Lahat ng Kabanata ng TRAPPED WITH A MONSTER: Kabanata 11 - Kabanata 20

Astrid POV..Pagkatapos, walang salitang hinila ako ni Nemesis palabas ng hall. Ang dugo pa rin ng performer ay nakadikit sa laylayan ng wedding gown ko habang hinahatak niya ako patungo sa helikopter na naghihintay. "Time for our honeymoon, wife," bulong niya sa tainga ko habang nakasakay kami, ang kamay niya ay mahigpit na nakahawak sa hita ko..Dalawang oras lang ang byahe patungo sa kanyang pribadong isla sa gitna ng dagat sa isang madilim at malaking kastilyo na nakatayo sa gitna ng bato at gubat. Walang iba kundi kami at ang kanyang mga tauhan...Pagpasok namin sa master chamber, parang bumalik ang lahat ng takot ko. Ang silid ay malaki, may malaking kama na may itim na silk sheets, chains sa headboard..Isinara niya ang pinto nang malakas, halos nag echo sa malamig na castle Walang salita. Walang babala. Umupo si Nemesis sa gilid ng kama titig na titig sakin habang inaalis ang mga botones ng ng Kanyang damit, matapos nun hinubad niya at inihagis lang sa sahig.... Malapad ang

ASTRID POV... After the bloody hunt, Nemesis dragged me back to the castle. The blood was still sticking to my nightdress and skin. Before I could even catch my breath, four servants approached."Master... Lady Astrid... the bath is ready," sabi ng isa sa kanila nang mahina, ulo ay nakayuko.Tumango si Nemesis at hinila ako patungo sa main bath chamber.The room was enormous and luxurious. In the center was a large square pool that looked like a massive bathtub wide and deep enough for several people. Warm, scented water flowed gently from fountains on the sides. Soft candlelight illuminated the marble surroundings. Walang salita, hinubad ni Nemesis ang damit niya. Tumambad sakin ang malakas at maskulado niyang katawan na puno ng peklat. Pagkatapos ay lumapit siya sa akin at dahan-dahang hinubad ang natitirang damit ko. Hindi na ako lumaban. Walang lakas para tumanggi pa."Get in," he ordered.I carefully stepped down into the warm water. My wounds stung as the water touched them, b

THIRD POV...Dahan-dahang inilapag ni Nemesis ang sapatos sa tabi ng mesa."Happy?" tanong niya, may bahid pa rin ng pang-uuyam sa boses niya habang nakasandal sa upuan."Not at all," Astrid said softly. "I simply won."Bahagyang tumaas ang isang sulok ng labi ni Nemesis. "Dangerous answer."Muli silang tumingin sa board.Ngunit habang tumatagal, napapansin ni Astrid na hindi na ganoon kadalas tumingin si Nemesis sa mga bato. Mas madalas na siya nitong titigan. Pinagmamasdan ang paraan ng pag-iisip niya. Ang paraan ng paghinto niya bago gumawa ng galaw.Ang paraan ng pagpili niya ng mga salitang sasabihin.At Nakakainis iyon para kay Nemesis.Dahil hindi niya maintindihan.Sa mundo niya, karamihan sa tao ay madaling basahin.Takot. Kasakiman. Pagsisinungaling.Lahat may pattern. Lahat may presyo.Pero si Astrid...Hindi."Why did you choose shoes?" tanong niya bigla, ang boses ay mababa ngunit matalim.Napatingala si Astrid. "Hm?""You won the round. You could've chosen something mor

Third Person POV...Nemesis stood motionless in the dark hallway, his tall frame blending into the shadows like a predator lying in wait. Not a single muscle twitched. His sharp, unyielding gaze remained locked on the closed door of Astrid's room, as if the wooden barrier itself was daring him to break it down.The cold air clung to his skin, lifeless and merciless, mirroring the emptiness inside him. At the far end of the corridor, a faint sliver of light cut across the floor, casting long, twisted shadows that resembled skeletal hands reaching toward him hungry, clawing, never quite touching.He should have left long ago.He should have returned to his own room and forgotten the woman sleeping just beyond that door.She was nothing more than a weak, delicate creature always crying whenever he took her by force, always trembling beneath the weight of his presence. A fragile bird trapped in his cage.And yet here he was.Still standing in front of her door.His face remained devoid of

Astrid POV....Mabigat na katahimikan ang bumalot sa buong silid matapos banggitin ni Nemesis ang mga salitang iyon.Nakatayo ako sa harapan niya, mahigpit na magkahawak ang aking mga kamay sa aking harapan upang maitago ang bahagyang panginginig ng mga ito. Parang mababasag ang dibdib ko sa lakas ng tibok ng aking puso, ngunit pinanatili kong tuwid ang aking tindig at nanatiling mahinahon ang aking boses banayad, halos marupok, ngunit matatag.Natatakot ako.Sobrang natatakot dito.But I refused to let it show completely.Tumingala ako sa kanya, nanlalaki at bakas ang emosyon sa aking mga mata, habang nananatiling kalmado at maingat ang aking boses sa kabila ng takot na unti-unting lumulukob sa aking dibdib."I don't want to have your child, Nemesis," I said quietly, choosing each word with care. "Not as a reward. Not like this."Bahagyang nanlisik ang kanyang mga mata, ngunit lalo lamang lumalim ang mapanganib na ngising nakaguhit sa kanyang mga labi. Humakbang siya palapit, parang