บททั้งหมดของ เมียหมางเมิน: บทที่ 31 - บทที่ 40

หลังเดินทางมาถึงประเทศอังกฤษ เพ่ยหรงอวี้ก็ตัดทุกความวุ่นวายในชีวิตทิ้ง แล้วทุ่มเททุกลมหายใจให้กับการศึกษาต่อแพทย์เฉพาะทางด้านจักษุวิทยา ณ มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด โดยไม่ปล่อยให้เรื่องอื่นเข้ามารบกวนจิตใจตลอดระยะเวลาสามปี เธอไม่เคยเดินทางกลับปักกิ่งแม้แต่ครั้งเดียว ไม่ว่าจะเป็นช่วงปิดภาคเรียน วันหยุดยาว หรือเทศกาลสำคัญ คุณหมอสาวเลือกใช้เวลาทั้งหมดอยู่ในมหาวิทยาลัย โรงพยาบาลสอนแพทย์ และห้องสมุด หมกมุ่นอยู่กับการเรียน การทำวิจัย และการฝึกผ่าตัดภายใต้การดูแลของศัลยแพทย์จักษุผู้เชี่ยวชาญอย่างต่อเนื่องโดยปกติแล้ว หลักสูตรแพทย์เฉพาะทางด้านจักษุวิทยาจำเป็นต้องใช้เวลาฝึกอบรมประมาณห้าปี ทว่าเพ่ยหรงอวี้สำเร็จการศึกษาแพทยศาสตรบัณฑิตจากประเทศจีนมาก่อน อีกทั้งยังผ่านการทำงานเป็นแพทย์เวชปฏิบัติทั่วไปและแพทย์ห้องฉุกเฉินในโรงพยาบาลระดับตติยภูมินานกว่าสองปี ทำให้เธอมีทั้งประสบการณ์ทางคลินิก ความรู้พื้นฐาน และทักษะการดูแลผู้ป่วยที่แข็งแกร่งเมื่อประกอบกับผลการเรียนอันยอดเยี่ยม ผลงานวิชาการที่โดดเด่น รวมถึงคำประเมินจากอาจารย์แพทย์ผู้ควบคุมการฝึกอบรม ซึ่งเห็นพ้องกันว่าเธอเป็นแพทย์ที่มีศักยภาพสูง มหาวิทยาลัย

หลังออกจากสนามบินได้พักใหญ่ รถซีดานหรูสีดำแล่นออกจากเขตสนามบิน ก่อนมุ่งหน้าเข้าสู่ถนนวงแหวนสายที่สามของกรุงปักกิ่ง ท่ามกลางการจราจรคึกคักในช่วงสายของต้นฤดูใบไม้ผลิเพ่ยหรงอวี้มองป้ายบอกทางที่เคลื่อนผ่านกระจกหน้าต่าง ก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อย ถึงแม้จะจากปักกิ่งไปนานถึงสามปี แต่เธอไม่มีวันจำถนนในเมืองที่เติบโตมาผิดยิ่งเป็นทางกลับบ้านตนเองย่อมจำได้แม่นเส้นทางที่ลู่จิ่นเฉิงกำลังขับอยู่ตรงไปนี้ ไม่ใช่ทั้งทางไปคฤหาสน์ตระกูลเพ่ย และไม่ใช่ทางกลับคฤหาสน์ตระกูลลู่ หากจำไม่ผิด นี่คือเส้นทางไปเพนต์เฮาส์ส่วนตัวของสามีต่างหากหญิงสาวจึงหันขวับมองคนขับทันที ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง แฝงไปด้วยความไม่พอใจอย่างชัดเจน“ไหนคุณบอกว่าจะไปส่งฉันที่บ้านเพ่ยไงคะ”ดวงตาคมของลู่จิ่นเฉิงยังคงจับจ้องถนนเบื้องหน้า แต่หากสังเกตสักหน่อยคงเห็นว่ารองประธานลู่กำพวงมาลัยแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนย้อนถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบ แทนที่จะตอบคำถามภรรยาดี ๆ“ใครบอกเธอว่าพี่จะไปส่งที่บ้านเพ่ย”เพ่ยหรงอวี้ชะงักไปครู่หนึ่ง คำตอบนั้นเพียงพอแล้ว เธอไม่จำเป็นต้องถามอะไรต่อ เพราะเข้าใจทุกอย่างในทันที ว่าตั้งแต่วินาทีที่ลู่จิ่นเฉิงเอ่ยปากร

เจียงจื่อฉีที่ได้รับโทรศัพท์จากหวังเซวียเย่ก่อนหน้านี้ รีบออกมายืนรออยู่หน้าประตูเพนต์เฮาส์ทันที เขาพักอยู่ชั้นเดียวกัน จึงรู้ว่าเจ้านายกำลังขึ้นมา ชายหนุ่มยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูอย่างเงียบงัน หลังตรง สองมือประสานไว้ด้านหน้า สายตาจับจ้องตัวเลขบนจอเหนือประตูลิฟต์ที่ค่อยๆ ขยับสูงขึ้นทีละชั้น ไม่มีท่าทีผ่อนคลายแม้แต่น้อยติ๊ง!เสียงลิฟต์ดังขึ้น ก่อนประตูสเตนเลสจะแยกออกจากกัน ลู่จิ่นเฉิงก้าวออกมาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ร่างสูงใหญ่ยังคงอุ้มเพ่ยหรงอวี้ไว้ในอ้อมแขนแน่นทั้งที่อีกฝ่ายเลิกดิ้นรนแล้วดวงตาของเจียงจื่อฉีไหววูบเมื่อเห็นใบหน้าซีดขาวของคุณหมอสาวที่เต็มไปด้วยความเย็นชา แต่เขาไม่กล้าถามอะไรแม้แต่คำเดียว รีบก้าวไปเปิดประตูไม้สักบานใหญ่ค้างไว้ ก้มศีรษะรับเจ้านายอย่างนอบน้อมลู่จิ่นเฉิงอุ้มภรรยาเดินผ่านเข้าไปด้านในโดยไม่ชะลอฝีเท้า จนเมื่อร่างสูงใหญ่หายลับเข้าไปในห้อง เจียงจื่อฉีจึงค่อย ๆ ดันประตูปิดลงอย่างแผ่วเบาคลิ๊ก!เสียงบานประตูหนาหนักปิดสนิท ตัดโลกภายนอกออกจากคนทั้งสองโดยสมบูรณ์ ภายในเพนต์เฮาส์กว้างใหญ่ตกอยู่ในความเงียบงันเผียะ!ทันทีที่ฝ่าเท้าของเพ่ยหรงอวี้แตะพื้นและยืนได้มั่นคง หญิงสาว

