ“หูย เป็ดน้อยก๊าบๆ” ประตูรถตู้หรูเลื่อนเปิดกว้าง เสียงแม่เป็ดกับลูกเป็ดดังเจี๊ยวจ๊าว เชิญชวนเด็กน้อยให้ลงจากรถเร็วรี่ตุ้บ!ความรีบร้อนทำให้ ปลี ปลัง เพลิง และพราว ล้มทับกันราวกับโดมิโน คนเป็นพ่อรีบเข้าไปช่วยอุ้มกันขึ้นมา สำรวจเนื้อตัวว่าได้รับบาดเจ็บหรือไม่ โดยเฉพาะปลีที่ถูกทับอยู่ล่างสุด“เจ็บกันไหมคะ” ตังเมถามด้วยความเป็นห่วง แผลเก่ายังไม่ทันหาย แผลใหม่ก็จะตามมาอีกแล้ว“ไม่เจ็บ หาเป็ดๆ” ในเวลานี้ความเจ็บไม่อาจขัดขวางความป่วนได้“หนูไปดูเป็ดน้อยนะคะ” ผักหวานขออนุญาตพ่อกับแม่ แล้ววิ่งตามน้องกับหลานไป ผักกาด หมาก และกะเพราก็ไม่รีรอที่จะตามไปด้วย“แผลที่ตัวไม่ได้ช่วยให้ความป่วนลดลงเลยจริงๆ” จอมนรีส่ายหน้าเอือมระอา“หวังว่าจะไม่ได้แผลหรือลูกมะนาวบนหน้าผากเพิ่มนะคะ” ตังเมอดหวั่นใจไม่ได้“เด็กๆ ก็แบบนี้แหละ ตื่นเต้นกับสิ่งที่ไม่เคยเห็น แต่ถ้าโตเมื่อไรก็จะตื่นเต้นกับสิ่งที่ได้เห็นบ่อยๆ” ไฟมองลูกกับน้องตื่นเต้นกับฝูงเป็ด“อะไรของตัวเอง” ตังเมไม่เข้าใจสิ่งที่ไฟกำลังจะสื่อ รู้สึกทะแม่งๆ อย่างบอกไม่ถูก“ก็...” สายตาแพรวพราวระคนเจ้าเล่ห์ของไฟค่อยๆ เลื่อนมาที่หน้าอกของคนเป็นภรรยา ยกยิ้มอย่

ทุกคนนั่งล้อมวงกินข้าวเย็นกันแบบเรียบง่าย เด็กๆ กินข้าวเอร็ดอร่อยเป็นพิเศษ เพราะกับข้าวเป็นสารพัดเมนูปลาที่จับมากับมือ ทั้งปลาช่อนเผา ห่อหมกปลาช่อน ปลานิลทอด ต้มยำปลาช่อนมะขามอ่อน และไข่เจียวที่เด็กๆ ช่วยกันเก็บไข่มาจากเล้าเป็ด“หย่อยๆ”“เด็กเมกา แต่เปิบข้าวเก่งกว่าเด็กที่เกิดและโตที่ไทย” ช้อนไม่จำเป็นสำหรับเพลิงกับพราว เพราะทั้งคู่ใช้มือกินข้าว นอกเสียจากจะซดน้ำต้มยำแบบใส่พริกน้อยสำหรับเด็ก“เมจังชวนลูกจกข้าวเหนียวบ่อยครับ มีเวลาว่างเป็นชวนลูกทำส้มตำ”“อยากกิงฉ้มตำป๊อกๆ” เพียงได้ยิน พราวก็อยากกินส้มตำขึ้นมาทันที“ไว้พรุ่งนี้ขากลับเราค่อยแวะกินนะคะ แถวนี้น่าจะมีร้านส้มตำอร่อยๆ หลายร้าน วันนี้กินปลากันก่อนเนอะ” ตังเมบอกลูกสาว“กิงปลาบำยุงหมอง จะได้หยาดๆ ไม่นับเยกผิดเหมืองอาปลีกับอาปลัง” พราวเหน็บแนมคนเป็นอาที่อยู่ในวัยเดียวกัน“แกล้งนับผิดหยอก จริงๆ แย้วหยาดฉุดๆ” ปลีเพียงแค่แกล้งนับผิด จริงๆ แล้วฉลาดสุดๆ“เข้าโยงเยียงได้ คุงครูบอกหยาดมาก เก่งมาก” ตอนประเมินเพื่อเข้าโรงเรียนปลังกับปลีได้รับคำชมจากคุณครูว่าฉลาดมากและเก่งมาก“หยาดมาก ดีเอ็งเอดี” ที่ปลีฉลาดก็เพราะมีดีเอ็นเอที่ดีจากแม่“ดีเ

ค่ำคื่นนี้ฝนตกพรำๆ กระทบพื้นและใบไม้ มีเสียงลม ฟังเพลินๆ และช่วยขับกล่อมให้หลับสบาย“สิ่งที่ทำให้เหนื่อยกับสิ่งที่ทำให้หายเหนื่อยคือสิ่งเดียวกัน เฮียว่าไหม” จอมนรีมองใบหน้าเกลี้ยงเกลาของลูกๆ ที่นอนเรียงรายหลังจากเล่นกันจนเหนื่อย“แต่กับจอมเฮียไม่เคยเหนื่อยเลยนะ” ศิราละมือที่ตบก้นกล่อมปลีกับปลังที่หลับไปแล้ว แล้วขึ้นมาบนเตียง แขนแข็งแรงโอบกอดภรรยา จมูกโด่งคมสันประทับแก้มนวลอย่างแสนรัก“เฮีย...” จอมนรีกลัวลูกตื่นมาเห็น แม้จะรู้ดีว่าศิราไม่ทำประเจิดประเจ้อไปกว่านี้ยามมีลูกนอนร่วมห้อง หากอยากสร้างความสุขสมให้แก่กัน ทั้งคู่ก็จะพากันไปยังอีกห้อง“ยูกยังไม่หยับเยย” ปลีกับปลังลุกขึ้นมานั่งตาแป๋วมองพ่อหยอกล้อกับแม่“แล้วทำไมยังไม่หลับครับ” ศิรายังคงโอบกอดภรรยาไว้“ปะป๊าหยุดตบตูด”“ก็ปะป๊าคิดว่าหลับแล้ว”“ยัง ยูกยังไม่หยับ ปะป๊าอุ้ม” ไม่พูดเปล่า ปลีกับปลังยังชูแขนให้คนเป็นพ่ออุ้มขึ้นไปบนเตียง ศิราจำต้องคลายกอดจากภรรยา แล้วอุ้มลูกชายสุดป่วนขึ้นมาบนเตียง“หม่าม้ายงไปนองย่างเยย” ขึ้นมาบนเตียงได้ ปลีก็ชี้ไปยังที่นอนที่ตนเพิ่งจากมา ให้แม่ลงไปนอนตรงนั้น“ปลังกับปลีนองกับปะป๊าเอง” ปลังจะนอนกับคนเป็นพ่