All Chapters of วิศวะโคตรร้าย สุดท้ายคลั่งรัก!: Chapter 21 - Chapter 30

EP 19 กับดักฟึบ.....หนูดีทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้างด้วยความรู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนตลอดหลายวันที่ผ่านมา ความเงียบสงบของคฤหาสน์ในยามค่ำคืนไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกหวาดระแวงอีกต่อไปแล้ว'เขาก็แค่อยากเอาชนะเหมือนเด็กเอาแต่ใจ.....ไม่มีอะไรน่ากลัวสักหน่อย'สวบ สาบร่างบางพลิกตัวกอดหมอนข้างแน่น ความเหนื่อยล้าจากการเดินเล่นตลอดทั้งเย็นส่งผลให้ดวงตาคู่สวยค่อย ๆ ปิดลง และหลับสนิทไปในที่สุด02.15 น.สวบ สาบ“อึก.....หนัก” หนูดีที่กำลังหลับพึมพำออกมาเบา ๆ ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ลืมตา ความอบอ้าวและอึดอัด ทำเอาหนูดีเริ่มขมวดคิ้วแน่น ร่างกายรู้สึกหนักอึ้งราวกับถูกทับด้วยก้อนหินขนาดใหญ่ ลมหายใจเริ่มติดขัดจนต้องพยายามสูดอากาศเข้าปอด ร่างบางเริ่มขยับตัวไปมา แต่กลับไม่สามารถเคลื่อนไหวแขนขาได้เลยแม้แต่น้อยสัมผัสอุ่นร้อนหนักๆ แนบชิดอยู่บนลำตัว และสิ่งที่ทำให้สัญชาตญาณเตือนภัยในตัวเธอตื่นตัวขึ้นมาทันทีคือ กลิ่นฉุนของแอลกอฮอล์ รุนแรง ผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมอันเป็นเอกลักษณ์ที่ลอยคละคลุ้งอยู่ชิดข้างแก้มเนียน!เฮือก!หนูดีลืมตาตื่นขึ้นมาในความมืดมิดทันทีด้วยความตื่นตระหนก หัวใจดวงน้อยหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทว

EP 20 ไม่เคยเห็นเป็นน้องกึด!สองมือบางกระชับกล่องยาในอกแน่น หนูดียืนชั่งใจอยู่หน้าประตูห้องนอนของร่างสูงนานหลายนาที ลมหายใจเข้าออกสั่นสะท้านด้วยความหวาดหวั่นแกร๊กร่างเล็กค่อยๆ ผลักประตูไม้บานใหญ่เข้าไปอย่างระมัดระวัง พยายามส่งเสียงให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอกะจะวางกล่องพยาบาลทิ้งไว้แล้วรีบวิ่งออกจากห้อง ทว่ากลิ่นสบู่หอมละมุนผสมกลิ่นกายเฉพาะตัวของชายหนุ่มที่ตลบอบอวลอยู่ภายในห้อง กลับทำให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบและเริ่มเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะแกร๊ก!ประตูห้องน้ำถูกเปิดออก พร้อมกับร่างสูงในสภาพนุ่งผ้าเช็ดตัวสีขาวผืนเดียว และแสนหมิ่นเหม่ออกมาอย่างไม่อายสายตาใครปรากฏแก่สายตาหนูดี หยดน้ำแพรวพราวเกาะตามแผงอกแกร่งและลอนหน้าท้องแน่นเป็นสัน รอยข่วนสีแดงเข้มที่ไหปลาร้าดูเด่นชัดและน่ากลัวยิ่งขึ้นยามกระทบกับแสงไฟในห้อง"ยืนบื้ออยู่ทำไม""ปิดประตูสิ" เสียงทุ้มต่ำราบเรียบเอ่ยขึ้นเนิบนาบ ขณะที่ใช้นิ้วเรียวยาวเสยผมที่เปียกชื้นขึ้นอย่างไม่ยี่หระกึดหนูดีเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง เธอรีบหันหลังกลับไปดันประตูให้ปิดลง แต่ไม่ยอมก้าวขยับเข้าไปใกล้ร่างสูงมากกว่าเดิมแม้แต่ก้าวเดียว"หนูดีวางกล่องยาไว้ตร

