เล่ห์วิวาห์คนโฉด のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

ชายหนุ่มกระแทกฝ่ามือลงบนผนังทั้งสองข้าง กักขังร่างบางไว้ในวงแขน นัยน์ตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก"เกลียดฉันนักใช่ไหม... ได้ ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าคนที่เธอเกลียดคนนี้ มีสิทธิ์ในตัวเธอมากแค่ไหน"สิ้นคำรามทุ้มต่ำ ใบหน้าคมคายก็โฉบลงมาบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างดุดันและเอาแต่ใจ อวิกาเบิกตากว้าง สองมือเล็กยกขึ้นผลักไสแผงอกกว้างสุดแรง แต่ชายหนุ่มกลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย เขากดจูบหนักหน่วง บังคับให้เธอเผยอปากรับการรุกล้ำที่เต็มไปด้วยความโกรธและความหึงหวงรสจูบที่เริ่มต้นด้วยความรุนแรง ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนและเรียกร้อง ลิ้นร้อนตวัดเกี่ยวพัน ช่วงชิงลมหายใจของคนใต้ร่างจนเธอสติพร่ามัว เรี่ยวแรงที่ใช้ผลักไสเริ่มถดถอย มือบางที่กำแน่นอยู่บนอกเสื้อสูทค่อยๆ คลายออก กลายเป็นการยึดเหนี่ยวเพื่อไม่ให้ตัวเองล้มพับลงไปวัชรวิชญ์สัมผัสได้ถึงการต่อต้านที่ลดลง เขาผ่อนปรนความดุดันลง เปลี่ยนเป็นการขบเม้มและดูดดึงริมฝีปากอิ่มอย่างลึกซึ้ง ความหวานล้ำที่ได้รับทำให้เขาแทบคลั่ง ร่างกายเบื้องล่างตอบสนองต่อแรงดึงดูดอย่างควบคุมไม่ได้ เขาเบียดกายเข้าหาร่างบางจนแนบสนิท แทบจะไม

อวิกามองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มด้วยความรู้สึกเห็นใจ เธอรับรู้ได้ถึงความรวดร้าวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีแข็งกร้าวนั้น หญิงสาวค่อยๆ ก้มลงเก็บกล่องไม้และสิ่งของที่หล่นกระจายบนพื้น คืนมันกลับเข้าไปในกล่องอย่างระมัดระวัง ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะทำงานของเขา"ฉันขอโทษแทนเขาด้วยนะคะ... สำหรับทุกอย่าง" เธอเอ่ยทิ้งท้ายเสียงแผ่ว ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบบานประตูไม้ถูกปิดลง วัชรวิชญ์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงาน มือหนายกขึ้นลูบหน้าตัวเองแรงๆ เพื่อขับไล่ความสับสน เขามองกล่องไม้บนโต๊ะ ความทรงจำเกี่ยวกับน้องสาวผู้ล่วงลับหลั่งไหลเข้ามาตอกย้ำบาดแผลในใจ แต่ในขณะเดียวกัน ภาพใบหน้าเปื้อนน้ำตาและแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสารของอวิกาก็ซ้อนทับเข้ามากำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างขึ้นมาปกป้องตัวเองกำลังเริ่มมีรอยร้าว ผู้หญิงที่เขาตราหน้าว่าเป็นศัตรู กลับเป็นคนเดียวที่มองเห็นบาดแผลของเขาและเอ่ยคำขอโทษจากใจจริง ชายหนุ่มหลับตาลงแน่น พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกแปลกประหลาดที่กำลังก่อตัวขึ้นในส่วนลึกของหัวใจความโกรธแค้นที่เคยเป็นดั่งเข็มทิศนำทางชีวิต บัดนี้เริ่มพร่ามัวลง เขาไม่แน่ใจอีกต่อไปแล้วว่า การแก้แค้นด้วย

"พี่ออสติน... อย่าทิ้งเอวาไป... อย่าไป..."ฝ่ามือหนาที่กำลังลูบไล้เส้นผมนุ่มชะงักค้างกลางอากาศ ร่างกายของวัชรวิชญ์แข็งทื่อราวกับถูกสาป อุณหภูมิความอบอุ่นที่เพิ่งก่อตัวขึ้นในหัวใจมอดดับลงฉับพลัน ถูกแทนที่ด้วยเปลวเพลิงแห่งความหึงหวงและความโกรธแค้นที่ลุกโชนขึ้นมาอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิมเขาชักมือกลับราวกับถูกไฟลวก นัยน์ตาที่เคยวูบไหวด้วยความห่วงใยแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวและดุดันจนน่ากลัว สันกรามขบเข้าหากันแน่นจนเกิดเสียงดังกรอดผู้หญิงคนนี้... ขนาดนอนป่วยอยู่บนเตียงของเขา ยังละเมอเรียกหาไอ้สารเลวนั่น ความอ่อนแอที่แสดงออกมาเป็นเพียงละครฉากหนึ่งเพื่อเรียกร้องความสงสารงั้นหรือ ในใจของเธอคงมีแต่ความอาลัยอาวรณ์ผู้ชายที่ทิ้งเธอไปอย่างไม่ไยดีวัชรวิชญ์ยืนมองร่างที่หลับใหลด้วยสายตาวาวโรจน์ กำมือแน่นจนข้อขาว ความเวทนาที่เคยมีถูกทำลายลงจนหมดสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาที่จะสั่งสอนให้เธอรู้สำนึก ว่าบัดนี้เธอตกอยู่ในกำมือของใครความเงียบสงบภายในห้องนอนถูกฉีกทึ้งด้วยแรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้นอย่างกะทันหัน วัชรวิชญ์ยืนกำหมัดแน่นจ้องมองร่างที่ขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ชื่อของศัตรูที่หลุดลอยออกมาจากริมฝีปากบางเปรียบ

