All Chapters of วิศวะโคตรร้าย สุดท้ายคลั่งรัก!: Chapter 11 - Chapter 20

EP 10 การโต้เถียงในห้องพยาบาล@ห้องพยาบาลเครื่องปรับอากาศในห้องพยาบาลถูกเปิดจนเย็นฉ่ำ กลิ่นยา และ แอลกอฮอล์จางๆ ลอยอบอวลไปทั่วห้อง ร่างบางของหนูดีนอนหลับใหลอยู่บนเตียงพยาบาล โดยมีผ้าเย็นผืนเล็กวางประคบอยู่บนหน้าผากเนียนความเงียบสงบปกคลุมไปทั่วห้อง คิริวนั่งทอดกายอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง แผ่นหลังหนาตั้งตรง ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูไม่ได้มีท่าทีลุกลี้ลุกลน กลับสงบนิ่งยิ่งกว่าปกติ มือหนาประสานวางไว้บนตัก ดวงตาคู่คมปรายตามองใบหน้าหวานที่ยังคงซีดเซียวอยู่นิ่ง ๆ ใบหน้าคมคายเรียบเฉยแลดูไร้ความรู้สึกฟึบมือหนายื่นออกไปอย่างช้าๆ ดึงผ้าเย็นบนหน้าผากหนูดีมาบิดน้ำลงกะละมังพลาสติกข้างเตียงด้วยท่าทางใจเย็น ก่อนจะวางกลับลงไปที่เดิมอย่างแผ่วเบาเปลือกตาบางของหนูดีเริ่มขยับยุกยิก ก่อนที่ดวงตากลมโตจะค่อยๆ ลืมขึ้นมาอย่างช้าๆ แสงไฟในห้องทำให้เธอต้องปรับการมองเห็นอยู่ครู่หนึ่ง ทว่าเมื่อภาพตรงหน้าเด่นชัดขึ้น ใบหน้าเรียบเฉยทว่าแผ่รังสีคุกคามของคนที่เธอไม่อยากเจอที่สุดกลับเป็นสิ่งแรกที่ปรากฏในสายตาหนูดีชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นนั่งและรีบขยับตัวถอยห่างไปจนชิดขอบเตียงอีกฝั่งทันทีคิริวไ

EP 12 คำเตือนให้ถอนตัวตกเย็นเสียงออดหมดคาบสุดท้ายดังขึ้นนานแล้ว นักศึกษาส่วนใหญ่ต่างทยอยเก็บของออกจากอาคารจนหมด เหลือเพียงทางเดินยาวที่เงียบสงัดไร้เสียงพูดคุยเหมือนช่วงกลางวันตึกตึกตึกหนูดีเดินถือเอกสารกองโตก้าวไปตามทางเดินเพียงลำพัง หลังจากที่แยกย้ายกับกลุ่มเพื่อนๆ ที่ขอตัวกลับหอก่อน ใบหน้าหวานฉายรอยยิ้มบางๆ เมื่อนึกถึงความวุ่นวายเรื่องการประกวดดาวคณะในวันนี้ แม้เธอจะไม่ค่อยชอบความวุ่นวาย แต่แรงเชียร์ของเพื่อนๆ ก็ทำให้เธอแอบอมยิ้มไม่ได้ เพราะการได้เป็นคนสำคัญก็ทำให้รู้สึกดีไม่น้อยทว่า เมื่อก้าวเลี้ยวเข้าสู่มุมตึกด้านหลังอาคาร ฝีเท้าเล็กก็ต้องชะงักลง เมื่อพบร่างสูงใหญ่เกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตรที่แสนคุ้นตากำลังยืนพิงกำแพงปูนเปลือยอยู่อย่างเงียบงันตึก.....คิริวในชุดเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูตัวเดิม แขนทั้งสองข้างกอดอก หลุบตามองพื้นกระเบื้องราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่างอยู่ก่อนแล้ว เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของเธอหยุดลง ชายหนุ่มจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นดวงตาคมกริบคู่เดิมมองสบตากับเธอนิ่ง ไร้ซึ่งอารมณ์เกรี้ยวกราด แต่กลับแผ่รังสีคุกคามจนบรรยากาศรอบตัวดูกดดันขึ้นทันที"คุณคิริว....." หนูดีพึมพำเ

