บททั้งหมดของ เมียหมางเมิน: บทที่ 41 - บทที่ 50

หลังถูกลู่จิ่นเฉิงกักขังอยู่ในเพนต์เฮาส์นานถึงหกวัน วันนี้จึงนับเป็นโอกาสเหมาะ เมื่อผัวชั่วผู้เห็นแก่ตัวจำเป็นต้องออกไปทำงานที่ลู่ฉางกรุ๊ปสำนักงานใหญ่ เพ่ยหรงอวี้รีบฉวยจังหวะหลบหนีออกจากเพนต์เฮาส์ด้วยใบหน้าซีดขาว ดวงตาแดงก่ำ แต่กลับไม่มีน้ำตาสักหยดหญิงสาวยืนอยู่ริมถนนเพียงครู่ ก่อนโบกเรียกแท็กซี่คันหนึ่งที่แล่นผ่านมา ตลอดหกวันที่ผ่านมา คุณหมอสาวต้องแสร้งทำเป็นเลิกคิดเรื่องหย่า ทำเหมือนยอมอ่อนข้อให้เขา ไม่อย่างนั้นผู้ชายคนนั้นคงไม่มีวันปล่อยปละละเลย จนเปิดโอกาสให้เธอหนีออกมาได้แบบนี้ทันทีที่รถเคลื่อนตัวออกจากหน้าอาคารหรู เธอเอนศีรษะพิงกระจก มองภาพเมืองปักกิ่งที่ค่อย ๆ ถอยห่างออกไป ความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในอกไม่ใช่ความเศร้าเหมือนที่ผ่านมา หากแต่เป็นความโกรธ ความคับแค้นในตัวของสามี และความผิดหวัง จนแทบหายใจไม่ออกตลอดทาง ภาพเหตุการณ์ตลอดหกวันหกคืนวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอไม่เคยคิดเลยว่า ผู้ชายที่รักมานานแปดปี จะเลือกใช้วิธีแบบนั้นเพื่อรั้งเธอเอาไว้ ทั้งกักขัง ทั้งบังคับให้เธอกลายเป็นเมียของเขาอย่างแท้จริง แม้ความสัมพันธ์หลายครั้งจะไม่ใช่ความทรมาน กลับเต็มไปด้วยความสุขทางกาย แ

สีหน้าอ่อนโยนของเพ่ยหลี่หรงหายไปทันที แทนที่ด้วยความเคร่งขรึม ขณะที่เธอมุ่งตรงไปยังห้องพักฝั่งของคุณย่าลู่ จ้าวหลิงจู เพราะเรื่องที่ลู่จิ่นเฉิงทำกับเพ่ยหรงอวี้ เธอไม่ยอมปล่อยผ่านแน่ เขาต้องถูกคุณย่าลู่ลงโทษอีกอย่างเวลานี้ประธานลู่ยังติดประชุมสำคัญอยู่ที่ลู่ฉางกรุ๊ป เพ่ยหลี่หรงในฐานะคุณนายใหญ่ลู่ย่อมรู้ว่าเรื่องใดควรทำและไม่ควรทำ หญิงสาวที่กำลังตั้งครรภ์ได้ห้าเดือนจึงไม่โทรบอกสามีกลับมาเพราะเรื่องในครอบครัว หากเลือกแจ้งคุณย่าลู่ ผู้เป็นเสาหลักของตระกูลและย่าของลู่จิ่นเฉิงก่อน“อ้าว หลี่เอ๋อ มาหาย่ามีอะไรหรือ ดูสิหน้าตาเครียดเชียว” คุณย่าลู่เอ่ยทักทันทีที่เห็นหลานสะใภ้เดินเข้ามาหญิงชราวางถ้วยน้ำชาลงบนโต๊ะกระจก เมื่อเห็นสีหน้าของหญิงท้องโตผิดไปจากทุกวันจนผู้สูงวัยสัมผัสได้ตั้งแต่แรกเห็น“เกิดเรื่องใหญ่นะสิค่ะ คุณย่า”เพ่ยหลี่หรงตอบขณะก้าวไปทรุดนั่งของคุณย่าของสามี ด้วยน้ำเสียงของหญิงสาวหนักอึ้ง ก่อนสูดลมหายใจลึกเพื่อรวบรวมสติ“เรื่องอะไร หรือเจ้าเฉินอวี่ตัวดีมันทำให้เธอโมโห รีบบอกย่ามา เดี๋ยวย่าจะไปเอาเลือดหัวมันออกแทนหลี่เอ๋อเอง”คุณย่าลู่ขมวดคิ้วทันที นึกว่าเป็นหลานชายคนโตที่ก่อเรื่อ

