All Chapters of TRAPPED WITH A MONSTER: Chapter 21 - Chapter 30

THIRD POV....Mas mahigpit na nakahawak si Astrid sa braso niya, habang unti-unting nanghihina ang kanyang katawan at tila sumusuko sa bigat ng sitwasyon. Patuloy ang tahimik niyang pag-iyak walang ingay, pero mabigat, parang bawat luha ay may kasamang kirot.Halo-halong takot at kahihiyan ang nararamdaman niya kasama ang kakaibang init na pumupuno sa kanya.Sa isang huling malalim na thrust, nilabasan si Nemesis sa loob niya mainit, marami, at walang habag habang nanginginig siya sa ilalim nito, tahimik na umiiyak, at lubusang nasa ilalim ng lalaki.Hindi agad umalis si Nemesis sa ibabaw niya. Nanatili siyang nakabaon sa loob niya, parang gustong ipaalaala na wala na siyang magagawa pa. Saglit siyang tinitigan ni nemesis si Astrid, pinahid ang luha sa pisngi ng dalaga..pagkatapos ay dahan-dahan niyang hinubad ang itim na shirt niya, lumantad ang malapad at puno ng peklat na dibdib at tiyan. Walang salita, hinila niya si Astrid paupo ulit at isinuot dito ang malaking damit. It smell

Astrid's POV...The door opened slowly. Nemesis stepped inside. His eyes immediately locked onto me dark, sharp, and filled with raw possession. He didn't knock. He never knocked. This was his house. And I... was whatever he wanted me to be now..I remained seated on the edge of the bed, hugging my knees tightly to my chest as my heart threatened to explode. The conversation I had with Andreea kept replaying in my mind. the captives, the hunting games, the bridge I could never reach. And now here he was, the center of all of it.Isinara niya ang pinto sa likod niya. Pagkatapos ay naglakad siya palapit sa akin, Hindi inaalis ang tingin niya ang mukha ko."Wife," he said, his voice low and cold, laced with that possessive tone that always made me shiver.Huminto siya nang isang hakbang mula sa akin, nakatayo siya sa harap ko. Inabot ng kamay niya ang isang hibla ng buhok ko, inilipat ito sa likod ng tainga ko bago hinawakan ang baba ko at itinaas para magkatitigan kami.The touch was so

Astrid's POV...Parang walang katapusan ang pasilyo. Bawat anino ay tila nakamasid sa amin.Napakalakas ng tibok ng puso ko, parang anumang sandali ay tatalon ito palabas ng dibdib ko.Mabilis at tahimik na naglakad si Andreea sa unahan ko, ginagabayan ako patungo sa isang tagong service door na humahantong sa mga lagusan sa basement. Habang papalalim kami nang papalalim, lalo namang lumalamig at bumabasa ang hangin.Makitid at madilim ang mga daanan, at ang mahinang tunog ng tumutulong tubig ay umaalingawngaw sa paligid. Bawat hakbang ay tila mas mabigat kaysa sa nauna, ngunit wala ni isa sa amin ang naglakas-loob na bumagal.Napayakap ako sa sarili ko, pilit binabalewala ang lamig na gumagapang sa aking balat. Sa likuran namin, parang napakalayo na ng mansyon ngunit hindi ko maalis ang pakiramdam na may panganib pa ring sumusunod sa amin."You can do it, lady Astrid...," mahinang sabi ni Andreea, puno ng pagmamadali ang kanyang boses habang hindi lumilingon.Tahimik akong tumango at

ASTRID POV..Dahan-dahang naglaho ang mapanuksong ngisi sa kanyang mga labi. Tumigas ang kanyang panga. Sa loob ng isang saglit, may nakita ako isang bagay na totoo na kumislap sa kanyang mga mata.Hindi lang galit.Hindi lang pagmamay-ari.Pag-aalala.Agad niya iyong itinago, tinakpan ng isang malamig na tawa na parang walang nangyari. Ngunit nakita ko pa rin.Nakita ko kung paano humigpit ang pagkakahawak niya sa rehas. Kung paano nanigas ang buong katawan niya, na para bang anumang sandali ay susugod siya pasulong para hawakan ako.Para bang handa siyang gawin ang lahat para mapigilan ako."Astrid..." mababa niyang sambit ngayon, halos maingat ang tono ng kanyang boses. "Don't be stupid. You're not going to die here.""I mean it," humahagulhol kong sigaw habang unti-unti akong bumibitaw sa rehas. Mapanganib akong nakatayo sa gitna ng tulay. Ang mga siwang sa pagitan ng mga kahoy ay sapat ang laki para lamunin ang katawan ko kung sakaling madulas o mahulog ako. Muling umugoy ang tul

ASTRID POV..Naririnig ko ang malapit na ingay ng paparating na helicopter..."Nemesis... please... I'm begging you... please let me go... I just want to go home... to my parents..." Humahagulhol akong muli, putol-putol ang bawat hikbi.Paos na ang boses ko sa kakasigaw at kakaiyak, halos hindi na lumalabas nang maayos ang mga salita sa bibig ko.Unti-unti ring nawawalan ng lakas ang mga kamao kong kanina'y desperadong lumalaban.Ang tanging isinagot ni Nemesis ay isang mababang "tsk.." ng pagkainis.Mahigpit niyang hinawakan ang aking binti upang hindi na ako muling makapumiglas habang mabilis siyang naglalakad sa gitna ng kagubatan.Ilang sandali pa, tumagos na sa pagitan ng mga puno ang malalakas na ilaw ng helicopter.Lumitaw ito sa isang maliit na clearing sa unahan.Humahampas nang malakas ang hangin mula sa umiikot na rotor blades, dahilan upang magliparan ang buhok at damit ko.Patuloy siyang naglakad papunta rito, tila walang anumang makakapigil sa kanya.Nakahanda na ang mga