บททั้งหมดของ เมียหมางเมิน: บทที่ 51 - บทที่ 60

ระหว่างที่เพ่ยหรงอวี้ใช้ชีวิตอยู่ที่เซี่ยงไฮ้อย่างเรียบง่าย อาการแพ้ท้องก็ค่อย ๆ หายไปในเดือนที่ห้า หน้าท้องเริ่มนูนขึ้นจนเห็นได้ชัด แม้จะสวมชุดเดรสทรงหลวม แต่ด้วยรูปร่างที่เพรียวบางและการสวมเสื้อกาวน์ทับตลอดเวลาที่ปฏิบัติงาน จึงแทบไม่มีใครสังเกตว่าอาจารย์แพทย์สาวกำลังตั้งครรภ์บ่ายวันหนึ่ง หลังตรวจคนไข้รายสุดท้ายเสร็จ โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น เพ่ยหรงอวี้เหลือบมองหน้าจอ ก่อนรีบกดรับสายทันที เมื่อเห็นชื่อของเพ่ยหลี่หรงปรากฏอยู่“พี่หลี่หรง สวัสดีค่ะ”เพ่ยหรงอวี้เอ่ยทักด้วยรอยยิ้ม พลางถอดเสื้อกาวน์พาดไว้บนพนักเก้าอี้ เพราะคิดว่าอีกฝ่ายคงโทรมาพูดคุยเรื่องลูกสาวตัวน้อยเหมือนเช่นทุกครั้ง คุณหมอสาวยังวางแผนไว้ในใจว่า สัปดาห์หน้าจะหาเวลาไปเยี่ยมเพ่ยหลี่หรงที่ปักกิ่ง พร้อมถือโอกาสบอกความจริงเรื่องการตั้งครรภ์เสียที“เสี่ยวหรงหรง...”เพ่ยหลี่หรงเรียกชื่อเล่นของน้องสาวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า แตกต่างจากทุกครั้งที่มักเล่าเรื่อง ลู่ฟางฉี ลูกสาวตัวน้อย หรือบ่นถึงประธานลู่ที่เห่อลูกจนแทบไม่ยอมวางจากอ้อมแขน ความผิดปกตินั้นทำให้หัวใจของเพ่ยหรงอวี้พลันกระตุกวูบ“เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ”เพ่ยหรงอวี้รีบถ

ลู่จิ่นเฉิงตอบกลับทันควัน น้ำเสียงยังหนักแน่นไม่เปลี่ยน ราวกับไม่เปิดโอกาสให้ใครเปลี่ยนใจเขาได้ ซึ่งก็เป็นจริงตอนนี้เขาไม่อยากเป็นตัวถ่วงหรือภาระของเพ่ยหรงอวี้“แกจะดื้อไปถึงไหน” คุณย่าลู่ถามด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด ดวงตาแดงก่ำจนแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่“นั่นสิ ชีวิตมึงทั้งชีวิตเชียวนะ ตอนนี้มึงอายุแค่สามสิบสามปีเท่านั้น!”ประธานลู่ตะคอกกลับอย่างเหลืออด เขาไม่อาจยอมรับได้ที่น้องชายกำลังทอดทิ้งอนาคตของตัวเอง“เลิกพูดเรื่องนี้เถอะ อีกอย่าง อย่าบอกหรงหรงเรื่องนี้ ผมไม่อยากเป็นตัวถ่วง เป็นภาระให้เมีย” ลู่จิ่นเฉิงเอ่ยขึ้นเคร่งขรึม เขาไม่อยากให้เพ่ยหรงอวี้ต้องทิ้งอนาคตอาจารย์แพทย์มาแบกรับความทุกข์เพราะตัวเขาเด็ดขาด จะตาบอดก็ให้เขาอยู่ในโลกมืดไปคนเดียว“ไม่ทันแล้ว”เพ่ยหลี่หรงตอบเสียงจริงจัง ก่อนถอนหายใจออกมาแผ่วเบาเพราะเรื่องนี้เกินกว่าจะปิดบังต่อไปได้แล้วเธอบอกญาติผู้น้องไปแล้ว“...”ลู่จิ่นเฉิงนิ่งงันรู้สึกชาไปทั้งร่าง แม้ดวงตาจะถูกพันด้วยผ้าพันแผล แต่สีหน้ากลับเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด“พี่บอกเสี่ยวหรงหรงไปแล้วตั้งแต่สามวันก่อน”เพ่ยหลี่หรงสารภาพตามตรง เพราะเธอเห็นว่าคนเป็นภรรยาควรได้รับรู้เรื

