บททั้งหมดของ เมียหมางเมิน: บทที่ 61 - บทที่ 65

“นาย...นายมันคนบ้า นายมันคนเลว ไอ้ผัวชั่ว ฮึก”เพ่ยหรงอวี้พูดทั้งน้ำตา เสียงที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่สั่นเครือจนแทบขาดห้วง ความเป็นห่วงที่อัดแน่นอยู่ในใจตลอดหลายวันที่ผ่านมา รวมกับฮอร์โมนของคนท้องและความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนัก ทำให้กำแพงที่เธอพยายามสร้างไว้พังทลายลงในที่สุด แม้เธอจะบอกตัวเองเสมอว่าต้องเข้มแข็ง ในฐานะแพทย์เธอต้องรักษาคนไข้ให้ดีที่สุดก่อน แต่พอเห็นลู่จิ่นเฉิงนั่งอยู่ตรงหน้าในสภาพบาดเจ็บไม่น้อย ความกลัวว่าจะเสียเขาไปก็เอ่อล้นจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่“หรงหรง...เธอร้องไห้?”ลู่จิ่นเฉิงถามอย่างตกใจ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนรน เพียงได้ยินเสียงสะอื้นของภรรยา หัวใจของเขาก็เหมือนถูกบีบรัดแน่น ความเจ็บจากบาดแผลทั้งตัวกลับเทียบไม่ได้เลยกับการรู้ว่าคนที่เขารักกำลังร้องไห้เพราะเขา“เออน่ะสิ ทั้งที่ฉันสัญญากับตัวเองแล้วแท้ ๆ ว่าจะไม่ร้องไห้ให้กับผัวเฮงซวยแบบนาย ตั้งแต่สามปีก่อนแล้ว”เพ่ยหรงอวี้ตอบทั้งน้ำตา พยายามยกมือเช็ดแก้มลวก ๆ แต่ยิ่งเช็ด น้ำตาก็ยิ่งไหลไม่หยุด ความเข้มแข็งที่เธอรักษาไว้ตลอดหลายปี พังลงต่อหน้าผู้ชายคนนี้เพียงคนเดียว คุณหมอสาวก็โผเข้าไปกอดร่างสูงบนเตียงแน่นราวกับ

“ไม่ทำไมหรอก แค่สำหรับฉัน ผัวเมียไม่มีแพ้มีชนะ เรายอมถอยคนละก้าวก็ได้ แบบนี้มีความสุขกว่า”เพ่ยหรงอวี้ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย แต่ทุกคำกลับหนักแน่น เธอเพิ่งเข้าใจว่า ความรักไม่ใช่การเอาชนะกัน หากเป็นการเดินเข้าหากันคนละก้าว เพื่อให้ไปถึงตรงกลางพร้อมกัน“หรงอวี้...เธอ...”ลู่จิ่นเฉิงพูดแทบไม่ออก ลำคอตีบตันด้วยความซาบซึ้ง เขาไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงที่เคยบาดเจ็บเพราะเขามากที่สุด จะยังยอมเปิดโอกาสให้เขาอีกครั้ง“เพราะการตายของเลขาเจียง ทำฉันคิดได้หลายอย่างค่ะ”เพ่ยหรงอวี้ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง แววตาสงบลงอย่างเห็นได้ชัด ความสูญเสียครั้งนั้นทำให้เธอมองชีวิตเปลี่ยนไป“คิดอะไรครับ”ลู่จิ่นเฉิงถามเบา ๆ ตั้งใจฟังทุกคำที่เธอจะพูด“คิดได้ว่าชีวิตคนเรามันสั้น”เพ่ยหรงอวี้ตอบพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ หากวันหนึ่งต้องจากกันโดยไม่มีโอกาสพูดในสิ่งที่อยู่ในใจ คงเป็นเรื่องที่น่าเสียดายที่สุด“จริงสินะ ชีวิตคนสั้นอย่างที่เธอพูด ขอโทษนะ หากพี่ไม่ทำอะไรซับซ้อน ป่านนี้ลูกของพวกเราคงโตวิ่งได้แล้ว”ลู่จิ่นเฉิงยิ้มเจื่อน ๆ พลางเอ่ยติดตลกปนสำนึกผิด เขาอดคิดไม่ได้ว่าหลายปีที่ผ่านมา เขาเสียเวลาไปกับความดื้อรั้นของตัวเ

ตอนพอเศษ2หลังการผ่าตัดผ่านพ้นไปด้วยดี ลู่จิ่นเฉิงเข้าสู่ช่วงพักฟื้นอย่างจริงจัง เขาปฏิบัติตามคำแนะนำของแพทย์ผู้รักษาทุกอย่างระหว่างพักฟื้น เพ่ยหรงอวี้ยังคงอยู่ข้างกายสามีอย่างใกล้ชิด แม้อายุครรภ์จะเพิ่มขึ้น ขนาดครรภ์โตขึ้นไปตามเวลาแต่คุณหมอสาวก็ไม่เคยทอดทิ้งลู่จิ่นเฉิงไปไหนตลอดเวลาสองเดือนนั้น ลู่จิ่นเฉิงเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่ตัดสินใจแทนเพ่ยหรงอวี้อีก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน เรื่องลูก หรืออนาคตของทั้งคู่ หากมีเรื่องสำคัญ เขาจะถามความคิดเห็นของภรรยาก่อนเสมอ และเคารพการตัดสินใจของเพ่ยหรงอวี้อย่างไม่มีข้อโต้แย้งหลายครั้งเพ่ยหรงอวี้จงใจเลือกในสิ่งที่ต่างจากความคิดของลู่จิ่นเฉิง เพื่อดูว่าเขาจะกลับไปเป็นคนเดิมหรือไม่ แต่ทุกครั้ง ลู่จิ่นเฉิงกลับเลือกจะถามเหตุผลก่อนพอหญิงสาวอธิบาย เขาก็ไม่ได้ยอมรับปากทุกครั้ง แต่จะยกเหตุผลในมุมมองของเขาให้เธอฟัง แล้วค่อยถามเธอว่าจะเลือกทางไหน ไม่บังคับ ไม่คิดแทน แต่พวกเราสองคนปรับตัวมาเจอกันครึ่งทางแบบนี้แหละที่เพ่ยหรงอวี้ต้องการชีวิตคู่ไม่จำเป็นว่าใครต้องเป็นผู้นำ หรือผู้ตาม ไม่จำเป็นที่สามีจะต้องรับทุกอย่างนอกบ้านไว้คนเดียว เช่นกัน เรื่องในบ้