บททั้งหมดของ เมียหมางเมิน: บทที่ 21 - บทที่ 30

จั๋วอี้เฉินรีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นเป็นเชิงห้าม พลางขยับตัวเข้ามานั่งขวางระหว่างสองพี่น้อง"มาเข้าเรื่องจริงจังกันดีกว่า ที่บินมาถึงฮ่องกง พี่เฉินอวี่คงอยากรู้ความจริงมากกว่ามาต่อยกันแล้วกลับใช่ไหมล่ะ?"คุณหมอหนุ่มพูดพลางสลับมองหน้าคนพี่และคนน้องอย่างระแวดระวัง กลัวว่าเผลอเมื่อไรทั้งคู่จะลุกขึ้นแลกหมัดกันอีกรอบ"เอ่อ! เล่ามา"คราวนี้ลู่เฉินอวี่กระแทกเสียงตอบ แม้สีหน้าจะยังบูดบึ้งอยู่ แต่ก็ยอมสงบอารมณ์ลงเขาหันไปมองทั้งน้องชายและจั๋วอี้เฉิน ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกผิดสังเกต เพราะลู่จิ่นเฉิงเป็นคนแข็งแรงมาตั้งแต่เด็ก สุขภาพดีจนแทบไม่เคยเข้าโรงพยาบาลแต่ครั้งนี้...กลับต้องนอนรักษาตัวถึงสามวันเต็ม หากเป็นเพียงอาการเมาเหล้าหรือต่อยตีหากไม่สาหัสใกล้ตายน้องเข้าโรงพยาบาลแน่ แสดงว่ามันต้องมีอะไรบางอย่างที่เขายังไม่รู้"คือเรื่องมันเป็นแบบนี้..."ลู่จิ่นเฉิงถอนหายใจยาว ก่อนเริ่มเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดจากมุมของตัวเอง ตั้งแต่คืนที่เกิดเรื่อง โดยมีจั๋วอี้เฉินคอยเสริมรายละเอียดในฐานะแพทย์ผู้รักษา รวมถึงยืนยันข้อมูลทางการแพทย์ในส่วนที่เกี่ยวข้องเป็นระยะ"นี่เรื่องจริง?"หลังฟังจนจบ ลู่เฉินอวี่ถามย้ำอีกครั้ง

เพ่ยหลี่หรงเอื้อมมือไปกุมมือน้องสาวที่วางอยู่ข้างแฟ้มเอกสาร เมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายหม่นลงอย่างเห็นได้ชัดเพ่ยหรงอวี้ก้มมองมือของตัวเอง พลางหัวเราะแผ่วเบา"ฉันเพิ่งเข้าใจค่ะ พี่หลี่หรง""เข้าใจอะไร""ฉันไม่ควรเสียเวลาโกรธคนอื่นเลย คนที่ฉันควรโกรธที่สุดคือตัวเอง"สามปีที่แอบรักลู่จิ่นเฉิง กับอีกสองปีในฐานะภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของรองประธานลู่รวมแล้วเป็นเวลาห้าปีที่ผ่านมา เธอรักเขามากเสียจนลืมรักตัวเองไม่ใช่แค่ยอมลดคุณค่าของตัวเองเท่านั้น คุณหมอสาวแทบสูญเสียตัวตนไปทั้งหมด ยอมเปลี่ยนแผนชีวิต ยอมละทิ้งความฝัน เพียงเพราะกลัวว่าจะต้องเดินห่างจากผู้ชายคนหนึ่งจากผู้หญิงที่มุ่งมั่นในความฝันตั้งแต่รู้ว่าตนเองต้องการอะไรอยากเป็นอะไร กลายเป็นผู้หญิงที่น่าสมเพช วิ่งตามผู้ชายจนดูโง่งมอย่างทุกวันนี้เพ่ยหรงอวี้สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ แววตาของเธอสงบนิ่ง แต่หนักแน่นกว่าเดิม"ในเมื่อเขาอยากให้ฉันเป็นคนโง่นัก อย่างนั้นพี่ก็ช่วยทำให้เขาสมหวังก็แล้วกัน""หมายความว่ายังไง"เพ่ยหลี่หรงมองน้องสาวด้วยความสงสัย เพ่ยหรงอวี้จึงอธิบายอย่างใจเย็น"ในเมื่อลู่จิ่นเฉิงอยากให้พี่กับพี่เ