EP 14 กดดัน@ลานน้ำพุ หลังหอประชุมใหญ่สายลมยามดึกพัดผ่านลานกว้าง หอบเอาความเย็นเยือกมาปะทะผิว หนูดีเดินแยกตัวออกจากกลุ่มเพื่อนสนิทหลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับเป็นชุดนักศึกษาตามเดิม สองแขนเล็กต้องพยายามหอบหิ้วช่อดอกไม้และของขวัญกองโตจากบรรดารุ่นพี่และเพื่อนๆ ที่นำมาให้กำลังใจกับเธอ แม้ไม่ได้ตำแหน่งดาวมหาลัย แต่ความสนใจที่พุ่งเป้ามาที่เธอกลับไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย"หนูดี!"เสียงทุ้มของใครบางคนดังขึ้นจากด้านข้าง หนูดีรีบหันไปมอง ก่อนจะพบเข้ากับร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนสะอาดตาของ เจมส์ ที่กำลังเดินแกมวิ่งเข้ามาหาตึกตึกตึก!“แฮ่ก ๆ นึกว่าจะไม่ทันซะแล้ว” ร่างสูงหอบหายใจแรงออกมา แต่ทว่าใบหน้ากลับยิ้มร่าไม่หยุด“หนักไหม ให้เราช่วยถือนะ”ชายหนุ่มส่งยิ้มอบอุ่นพลางเอื้อมมือมาช่วยถือช่อดอกไม้กองโตในมือหนูดีไปถือไว้เกือบทั้งหมดด้วยความมีน้ำใจ"กำลังจะกลับแล้วหรอ เดี๋ยวเราเดินไปส่งหน้ามอนะ" เจมส์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มและสายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความรู้สึกพิเศษอย่างไม่คิดจะปิดบัง"เอ่อ.....ขอบใจนะเจมส์ แต่ความจริงไม่ต้องรบกวนก็ได้นะ" หนูดีเอ่ยด้วยท่าทางเกรงใจ"รบกวนอะไรกัน"“เราเป็นเพ

EP 15 มื้ออาหารที่น่าอึดอัดใจ@บ้านตระกูลวัฒนาสกุลไพศาลเอี๊ยด!เสียงยางรถยนต์บดกับพื้นถนนอย่างแรงดังสนั่นไปทั่วบริเวณ คิริวเหยียบเบรกกะทันหันจนตัวรถสปอร์ตหรูหยุดนิ่งสนิท แรงกระชากส่งผลให้ร่างบางของหนูดีถลาไปข้างหน้าเล็กน้อย แต่เธอก็รีบปลดสายเข็มขัดนิรภัยออกทันทีด้วยความรวดเร็วโดยไม่สนใจคนด้านข้างบรรยากาศภายในรถตึงเครียดและอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก หนูดีไม่แม้แต่จะหันไปมองหน้าคิริว เธอเอื้อมมือไปเปิดประตูรถหวังจะก้าวออกไปให้พ้นจากรังสีอันตรายและแววตาดุดันของเฮดว้ากหนุ่มที่จ้องมองอยู่ตลอดเวลาหมับ"จะรีบไปไหน" มือหนาของคิริวเอื้อมมาคว้าเข้าที่ข้อมือเล็กอย่างรวดเร็ว"ปล่อยค่ะคุณคิริว" หนูดีพยายามสะบัดข้อมือออกสุดแรง แต่นอกจากจะไม่หลุดแล้ว คนตัวโตกลับยิ่งโน้มตัวเข้ามาหาเธอจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว จนได้กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของคิริวอย่างชัดเจน กลิ่นที่เธอเคยชอบมาก แต่ทว่าตอนนี้กลับไม่ชอบอีกแล้ว"ทีอยู่กับหมอนั่นยิ้มจนปากจะฉีกถึงหู""พออยู่กับฉันเอาแต่นั่งทำหน้าอมทุกข์ตลอดทาง""เธอเกลียดฉันนักหรือไง เกลียดคนที่เมื่อก่อนเอาแต่เรียกพี่คะพี่ขา" น้ำเสียงทุ้มต่ำดุดันเอ่ยลอดฟัน สันกรามหนาขบ

EP 17 รังสีความอึดอัดบรรยากาศภายในรถสปอร์ตหรูที่กำลังเคลื่อนตัวไปตามท้องถนนเต็มไปด้วยความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกหนูดีนั่งตัวเกร็งชิดติดประตูฝั่งนั่งข้างคนขับ ใบหน้าหวานก้มหน้ามองเพียงมือของตัวเองที่ประสานกันแน่นอยู่บนตัก สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือหนาที่เคยบีบกระชับเอวคอด และสายตาที่จ้องมองเรือนร่างของเธอในครัวเมื่อคืนนี้ยังคงตามหลอกหลอนจนหัวใจสั่นระรัว ทุกครั้งที่คิริวขยับตัวขยับมือเปลี่ยนเกียร์ สัญชาตญาณเตือนภัยของเธอก็ตื่นตัวจนต้องขยับชิดประตูไปอีกนิดในทางกลับกัน คิริวกลับนั่งขับรถด้วยท่วงท่าผ่อนคลายและสงบนิ่งอย่างถึงที่สุด ใบหน้าคมคายราบเรียบ ไร้ร่องรอยของความโกรธเกรี้ยวหรือหงุดหงิดเหมือนวันก่อนๆ ทว่าความเงียบกลับกลายเป็นอาวุธที่สร้างแรงกดดันได้อย่างมหาศาลปึก.....ปึกนิ้วหนาเคาะพวงมาลัยรถเบา ๆ ก่อนเหลือบมองหนูดีที่เอาแต่นั่งทำตัวลีบติดเบาะรถเล็กน้อย เขารู้ดีว่าเธอพยายามหลีกเลี่ยงสายตาของเขา และเขาก็ปล่อยให้เธอทำมันอย่างใจเย็นเมื่อรถเลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าอาคารเรียนคณะของหนูดี ยังไม่ทันที่เครื่องยนต์จะดับลงด้วยซ้ำ ร่างเล็กก็รีบปลดสายเข็มขัดนิรภัยออกทันทีด้วยความรีบร้อน เธอเตรียมจะดัน