All Chapters of วิศวะโคตรร้าย สุดท้ายคลั่งรัก!: Chapter 11 - Chapter 20

EP 11บรรยากาศภายในกรงขังความเงียบภายในห้องโดยสารของรถสปอร์ตหรูอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เสียงเครื่องยนต์ที่ดังกระหึ่มไม่ได้ช่วยลดความตึงเครียดระหว่างคนสองคนลงได้เลย หนูดีนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ พลางทอดสายตามองออกไปนอกกระจก ท่วงท่าราบเรียบผ่อนคลายราวกับกำลังนั่งรถสาธารณะทั่วไป ไม่มีความเกร็งหรือหวาดกลัวชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยแม้แต่น้อยท่าทีไร้ความรู้สึกของเธอทำให้อารมณ์ของคิริวที่เพิ่งถูกตบหน้าทางอารมณ์มาเมื่อครู่ยิ่งปั่นป่วน มือหนากำพวงมาลัยแน่น ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงห้วนประชดประชัน"วางท่าสงบนิ่งเก่งดีนี่""คิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะมองว่าเธอโตขึ้นงั้นเหรอ?""ฉันไม่ได้ทำเพื่อให้คุณมองค่ะ" หนูดีไม่ได้หันกลับมามอง เธอเพียงตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราบเรียบ"เหอะ" คิริวหัวเราะในลำคอเบาๆ นัยน์ตาคมกริบเหลือบมองคนข้างกายแวบหนึ่ง"จำไว้ด้วยแล้วกัน ทันทีที่ก้าวเข้าไปในบ้าน อยู่ต่อหน้าคุณแม่ อย่าแสดงอาการปีกกล้าขาแข็งหรือก้าวร้าวให้ท่านเห็น"หนูดีค่อยๆ เบือนหน้ากลับมาสบตาเขา ดวงตาคู่สวยสงบนิ่งจนชายหนุ่มเริ่มรู้สึกอึดอัดเสียเอง"ฉันรู้กาลเทศะดีค่ะคุณคิริว" เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่

EP 13อิสรภาพจอมปลอมแสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอนที่เคยคุ้นเคย หนูดีลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกปลอดโปร่งผิดกับทุกครั้งที่ผ่านมา แม้บริเวณคางจะยังมีรอยแดงระเรื่อจากแรงบีบเมื่อคืนนี้หลงเหลืออยู่บางๆ แต่จิตใจของเธอกลับสงบนิ่งและมั่นคงกว่าครั้งไหนๆ หญิงสาวเดินไปหยุดยืนหน้ากระจก ใช้ปลายนิ้วแตะรอยแดงเบาๆ ความเจ็บยังคงมีอยู่ ทว่ามันไม่อาจทำให้หัวใจของเธอสั่นไหวได้อีกแล้ว สิ่งที่เปลี่ยนไปไม่ใช่บาดแผลบนผิวหนัง หากเป็นหัวใจที่ไม่ยอมจำนนต่อคนคนเดิมอีกต่อไปเมื่อสำรวจความเรียบร้อยหน้ากระจกแล้ว ร่างบางก็ก้าวลงมายังชั้นล่างของบ้านทันที เธออยากรีบบอกลาคนที่เธอเคารพรัก และรีบกลับหอพัก การหลีกเลี่ยงที่จะพบคนพาลเป็นวิธีที่ดีที่สุดที่หนูดีคิดได้บรรยากาศในห้องอาหารยามเช้าดูเงียบสงบ หญิงวัยกลางคนนั่งรออยู่พร้อมรอยยิ้มอบอุ่นเช่นเคย พอเห็นหนูดีเดินลงมา เธอก็ยิ้มกว้างก่อนจะเรียกให้มานั่งข้างๆ พร้อมตักอาหารใส่จานให้เหมือนเมื่อครั้งที่เธอยังอยู่บ้านหลังนี้"มาเร็วลูก เดี๋ยวอาหารจะเย็นเสียก่อน""อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณป้า" หนูดียิ้มอ่อนก่อนจะเดินเข้าไปกอดหญิงผู้มีพระคุณเบาๆ"เมื่อคืนหลับสบายไหมลูก

ริมฝีปากร้อนระอุฉกวูบลงมาปิดปากที่กำลังประท้วงอย่างดุดัน มันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยน แต่มันคือการรุกราน การประกาศความเป็นเจ้าของ และการลงโทษที่เธอริอ่านคิดว่าตัวเองหลุดพ้นไปจากเขา ลิ้นร้อนแทรกเข้าไปสำรวจความหวานที่คุ้นเคย บังคับให้เธอต้องยอมรับรสชาติจูบที่ดิบเถื่อนของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้จุ้บ!"อึก! อื้อ"หนูดีพยายามผลักไส ทว่าเรี่ยวแรงของเธอมีหรือจะสู้ชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยความปรารถนา และ บ้าคลั่งได้ มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนลงไปบีบเคล้นสะโพกมนอย่างแรงจนเธอต้องแอ่นกายเข้าหาโดยอัตโนมัติ ความเจ็บปวดปนเปไปกับความเสียวซ่านที่แล่นไปทั่วร่างสวบ สาบ"ไหนล่ะ.....ความเด็ดเดี่ยวที่เธอมีเมื่อเช้า" คิริวถอนริมฝีปากออกเพียงนิด ก่อนกระซิบชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน"ร่างกายของเธอมันซื่อสัตย์กว่าคำพูดเยอะเลยนะ หนูดี"เอ่ยจบเขาก็กระชากเสื้อของหนูดีจนโผล่พ้นอก ผิวขาวเนียนละเอียด และหน้าอกสวยที่ถูกกอบกุมด้วยบราสีดำไร้ลวดลายปรากฏแก่สายตาคมภายใต้แสงไฟสลัว คิริวใช้สายตาคมกริบกวาดมองราวกับจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว หนูดีขนลุกชันไปทั้งตัวเมื่อภาพในอดีตย้อนกลับมาหมับ!ใบหน้าหล่อก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวระหง

