جميع فصول : الفصل -الفصل 60

Third Person POV...Unti-unting kumalma ang lahat, si Sabrina humawak na kay Alejandro lahat sila nakatitig kay Serafina...Si Astrid hindi nakatiisMarahan siyang lumapit at lumuhod sa harap ni Serafina.Nanginginig ang kanyang mga kamay habang pilit niyang inaabot ang bata."Serafina...right?? What a beautiful name..."Basag ang boses niya, pilit na pilit na wag umiyak pero talagang pumapatak ang Luha niya."M-mommy..."Unti-unting lumapit sa kanya ang bata.Puno ng luha ang malalaki nitong mga mata. Hindi nito maintindihan kung bakit umiiyak ang lahat. Bakit galit ang mga matatanda. Bakit nila sinasaktan ang daddy niya..Maging sina Alejandro, Alessio, Asmodeus, at ang iba pang naroroon ay hindi na nakapagsalita.Ang matitigas nilang ekspresyon ay unti-unting lumambot habang nakatingin sa inosenteng batang walang kamalay-malay sa kasalanang ginawa ng ama nito.Hindi nila makita si Serafina bilang bunga ng isang madilim na nakaraan.Ang nakikita nila...Ay isang musmos na bata na na

Third Person POV...Tuluyang nagsara ang pinto.Parang kasabay niyon ay nawala rin ang natitirang lakas ni Astrid.Pabagsak siyang naupo sa upuan.Nanginginig ang kanyang mga balikat habang tuluyan nang bumuhos ang mga luhang kanina pa niya pinipigilan.Tahimik na lumapit si Sabrina.Umupo siya sa harap ng anak at marahang hinawakan ang nanginginig nitong mga kamay, si Alejandro ay tumabi naman kay Astrid..Si Asmodues nakatitig kay Astrid... Bakas ang inis sa sarili dahil ang apo mismo niya ang napaghigantihan Ng apo ni axel na pinatay niya noong kabataan..."Astrid..."Nabasag ang kanyang boses."Anak..."Mahigpit niyang hinawakan ang magkabilang pisngi ng bunso."Bakit hindi mo sinabi sa amin? Bakit ikaw lang ang nagdala ng lahat ng ito?"Hindi agad nakasagot si Astrid.Napayuko lamang siya habang patuloy ang kanyang pag-iyak. Makalipas ang ilang sandali...Pinunasan niya ang kanyang mga luha.Humugot siya ng isang malalim na hininga. Pagkatapos ay dahan-dahan siyang tumingin sa kan

Astrid's POVMatapos naming kumain, tumayo si Serafina habang masaya pa ring may kinukuwento tungkol sa mga rabbits na nahuli nila kanina. Kasabay niyang tumayo si Elena nang walang salita. Tahimik lamang itong naglakad sa tabi ng anak ko, parang routine na nila araw-araw.Magkatabi silang umakyat sa malawak na hagdanan. Ang imahe nilang dalawa ang anak ko na masigla at ang elegante si Elena ay parang isang perpektong larawan ng ina at anak na hindi ko kailanman naging bahagi.Agad akong tumayo. Akmang susunod ako sa kanila nang marinig ko ang malamig at mababa na boses ni Nemesis mula sa likuran."Astrid..."Napalingon ako. Tahimik siyang nakatingin sa akin, ang mga mata ay walang emosyon ngunit puno ng awtoridad."Let's talk."Iyon lang ang sinabi niya. Pagkatapos ay tumayo siya at tumalikod na, naglakad patungo sa direksiyon ng kanyang opisina nang hindi man lang naghihintay ng sagot.Mariin kong naikuyom ang mga kamao ko. Sa halip na sundan si Nemesis, si Serafina ang pinili kong

Astrid's POVUnti-unting humina ang huling nota ng piano.At pagkatapos noon...Katahimikan.Hindi agad gumalaw si Serafina.Parang ayaw niyang tapusin ang sandaling iyon. Ngunit kalaunan, marahan niyang ibinaba ang kanyang mga kamay mula sa mga keys at lumingon sa amin."Mommy... Daddy... did I do good?"Napasinghap ako.Mabilis kong pinunasan ang luhang dumaloy sa pisngi ko, ngunit huli na. Nakita na niya.Ngumiti ako kahit bahagyang nanginginig pa ang labi ko."Yes, baby... you did so good."Biglang lumiwanag ang mukha ni Serafina at masayang tumakbo palapit sa amin.Agad ko siyang sinalubong at niyakap nang mahigpit. Ramdam ko ang init ng kanyang katawan at ang saya na tila walang ibang mahalaga sa mundo kundi ang sandaling iyon.Sa likod ko, naroon lamang si Nemesis.Hindi siya umalis.Tahimik siyang nakatingin sa amin.Ramdam ko ang presensya niya—matatag, kalmado, ngunit hindi na tulad ng dati.Hindi na siya iyong lalaking puno ng lamig at panganib.May iba sa kanya ngayon."Sh

ASTRID’S POV... "But if you let me... I'll spend every day proving I'm not the same person who hurt you before." he said that.. My chest ached.I went silent after everything he said.Ilang segundo pa bago ko siya sinagot.. "I can't answer that yet... but I'm not pushing you away either."I exhaled softly, And then I lowered my gaze."The truth is..." my voice came out quieter,"I'm still scared of you, Nemesis."A brief silence followed.I expected him to pull away... or get angry... or go cold like before.But he didn't.Instead, My hand he was holding slowly lifted toward him. I didn't even have time to react. My breath caught in my throat.His eyes never left mine.And then.. Dahan-dahan. Parang pinipigilan ang sarili na hindi madaliin.Until I felt it. The soft press of his lips against my knuckles.A kiss.Warm. Deliberate. And impossibly gentle. Hindi ako agad nakagalaw.Hindi ako agad nakahinga nang maayos.Because even while he was doing it...he was still looking a