All Chapters of วิศวะโคตรร้าย สุดท้ายคลั่งรัก!: Chapter 31 - Chapter 40

คิริวไม่ตอบ ชายหนุ่มเพียงแค่แค่นยิ้มมุมปากออกมาจาง ๆ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสมเพชตัวเอง เขาเอียงแก้ววิสกี้ในมือเล็กน้อย หมุนวนให้น้ำแข็งกระทบขอบแก้วก๊อง.....แก๊ง"ถ้าใช่น้องจริง....." ก๊อตที่เห็นท่าทีนิ่งเงียบกว่าปกติของเพื่อนรักก็ถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ พลางปรับสีหน้าให้จริงจังขึ้น "กูว่ามึงคงไปรุกน้องมันแรงเกินไปว่ะไอ้ริว น้องมันเป็นผู้หญิงเรียบร้อย เจอสไตล์ฮาร์ดคอร์ บ้าอำนาจ แถมรุกถึงเนื้อถึงตัวแบบมึงเข้าไป เป็นใครก็กลัวจนลนลานทั้งนั้นแหละ""กูไม่ได้ทำอะไร" คิริวเอ่ยเสียงทุ้มต่ำเรียบสนิท"มึงรู้ไหมว่าตอนนี้มึงกำลังทำอะไรไอ้ริว" เอฟเอนตัวพิงเบาะโซฟา จ้องมองเพื่อนรักด้วยสายตารู้ทัน"มึงไม่ได้มองน้องหนูดีเป็นน้องสาวมาตั้งนานแล้ว ถึงมึงจะไม่เคยพูดออกมา แต่สายตาของมึงเวลาที่มองหนูดีมันฟ้อง มึงอยากได้น้องมาเป็นของมึง แต่พฤติกรรมขู่คุกคามเหมือนจะเอาชีวิตเขาแบบนี้ มันมีแต่จะดันให้น้องยิ่งวิ่งหนีมึงออกไปไกลกว่าเดิม มึงเห็นสายตาน้องตอนมองมึงที่ลานจอดรถไหม?""นั่นไม่ใช่แค่กลัวนะเว้ย.....แต่มันคือสายตาของคนที่กำลังรับมือกับความอึดอัดจนทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ทำดีกับเขาก็ไม่เคย อยากได้อะไรก็จะเอาให้ได้

วันต่อมาแสงแดดยามเช้าส่องผ่านช่องว่างของผ้าม่านเข้ามาปะทะเข้ากับใบหน้าคมคาย คิริวค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งราวกับมีคนเอาหินนับสิบก้อนมาทุบลงบนศีรษะ ความอ่อนเพลียทำให้เขาอยากข่มตานอนต่อ ทว่ากลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์มือถือที่ร้องดังไม่หยุด"อืมม....." ชายหนุ่มคำรามในลำคอด้วยความหงุดหงิด มือหนาควานสะเปะสะปะไปตามที่นอนเพื่อหาโทรศัพท์มากดปิดเสียงอย่างรำคาญใจฟึบดวงตาคมจ้องมองเวลาที่หน้าจอ ก่อนจะค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้นนั่งบนเตียง สภาพของเฮดว้ากสุดโหดประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์ในเช้าวันนี้เรียกได้ว่าหมดสิ้นคราบความเนี๊ยบ เรือนผมสีเข้มยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ดวงตาคมกริบที่เคยดุดันบัดนี้แดงก่ำไปหมด ผิวหน้าซีดเซียวผสมความแดงระเรื่อจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ยังคงค้างอยู่ในเส้นเลือด อาการแฮงค์เล่นงานเขาอย่างหนักจนโลกทั้งใบหมุนเอียงไปชั่วขณะยามที่เขาก้าวขาลงจากเตียงเมื่อจัดการตัวเองด้วยการอาบน้ำสระผมแบบผ่านๆ คิริวก็พาร่างสูงใหญ่เกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตรเดินก้าวลงมาจากชั้นบน ท่าทางการเดินของเขาดูเอื่อยเชื่อยและเชื่องช้าลงอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าคมคายตึงเครียดเรียบเฉย ทว่าดวงตากล