'กินซะ แล้วอย่ามาทำตัวอ่อนแอให้เห็นอีก'แม้ข้อความจะดูแข็งกระด้าง แต่ลึกๆ แล้วมันก็แฝงไปด้วยความใส่ใจ หญิงสาวถอนหายใจยาว เธอนั่งลงและตักอาหารเข้าปากอย่างเงียบเชียบ พยายามไม่คิดถึงเจ้าของลายมือนั้นตลอดทั้งวัน อวิกาทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเคร่งครัด เธอทำความสะอาดห้อง เก็บกวาดทุกอย่างให้เรียบร้อย และเริ่มลงมือเตรียมอาหารเย็นเมื่อถึงเวลา เธอเลือกทำเมนูโปรดของวัชรวิชญ์อย่างที่เคยทำมาตลอด แม้ว่าเขาจะชอบติเตียนรสชาติ แต่เธอก็รู้ดีว่าเขาชอบกินอะไรเสียงประตูห้องเปิดออกในเวลาหกโมงเย็นตรง วัชรวิชญ์เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาสลัดเสื้อสูทพาดไว้บนเก้าอี้ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกสองสามเม็ด สายตาคมกริบกวาดมองร่างบางที่ยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์ครัว"อาหารเย็นใกล้เสร็จแล้วค่ะ" เธอเอ่ยเสียงเรียบ ไม่หันไปมองหน้าเขาแม้แต่น้อย"อืม" เขาตอบรับสั้นๆ ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องนอนเมื่ออาหารเย็นถูกจัดวางบนโต๊ะเรียบร้อย วัชรวิชญ์ก็เดินออกมาร่วมโต๊ะ บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความอึดอัด อวิกาก้มหน้าก้มตากินข้าว ไม่ปริปากพูดอะไรออกมาเลยแม้แต่คำเดียว ซึ่งต่างจากทุกทีที่เธออาจจะมีการโต้เถียงหรืออธิบายเมื่อเขาติเตีย

"อ๊ะ..." เสียงครางหวานหลุดลอดออกมาจากลำคอ เมื่อมือหนาที่โอบรัดเอวเริ่มลูบไล้ขึ้นมาตามหน้าท้องแบนราบ สัมผัสถึงความนุ่มนวลผ่านเนื้อผ้าซาตินบางเบา"อ้อนฉันสิ เอวา..." วัชรวิชญ์พลิกตัวหญิงสาวให้หันมาประจันหน้า นัยน์ตาคมกริบที่เคยดุดัน บัดนี้เต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาที่ลุกโชน เขากดจูบลงบนหน้าผากมน ไล่ลงมาที่ปลายจมูก และหยุดนิ่งอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มที่กำลังสั่นระริก"อย่า... อย่าทำแบบนี้เลยนะคะ" เธอพยายามปฏิเสธ แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับแหบพร่าและไร้เรี่ยวแรง"ทำไมล่ะ..." เขาถามชิดริมฝีปาก ลมหายใจร้อนระอุประสานกัน "ในเมื่อร่างกายเธอมันเรียกร้องฉันขนาดนี้..."สิ้นคำพูด ริมฝีปากหยักลึกก็ทาบทับลงมาบดขยี้กลีบปากบางอย่างดูดดื่มและเรียกร้อง ลิ้นร้อนตวัดเกี่ยวพัน ช่วงชิงลมหายใจและความหวานล้ำที่เขาโหยหามาตลอดทั้งวันอวิกาสมองขาวโพลน สัมผัสที่เร่าร้อนและลึกซึ้งทำลายสติสัมปชัญญะของเธอจนหมดสิ้น สองมือเล็กที่เคยพยายามผลักไส บัดนี้กลับเลื่อนขึ้นไปคล้องลำคอแกร่งโดยไม่รู้ตัววัชรวิชญ์สัมผัสได้ถึงการตอบสนองที่ไร้เดียงสาของคนใต้ร่าง เขาคำรามต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจ มือหนาเลื่อนลงไปปลดกระดุมชุดนอนของหญิ