หลังวางสายจากเพ่ยหลี่หรง เพ่ยหรงอวี้รีบตรงไปพบผู้อำนวยการโรงพยาบาลเพื่อขอลางานเป็นการด่วน พร้อมส่งมอบงานตรวจคนไข้ ตารางสอน และเคสที่ต้องติดตามอาการให้แพทย์คนอื่นรับช่วงต่อ โชคดีที่ช่วงบ่ายของวันนั้นไม่มีเคสผ่าตัดที่เธอต้องรับผิดชอบ จึงสามารถจัดการทุกอย่างได้ทันก่อนเวลาเลิกงานเมื่อเคลียร์ภารกิจทั้งหมดเรียบร้อย เพ่ยหรงอวี้ก็กลับไปเก็บสัมภาระที่อพาร์ตเมนต์ ระหว่างจัดกระเป๋า เธอยังคงนึกถึงคำพูดของเพ่ยหลี่หรงไม่หยุด โดยเฉพาะประโยคที่ว่าลู่จิ่นเฉิงยอมปฏิเสธการผ่าตัด หากเธอไม่เดินทางกลับไปหาแม้หัวใจจะเต็มไปด้วยความกังวล แต่เธอก็ไม่ปล่อยให้ตัวเองละเลยการดูแลร่างกายเหมือนที่ผ่านมา ก่อนออกจากที่พัก เธอรับประทานอาหารเย็นตรงเวลา ดื่มน้ำให้เพียงพอ และเตรียมของใช้จำเป็นติดตัวอย่างครบถ้วน เพราะรู้ดีว่าตอนนี้เธอไม่ได้ดูแลเพียงตัวเองอีกต่อไปช่วงเย็น เพ่ยหรงอวี้เดินทางถึงสนามบินนานาชาติเซี่ยงไฮ้ หลังผ่านขั้นตอนเช็กอินและตรวจสัมภาระเรียบร้อย เธอใช้เวลาที่เหลืออยู่ในห้องรับรองรับประทานอาหารรองท้องอีกเล็กน้อย ก่อนขึ้นเครื่องบินเที่ยวบินที่มุ่งหน้าสู่กรุงปักกิ่ง ไม่เกินหนึ่งทุ่ม ตามที่บอกเพ่ยหลี่หรงไว้

ลู่จิ่นเฉิงสวนกลับทันควัน แม้ดวงตาจะมองไม่เห็น แต่ก็ยังพยายามผลักพี่ชายออกด้วยแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่“หยุดดิ้น! เลขาหวัง ไปเรียกพยาบาลมาแทงเข็มน้ำเกลือใหม่!”จั๋วอี้เฉินออกคำสั่งเสียงเฉียบ ขณะใช้ผ้าก๊อซกดห้ามเลือดที่หลังมือคนไข้เอาไว้ สีหน้าของเขาเคร่งเครียดจนแทบไม่มีเค้าของความเป็นเพื่อนหลงเหลือ มีแต่แพทย์ที่กำลังรับมือกับคนไข้ดื้อเท่านั้น“ครับ”หวังเซวียเย่รับคำทันที ก่อนรีบวิ่งออกจากห้องไปตามพยาบาลอย่างไม่รอช้า“ปล่อยกู!”ลู่จิ่นเฉิงยังคงดิ้นไม่หยุด พยายามสะบัดมือของจั๋วอี้เฉินและลุกลงจากเตียงอีกครั้ง แม้บาดแผลที่สีข้างจะเริ่มปวดจนใบหน้าซีดลงก็ตามเพียะ!ฝ่ามือของลู่เฉินอวี่ฟาดลงบนใบหน้าน้องชายเต็มแรง เสียงดังสนั่นไปทั่วห้อง ความโกรธและความเป็นห่วงที่อัดแน่นอยู่ในอกระเบิดออกมาพร้อมแรงตบครั้งนั้น“มึงจะบ้าหรือไง!”ประธานลู่ตะคอกลั่น ดวงตาคมแดงก่ำด้วยแรงอารมณ์ เขาจ้องหน้าน้องชายเขม็ง ราวกับหวังให้การตบครั้งนี้ดึงสติของอีกฝ่ายกลับมา“...”ลู่จิ่นเฉิงนิ่งค้างไปทันที ใบหน้าหันตามแรงตบ ลมหายใจหอบหนัก ความดื้อดึงเมื่อครู่เหมือนหยุดชะงักลงชั่วขณะ เขานั่งก้มหน้าเงียบ ไม่พูดตอบแม้แต่คำเดียว

หวังเซวียเย่ถอนหายใจออกมาอย่างอ่อนใจ ก่อนพยักหน้ารับช้า ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความจนปัญญา เพราะตั้งแต่ลู่จิ่นเฉิงตื่นขึ้นมาตอนกหโมงครึ่ง แล้วเพ่ยหรงอวี้ยังไม่มาหาเขา โรงพยาบาลทั้งชั้นก็แทบไม่ได้สงบเลย“ไอ้ผัวตัวดี!”เพ่ยหรงอวี้กัดฟันเอ่ยลอดไรฟัน ดวงตาคู่สวยลุกวาวด้วยทั้งความโมโหและความเป็นห่วง คนเจ็บสาหัสที่ควรนอนพักรักษาตัว กลับเลือกสร้างความปั่นป่วนให้คนทั้งโรงพยาบาลตั้งแต่เช้าตรู่เพราะจะเอาแต่ใจ มันเกินไปแล้วนะ!ดังนั้นพอพูดจบ เท้าในรองเท้าส้นเตี้ยก็ก้าวฉับ ๆ มุ่งตรงไปยังห้องพักวีวีไอพีอย่างรวดเร็ว ความโมโหทำให้เธอลืมไปชั่วขณะเสียด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์ได้ห้าเดือน“คุณหมอใจเย็นก่อนครับ”หวังเซวียเย่รีบสาวเท้าตาม พลางเอ่ยร้องห้ามด้วยสีหน้าตื่น ๆ เกรงว่าคุณหมอสาวจะเดินเร็วเกินไปจนเป็นอันตรายต่อตัวเองและลูกในท้อง“ฉันใจเย็นมามากพอแล้วค่ะ เลขาหวัง”เพ่ยหรงอวี้ตอบกลับโดยไม่แม้แต่จะหยุดฝีเท้า น้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่คนฟังก็รับรู้ได้ทันทีว่า ความอดทนที่คุณหมอเพ่ยสะสมมาตลอดหลายเดือนกำลังจะสิ้นสุดลงในอีกไม่กี่ก้าวข้างหน้าผลัวะ!ปัง!เสียงของแข็งกระแทกผนังห้องดังสนั่น จนพยาบาลที่ยืนอยู่หน้า