EP 23 โจรขึ้นหอด้านหนูดีหนูดีเดินก้มหน้าก้มตาเข้ามาภายในอาคารเรียนด้วยความอ่อนล้า แม้เมื่อวานเธอจะปลดปล่อยความคับแค้นใจและเอ่ยคำตัดขาดใส่หน้าคิริวที่ลานจอดรถไปแล้ว แต่หัวใจดวงน้อยกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดอันหนักอึ้ง เธอเกลียดตัวเองที่ต้องพูดคำว่ารังเกียจออกไป เกลียดที่ต้องทำร้ายจิตใจคนที่เติบโตมาด้วยกัน ทว่าความจริงที่ว่าเขาไม่เคยเห็นเธอเป็นน้องสาว กลับเป็นสิ่งที่เธอไม่อาจยอมรับได้เลยแม้แต่น้อย ความสัมพันธ์ที่บิดเบี้ยวและข้ามเส้นแบบนี้ ต่อให้ตายเธอก็ไม่มีวันรับมันได้ และถึงแม้เรื่องของคิริวจะทำให้เธอปวดหัวจนแทบนอนไม่หลับ ทว่ากลับมีอีกหนึ่งเรื่องที่ก่อกวนใจเธออยู่เช่นกันตลอดทั้งวัน บรรยากาศภายในมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยความตึงเครียด เสียงพูดคุยวิพากษ์วิจารณ์ดังระงมไปทั่วทุกคณะ เกี่ยวกับข่าวใหญ่ที่แพร่สะพัดในกลุ่มนักศึกษา เรื่องที่มีโจรบุกงัดหอพักนักศึกษาหญิง และพยายามจะขืนใจเหยื่อกลางดึก หนำซ้ำตอนนี้ยังจับตัวคนร้ายไม่ได้ ข่าวนั้นกระจายไปไกลจนกลายเป็นหัวข้อร้อนที่ทุกคนต่างพูดถึง หนูดีได้แต่นั่งฟังเพื่อนๆ คุยกันด้วยความรู้สึกหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ เพราะหอพักที่เกิดเหตุนั้น ก็คือหอพักของเ

EP 25 รุกบรรยากาศภายในคอนโดหรูยามค่ำคืนเงียบสงัด หนูดีพยายามหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับร่างสูงให้ได้มากที่สุด หลังจากย้ายข้าวของเข้าห้องนอนจนหมด เธอก็ขังตัวเองอยู่ข้างในห้องร่วมหลายชั่วโมง กระทั่งความหิวเริ่มก่อตัวจนต้องตัดใจเดินเปิดประตูออกมายังส่วนครัวเพื่อหาน้ำดื่มร่างบางในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขายาว ยืนก้มหน้าก้มตาเทน้ำดื่มจากขวดลงแก้วที่เคาน์เตอร์ครัว พยายามไม่ส่งเสียงดัง และทำทุกอย่างให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะไม่อยากไปกระตุ้นความสนใจของใครบางคนเข้า แต่ทว่าเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่ดังขึ้นที่ด้านหลังกลับทำให้เธอสะดุ้งสุดตัวตึก....."!?"ยังไม่ทันได้หมุนตัวหนี ฝ่ามือหนาอุ่นร้อนของคิริวก็วางหมับลงบนขอบเคาน์เตอร์ครัวทั้งสองข้าง กักขังเรือนร่างสั่นเทาไว้ในวงแขนแกร่งจากทางด้านหลังอย่างอุกอาจ กลิ่นสบู่และกลิ่นกายเฉพาะตัวของคนเพิ่งอาบน้ำเสร็จทำให้คนที่ได้สูดดมอย่างไม่ตั้งใจถึงกับใจสั่น ใบหน้าหล่อก้มลงมาคลอเคลียอยู่ที่บริเวณซอกคอขาว หยุดน้ำจากไรผมที่ยังไม่แห้งตกกระทบลงบนลาดไหล่เล็ก.....แหมะปึก!"คุณคิริว.....!" หนูดีสะดุ้งเฮือก เผลอกระแทกแก้วน้ำในมือลงบนเคาน์เตอร์ครัวอย่างแร

EP 27 กดดันแสงแดดยามเช้าแสนสดใสสาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอน แต่ทว่าหนูดีกลับตื่นขึ้นมาด้วยความอ่อนล้า และหม่นหมองอย่างถึงที่สุด กว่าจะข่มตาหลับได้ก็เกือบจะรุ่งเช้าแล้ว แถมยังหลับไปตรงหน้าประตูอีกต่างหาก เพราะกลัวว่าใครบางคนจะบุกเข้ามาในห้อง จึงไม่กล้าขยับออกไปจากหน้าประตูแม้แต่ครึ่งก้าวสวบ สาบร่างบางค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นจากพื้นข้างประตูด้วยความสั่นเทา ลำคอแห้งผากและดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักตลอดทั้งคืนตึก ตึก ตึกหนูดีพาตัวเองมาหยุดอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ในห้องน้ำ ภาพสะท้อนของตัวเองที่มีรอยแดงบางๆ บริเวณซอกคอตอกย้ำสัมผัสจาบจ้วงที่ถูกบีบบังคับมอบให้เมื่อคืนจนเธอต้องเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตากลมโตเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ มือบางสั่นระริกขณะยื่นไปเปิดฝักบัวซ่า!สายน้ำเย็นชื้นรินรดลงมาปะทะผิวกาย แต่หนูดีกลับไม่รู้สึกถึงความหนาวเย็นสักนิด สองมือยกขึ้นถูไถรอยแดงบนซอกคอและลาดไหล่อย่างเอาเป็นเอาตาย เธอออกแรงขัดและขยี้ผิวเนียนนุ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับต้องการลบร่องรอยและสัมผัสอุกอาจของผู้ชายคนนั้นออกไปให้หมดสิ้น ถูจนผิวเนื้อขาวผ่องเริ่มขึ้นรอยแดงเห่อและเจ็บระบม แต่ร่อ