“พี่บอกว่า พี่รักเธอมาสิบสามปีแล้ว” ลู่จิ่นเฉิงเอ่ยเสียงหนักแน่น ดวงตาสีดำสนิทไม่เคยละไปจากใบหน้าของหญิงสาวแม้แต่วินาทีเดียว เพราะตั้งแต่สามปีที่เขาเปิดเผยต่อหน้าพี่ชาย พี่สะใภ้ และคุณย่าลู่ รองประธานลู่ก็ไม่เคยปริปากพูดมันกับใครอีก เขารอเวลาให้เพ่ยหรงอวี้เรียนสำเร็จและวันนี้ก็มาถึงแล้ว“หากเธอยังจำวันนั้นได้ วันที่เธอเคยช่วยผู้ชายคนหนึ่งที่บาดเจ็บสาหัสในตรอก ใกล้กับโรงเรียนมัธยม ตอนเธออายุสิบหก” รองประธานลู่เล่าถึงความหลัง คล้ายกำลังพาตัวเองย้อนกลับไปยังวันแรกที่ชีวิตของเขาเปลี่ยนไปเพราะเด็กสาวคนหนึ่งซึ่งยื่นมือเข้าช่วยคนแปลกหน้าโดยไม่ลังเลแน่นอนเพ่ยหรงอวี้ย่อมจำเหตุการณ์บ้าระห่ำของตนเองได้ แต่เธอกลับจำชายหนุ่มเมื่อสิบสามปีก่อนไม่ได้ ความทรงจำในวันนั้นเหลือเพียงภาพของชายคนหนึ่งที่นอนจมกองเลือดอยู่ท่ามกลางนักเลงอาวุธครบมือสิบกว่าคนเท่านั้น กับเจ้าความรู้สึกว่าหากเธอไม่ช่วย เขาอาจไม่มีโอกาสได้มีชีวิตรอดซึ่งคนที่มีความฝันจะเป็นคุณหมอรักษาชีวิตคนย่อมไม่ได้“คุณเป็นผู้ชายคนนั้นเหรอคะ?”เพ่ยหรงอวี้ถามเสียงแผ่ว ก่อนจะมองผู้ชายตรงหน้าด้วยดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ราวกับเศษเสี้ยวของควา

แต่สุดท้ายเพ่ยหรงอวี้สู้แรงของลู่จิ่นเฉิงไม่ไหว ถูกเขาจูบเสียจนมึนงงและเผลอปล่อยตัวไปกับความรู้สึกนั้น แม้กระทั่งตอนที่ชายหนุ่มอุ้มเธอเข้ามาในห้องนอนด้วยความว่องไว คุณหมอสาวก็ยังไม่อาจหลุดพ้นจากภวังค์อันหวามไหวได้คงเพราะเธอยังรักลู่จิ่นเฉิงหมดทั้งหัวใจ ผู้หญิงที่รักสามีย่อมเคยปรารถนาจะเป็นของเขาอย่างเต็มใจพอถูกจูบเป็นครั้งแรกย่อมเคลิบเคลิ้มล่องลอยไปชั่วขณะ หากสติพอจะหวนคืนเธอก็ตะโกนว่าไม่ใช่ในตอนนี้ ไม่ใช่ในวันที่เธอตัดสินใจจะหย่ากับเขาแล้วดังนั้นเธอไม่ควรนอนกับผู้ชายที่กำลังจะกลายเป็นอดีตสามี ไม่ควรแม้แต่นิดเดียวระหว่างที่ความคิดกำลังสับสน ลู่จิ่นเฉิงก็ค่อย ๆ วางร่างของเธอลงบนเตียงคิงไซซ์ ก่อนปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตทีละเม็ดอย่างใจเย็น แล้วโยนเสื้อทิ้งไว้ข้างเตียงราวกับไม่ใส่ใจเพ่ยหรงอวี้เบิกตากว้าง รีบผุดลุกขึ้นทันที แต่ยังไม่ทันได้ก้าวหนี ข้อเท้าของเธอก็ถูกมือใหญ่คว้าเอาไว้เสียก่อน“ปล่อยนะ!”เธอตะโกนสุดเสียงพร้อมดิ้นรนสุดแรง แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ไม่อาจหลุดพ้นจากแรงของลู่จิ่นเฉิงได้เลยไม่นาน รอยยิ้มบนใบหน้าของชายหนุ่มก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เขาหยิบเสื้อเชิ้ตที่เพิ่งถอดออกเมื่อคร