EP 21 หลบหน้าหนึ่งอาทิตย์ต่อมาบรรยากาศยามเช้าภายในมหาวิทยาลัยยังคงคึกคักไปด้วยผู้คน ทว่าสำหรับหนูดีแล้ว โลกทั้งใบกลับเต็มไปด้วยความหวาดระแวงอันไร้ที่สิ้นสุด ร่างบางในชุดนักศึกษาถูกระเบียบพยายามทำตัวให้ลีบเล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้ สองมือบางกระชับสายกระเป๋าเป้เข้าหาอกแน่น ดวงตาคู่สวยฉายแววลุกลี้ลุกลน คอยปรายสายตามองสอดส่องไปรอบข้างอยู่ตลอดเวลาราวกับกลัวว่าจะเจอใครเข้าแม้เวลาจะล่วงเลยมาจนครบหนึ่งสัปดาห์ แต่ฝันร้ายและความจริงอันแสนหวาดหวั่นในห้องนอนวันนั้นกลับยังคงหลอกหลอนอยู่ทุกวัน ความจริงที่ว่าคิริวไม่เคยเห็นเธอเป็นน้องสาว.....ความจริงที่ว่าสัมผัสอันจาบจ้วง รังสีคุกคาม และสายตาอันร้อนแรงที่จ้องมองมาตลอดหลายปี ไม่ใช่ความเกลียดชังเหมือนที่เธอเคยเข้าใจ แต่เป็นความต้องการครอบครองอันบิดเบี้ยวและคิดไม่ซื่อมาโดยตลอด!ความทรงจำเหล่านั้นทำเอาหนูดีสับสนและจับต้นชนปลายไม่ถูก เธอไม่รู้เลยว่าควรจะรับมือกับผู้ชายหน้ามึนแถมยังบ้าอำนาจอย่างคิริวยังไงดี เพราะฉะนั้นจึงมีเพียงสิ่งเดียวที่เธอสามารถทำได้ในตอนนี้ คือการพยายามซ่อนตัวจากสายตาของเขาให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ อย่างน้อยก็เพื่อให้เธอได้คิดวิธ

"มะ ไม่ใช่นะคะอาจารย์ เราไม่ได้เป็น.....""ผมขอตัวไปทานข้าวกลางวันก่อนนะครับอาจารย์"เสียงทุ้มต่ำแทรกขึ้นอย่างนุ่มนวล คิริวไม่ได้ปฏิเสธ และไม่ได้ยอมรับ ชายหนุ่มเพียงแค่ยืนประสานมือไว้ข้างหน้าด้วยท่วงท่าสง่างามเหมือนเคย แต่ทว่ามุมปากหนากลับคลี่รอยยิ้มจาง ๆ ที่หาดูได้ยากออกมาครู่หนึ่ง ดวงตาคู่คมปรายมองคนที่กำลังทำหน้าเลิ่กลั่กอยู่ข้าง ๆ เล็กน้อย ก่อนจะเดินออกจากห้องมาทันที พอเห็นดังนั้นหนูดีก็ได้แต่ค้อมศีรษะให้อาจารย์สาวที่ยังคงมองเธอด้วยรอยยิ้มเอ็นดูเล็กน้อย ก่อนจะรีบเดินตามคิริวออกมาจากห้อง"ทำไมคุณไม่ปฏิเสธอาจารย์ไปคะ""ทำไมต้องปล่อยให้อาจารย์เข้าใจผิดแบบนั้น"คิริวหยุดเดินทันทีที่เสียงหวานเอ่ยจบ เขาไม่ได้แสดงอาการร้อนรน ชายหนุ่มเพียงหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับหนูดี"ขี้เกียจ""คะ?" ใบหน้าของหนูดีเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามคิริวจ้องมองใบหน้าหวานที่ขมวดมุ่นด้วยสายตาราบเรียบ ก่อนจะก้าวเข้าไปหาหนูดีด้วยท่าทางสบาย ๆ ระยะห่างที่ลดลงทำให้หนูดีต้องเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ"เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน" เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ย ก่อนจะคว้าข้อมือเล็กของหนูดีเอาไว้"อ๊ะ ทำอะไร?""เที่ยงแล้ว ไปกินข้า

ด้านหนูดีพยายามก้มหน้ามองจานข้าว มือบางกำช้อนแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ สายตาเย็นชาและรังสีคุกคามจากโต๊ะฝั่งวิศวะยังคงแผ่มาถึงเธออย่างชัดเจน แม้กระทั่งต้าที่นั่งฝั่งตรงข้ามยังสัมผัสได้ถึงบรรยากาศน่าอึดอัดนั้น"หนูดีเป็นอะไรหรือเปล่าครับ?""หน้าดูซีดๆ นะ" ต้าเอ่ยถามด้วยความห่วงใย พลางยื่นมือไปหมายจะแตะหลังมือบางเบาๆ เพื่อถามไถ่ ทว่ายังไม่ทันที่มือของต้าจะได้สัมผัสผิวเนียน ร่างสูงใหญ่ของคิริวก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เสียงเก้าอี้ม้านั่งยาวลากถูไปกับพื้นปูนดังบาดหู ชายหนุ่มไม่สนใจสายตาของเพื่อนร่วมโต๊ะอย่างเอฟ ก๊อต หรือเบ้นที่มองตาม เขาก้าวขายาวๆ ตรงดิ่งเข้ามายังโต๊ะของหนูดีทันที"เชี่ย.....ไอ้ริว มันจะทำอะไรอีกแล้ว" ก๊อตพึมพำกระซิบกับเอฟเบาๆ พลางกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่"มีอะไรสนุก ๆ ให้ดูอีกแล้วสินะ" เอฟยกยิ้มมุมปากมองตามแผ่นหลังของเพื่อนไปไม่วางตา เพื่อนคนอื่น ๆ ก็มองตามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ช่วงนี้คิริวทำในสิ่งที่เคยทำเสมอ ทำให้พวกเพื่อน ๆ สนุกขึ้นไม่น้อยเมื่อเฮดว้ากคนดังหลุดคาแรคเตอร์ด้านคิริวเดินมาหยุดยืนซ้อนหลังเก้าอี้ของหนูดี ลมหายใจอุ่นร้อนและกลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยของคนด้า