เขาไม่เข้าใจว่าตัวเองผิดพลาดตรงไหน และไม่รู้เลยว่าเหตุใดเพ่ยหรงอวี้จึงตัดสินใจไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ และเหตุใดผู้หญิงที่รักเขามากขนาดนั้นจึงตัดสินใจขอหย่า โดยไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ตั้งตัวเวลาล่วงเลยเข้าสู่ตีสามแล้ว แต่ลู่จิ่นเฉิงก็ไม่คิดกลับไปพักผ่อนที่เพนต์เฮาส์ส่วนตัว หลังเครื่องบินถึงปักกิ่ง เขาก็สั่งให้เจียงจื่อฉีขับรถตรงเข้าไปในคฤหาสน์ลู่ทันทีร่างสูงก้าวลงจากรถด้วยสีหน้าเคร่งเครียด บรรยากาศภายในคฤหาสน์เงียบสงัด มีเพียงแสงไฟบางดวงที่ยังเปิดส่องสว่างอยู่ พ่อบ้านและคนรับใช้ต่างสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อเห็นรองประธานลู่บุกเข้ามากลางดึกในฝั่งของประธานลู่เช่นนี้ แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากถาม ได้แต่รีบพาเจ้าตัวขึ้นไปยังห้องรับแขกชั้นบนไม่นานนัก ลู่เฉินอวี่ก็ถูกปลุกขึ้นมาพบน้องชาย และประโยคแรกที่ประธานลู่พูด หลังรับฟังเหตุผลที่อีกฝ่ายถึงกับบุกมาปลุกตนกลางดึกพร้อมคำถามตบท้ายว่ามันผิดพลาดตรงไหนก็คือ...“ก็เพราะมึงมั่นหน้ามั่นโหนกฉิบหายน่ะสิ!”ลู่เฉินอวี่เอนหลังพิงโซฟา พลางมองน้องชายที่นั่งหน้าตึงอยู่โซฟ่าข้างกัน ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“กูเตือนมึงแล้วไง ว่ามีอะไรก็พูด ก็บอกหรงอวี้ไป น้องสะ

“ย่าไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าแกจะคิดและทำทุกอย่างให้มันซับซ้อนทำไม ครอบครัวของพวกเรากับครอบครัวตระกูลเพ่ยก็สนิทสนมกัน ไม่มีทางกีดกันแกอยู่แล้ว แล้วแกจะคิดให้มันยุ่งยากไปเพื่ออะไร”แม้แต่จ้าวหลิงจูเองก็ยังไม่เข้าใจความคิดของหลานชาย หล่อนนึกไม่ออกจริง ๆ ว่า ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ลู่จิ่นเฉิงแบกรับความคิดอะไรไว้ในใจ จึงวางแผนทุกอย่างเสียซับซ้อนเหมือนชาวบ้านชาวเมืองแบบนี้แต่สุดท้าย ผลลัพธ์กลับไม่เป็นอย่างที่เขาหวัง แทนที่เพ่ยหรงอวี้จะซาบซึ้ง เมื่อรู้ความจริง คุณหมอสาวกลับโกรธยิ่งกว่าเดิม จนยืนยันหนักแน่นว่าจะหย่าขาดจากหลานชายของหล่อนให้ได้แม้แต่จ้าวหลิงจูเองก็ยังไม่สามารถเปลี่ยนใจหลานสะใภ้คนเล็กได้ คงไม่ต้องเอ่ยถึงฝั่งบ้านตระกูลเพ่ย ทางนั้นเคารพการตัดสินใจของเพ่ยหรงอวี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรมา“เพราะผมเห็นว่าตอนนั้นหรงอวี้ยังเด็ก” ลู่จิ่นเฉิงก้มมองพื้น ก่อนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“แล้วเธอก็มีความฝันที่ผมไม่ไกล้าขวาง”พูดจบประโยคนั้น ลู่จิ่นเฉิงนิ่งเงียบอยู่อีกครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า ก่อนยอมเปิดเผยความคิดที่เก็บซ่อนไว้ในใจมาตลอดแปดปีไม่สิ ความจริงคือสิบปีแล้วต่างหาก“ความจริง...”รองป

รองประธานลู่หัวเราะเบา ๆ ให้กับความคิดในอดีตของตัวเองน้อยใจเด็กสาวแทบตาย สุดท้ายก็หายเอง“ไม่งั้นกูจะเดินไปบอกกับมึงเหรอพี่ใหญ่”วันแต่งงานของลู่เฉินอวี่กับเพ่ยหลี่หรง เพ่ยหรงอวี้แต่งตัวน่ารักสมวัยจนกลายเป็นจุดสนใจของงานมีคุณชายจากตระกูลใหญ่หลายคนทยอยเดินเข้าไปทำความรู้จักกับเธอไม่ขาดสายลู่จิ่นเฉิงมองภาพนั้นอยู่ห่าง ๆ ได้ไม่นานก็ทนไม่ไหว สุดท้าย เขาจึงเดินตรงไปหาลู่เฉินอวี่ เพื่อขออนุญาตจีบญาติผู้น้องของภรรยาพี่ชายอย่างเป็นทางการ“แล้วเป็นยังไงมายังไง จนหรงอวี้เรียนอีกตั้งสี่ปี น้องก็ยังไม่รู้ว่าแกชอบเขา”คราวนี้จ้าวหลิงจูเป็นฝ่ายเอ่ยถามขึ้นบ้าง หญิงชรามองหลานชายคนเล็กด้วยสายตาสงบนิ่ง คำถามนี้ ไม่ใช่แค่หล่อนที่อยากรู้แม้แต่ลู่เฉินอวี่เองก็ไม่เคยทราบเหตุผลเช่นกัน ว่าเหตุใดน้องชายที่เก็บความรู้สึกมานานถึงแปดปี จึงไม่ยอมบอกความในใจให้เพ่ยหรงอวี้รับรู้เสียทีลู่จิ่นเฉิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบออกมาตามตรง“เพราะผมกลัวตัวเองจะทำให้หรงอวี้เสียสมาธิครับ ผมเห็นว่าเธอเรียนหนักมาก เลยอดทนรอ”เพียงประโยคสั้น ๆ ก็ทำให้ทั้งห้องกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง เหตุผลของลู่จิ่นเฉิงเรียบง่ายเสียจนทุกคน