EP 17 หัวแข็งคำขู่เยือกเย็นของคิริวยังคงก้องอยู่ในหัวตลอดทั้งวัน ทว่าสำหรับหนูดีแล้ว การยอมจำนนทำตามคำสั่งของเขามันก็ไม่ต่างอะไรกับการเดินกลับเข้ากรงทองด้วยตัวเองยิ่งเขาคิดว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่า ยิ่งเขาคิดว่าความรุนแรงเมื่อคืนจะทำให้เธอสยบยอม เธอก็ยิ่งต้องแสดงให้เห็นว่าเขาคิดผิด!พรึ่บ!ทันทีที่การประชุมสโมสรนักศึกษาช่วงเลิกเรียนจบลง หนูดีไม่รอช้า เธอปฏิเสธคำชวนไปทานข้าวของเพื่อนๆ แล้วรีบปลีกตัวออกทางประตูหลังอาคารเรียนทันที หญิงสาวเร่งก้าวเท้าฝืนความเจ็บระบมที่ช่วงล่าง มุ่งตรงไปยังจุดจอดรถวินมอเตอร์ไซค์รับจ้างหลังมหาวิทยาลัย โดยหลีกเลี่ยงลานหน้าคณะซึ่งเป็นจุดที่ชายหนุ่มนัดไว้โดยสิ้นเชิง"ไปหอพักชมจันทร์ค่ะพี่"เธอก้าวขึ้นนั่งบนรถมอเตอร์ไซค์ทัน หัวใจเต้นระทึกเป็นจังหวะแข่งกับเสียงเครื่องยนต์ ทุกวินาทีที่รถเคลื่อนตัวออกไป หนูดีหันมองกลับไปข้างหลังเป็นระยะด้วยความหวาดระแวง กลัวว่ารถสปอร์ตสีดำคันนั้นจะพุ่งตามมาจนกระทั่งรถจอดลงที่หน้าหอพัก หนูดีรีบจ่ายเงินแล้วก้าวฉับๆ ขึ้นบันได ตรงเข้าห้องพักของตัวเองทันทีกริ๊ก!มือบางกดล็อกกลอนประตูชั้นในและลงกลอนซ้ำอย่างแน่นหนา ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่ง

เพียงคำเดียวก็เพียงพอให้รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของคนด้านนอก คิริวไม่ได้ตอบแม่ทันที เขาเพียงก้มหน้าลงเล็กน้อยก่อนเอ่ยเสียงกระซิบให้ลอดผ่านประตูเข้าไปถึงเธอโดยเฉพาะ"เปิดประตู" น้ำเสียงนั้นเย็นลงทันที ต่างจากน้ำเสียงอ่อนโยนที่ใช้คุยกับมารดาเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง"ไม่อย่างนั้น.....ฉันจะบอกแม่เดี๋ยวนี้ว่าเมื่อคืนเราสองคนทำอะไรกัน"คำขู่สั้นๆ กลับหนักหน่วงยิ่งกว่าการตะโกนเสียอีก หนูดีเบิกตากว้าง ร่างกายเย็นวาบตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาถึงกลางอก เธอรู้ดีว่าคิริวกำลังถือไพ่ใบไหนอยู่ และเขาก็รู้ดีเช่นกันว่าไพ่ใบนี้สามารถบังคับให้เธอยอมแพ้ได้โดยแทบไม่ต้องออกแรงอะไรเลย แม่ของเขาคือคนที่เลี้ยงดูเธอมา ให้บ้าน ให้โอกาส และมอบความรักในวันที่เด็กกำพร้าคนหนึ่งไม่มีใครเหลืออยู่ในชีวิต หนูดีสามารถต่อต้านคิริวได้ สามารถปฏิเสธคำสั่งของเขา สามารถทนรับคำขู่และคำดูถูกของเขาได้ แต่เธอไม่สามารถทนเห็นผู้มีพระคุณต้องเจ็บปวดเพราะเรื่องของเธอได้เด็ดขาด และคิริวกำลังใช้ความรักและความกตัญญูของเธอเป็นโซ่เส้นสุดท้ายเพื่อดึงเธอกลับเข้าไปอยู่ในกำมือของเขา"ตาคิริว? คุยกับใครอยู่น่ะลูก?" เสียงคนเป็นแม่ดังขึ้นอีกครั้ง