แต่พอไปถึงบ้านของท่านอัยการเพ่ย กลับพบว่าบรรยากาศภายในเงียบสงบ มีเพียงเจ้าของบ้าน ลูกชายคนเล็กวัยสิบสี่ปี และแม่เลี้ยงของภรรยาเขาอยู่กันพร้อมหน้า ส่วนเพ่ยหรงอวี้กลับไม่มีแม้แต่เงา“อะไรนะครับ หรงอวี้กลับมาแล้วเหรอ?”ท่านอัยการ เพ่ยเจียงเซิน ชายวัยห้าสิบเจ็ดปีถามกลับด้วยสีหน้าตกใจอย่างเห็นได้ชัด เพราะตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาไม่เคยได้รับข่าวจากลูกสาวแม้แต่นิดเดียว“นั่นสิคะ หรงอวี้กลับมาจากอังกฤษตั้งแต่เมื่อไหร่?” เซียวจินหลง แม่เลี้ยงสาววัยสามสิบเจ็ดปีเอ่ยเสริม พลางหันไปมองสามีอย่างงุนงง สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสงสัยไม่ต่างกัน“พี่สามกลับจีนทำไมถึงไม่กลับบ้านล่ะครับ”เพ่ยจ้าวฉือ เด็กหนุ่มวัยสิบสี่ปีที่คิดถึงพี่สาวมาก รีบถามพี่เขยทันที ดวงตาฉายแววผิดหวังที่พลาดโอกาสเจอพี่สาว“เอ่อ...” ลู่จิ่นเฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง เขาไม่รู้จะอธิบายเรื่องนี้อย่างไร แม้จะไม่เคยหวาดกลัวใคร แต่ต่อหน้าพ่อตาและครอบครัวของภรรยา เขากลับรู้สึกเกรงใจอย่างบอกไม่ถูก“คือ...น้องหรงอวี้กลับมาเมื่อหกวันก่อนนะครับ แค่ผมอยากใช้เวลาส่วนตัวกับน้อง จึงไม่ได้พาเธอกลับบ้าน” เขาเลือกตอบด้วยเหตุผลที่ฟังดูสมเหตุสมผลที่สุด แม้จ

หากแต่บรรยากาศตึงเครียดและเงียบงันภายในห้องรับแขกอยู่ได้ไม่นาน เมื่อคุณย่าลู่ จ้าวหลิงจู ทราบว่าหลานชายคนเล็กมาถึงคฤหาสน์ หญิงชราก็รีบออกจากห้องพระในฝั่งของตัวเอง เดินตรงมายังห้องรับแขกด้วยสีหน้าถมึงทึง จนบรรดาคนรับใช้ต่างรีบหลีกทางให้ทันที“ลู่จิ่นเฉิง!” เสียงตวาดของจ้าวหลิงจูดังกึกก้องไปทั่วห้อง ดวงตาของหญิงชราเต็มไปด้วยความโกรธ จนทุกคนในห้องต่างสะดุ้ง“เฮ้ย คุณย่า อะไรกันครับเนี่ย” ลู่เฉินอวี่เบิกตากว้าง รีบลุกขึ้นจากโซฟาด้วยความตกใจ เพราะไม่เคยเห็นผู้เป็นย่าเดือดดาลถึงเพียงนี้มาก่อน“เดี๋ยวก่อนค่ะคุณย่า” เพ่ยหลี่หรงเองก็ร้องห้าม พลางรีบลุกตามสามีไปติด ๆ หวังจะเข้าประคองหญิงชราก่อนที่อารมณ์จะรุนแรงไปกว่านี้มีเพียงลู่จิ่นเฉิงที่ยังนั่งนิ่งอยู่กับที่ สีหน้าฉายแววงุนงง เขายังไม่รู้เลยว่าคุณย่าทราบเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับเพ่ยหรงอวี้แล้ว“ไอ้หลานเลว!” จ้าวหลิงจูไม่เปิดโอกาสให้หลานชายได้พูดแม้แต่คำเดียว หญิงชรายกไม้เท้าในมือขึ้น ก่อนฟาดลงไปเต็มแรงผลัวะ!ปลายไม้เท้ากระแทกแผ่นหลังของลู่จิ่นเฉิงจนเสียงดังลั่นไปทั่วห้องรับแขก เขาเพียงเม้มริมฝีปากแน่น แต่ไม่คิดขยับตัวหลบแม้แต่น

“อย่างนั้นก็นัดได้เลย ให้ไปพักที่โรงแรมแอลรอยัลพริ้นเซสก็แล้วกัน” เขาตัดสินใจแทบจะทันที เพราะนอกจากจะสะดวกต่อการเจรจาแล้ว ยังอยู่ในพื้นที่ของลู่ฉางกรุ๊ปที่คนของเขาดูแลได้ทั้งหมด“แล้วเจ้านายจะไปพบเขาเมื่อไหร่ครับ” หวังเซวียเย่ถามต่อ พลางเปิดตารางงานในมือด้วยสีหน้าลำบากใจ“มะรืนก็แล้วกัน” ลู่จิ่นเฉิงตอบทันที ราวกับวางแผนทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว“อ้าว”หวังเซวียเย่เผลอหลุดอุทานออกมาอย่างตกใจ เพราะตารางงานของเจ้านายแน่นจนแทบไม่มีเวลาหายใจ ที่สำคัญพรุ่งนี้ก็ว่างทำไมถึงต้องรอวันมะรืนด้วยหวังเซวียเย่ไม่เข้าใจ“อ้าวเหี้ยอะไร เดี๋ยวกูเซ็นเอกสารตรงนี้เสร็จ จะบินไปเซี่ยงไฮ้”ลู่จิ่นเฉิงพูดจบก็หยิบปากกาขึ้นเซ็นเอกสารต่อ สีหน้าราบเรียบราวกับการบินข้ามประเทศกลางดึกเป็นเรื่องปกติ ทั้งที่หลายวันมานี้เขาแทบไม่ได้นอนเต็มอิ่มเลยสักคืน“เจ้านายครับ แบบนี้ไม่ดีนะครับ” หวังเซวียเย่รีบแย้ง สีหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง เพราะรู้ดีว่าร่างกายของอีกฝ่ายกำลังอ่อนล้าหนัก ไหนจะถูกคุณย่าลู่สั่งห้ามไปพบหน้าคุณหมอเพ่ยอีกต่างหาก“คุณย่าห้ามกูไปวุ่นวาย กูก็ไม่ได้วุ่นวาย กูแค่ไปแอบดูไกล ๆ”ลู่จิ่นเฉิงตอบด้วยสีหน้าเรียบ