All Chapters of หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์: Chapter 91 - Chapter 100

ตอนที่ 91 : กลับสู่พระตำหนักค่ำคืนนั้น วังหลวงเงียบผิดปกติหลินเยว่เดินตามขันทีผ่านประตูชั้นแล้วชั้นเล่า โคมไฟสีแดงแขวนเรียงรายใต้ชายคา แสงสั่นไหวไปตามแรงลมราวกับดวงตานับร้อยที่กำลังจับจ้องทุกย่างก้าวของนางกล่องยาถูกนางถือไว้แน่นเสียงฝีเท้าของตนเองดังสะท้อนบนพื้นหินเย็นเยียบ แต่ในใจของหลินเยว่กลับสงบนิ่งยิ่งกว่าที่ควรจะเป็นการถูกเรียกกลับไปดูแลพระอาการของฮ่องเต้ในคืนนี้ มิใช่เรื่องบังเอิญช่วงกลางวันนางเพิ่งใช้หลักฐานเรื่องการล้างมือชนกับหมอหลวงทั้งสำนัก ฮองเฮาเพิ่งประกาศให้ทดลองกฎใหม่ทั่วเรือนป่วยหลวง พอตกค่ำ ฮ่องเต้ก็มีพระราชประสงค์ให้นางกลับเข้าพระตำหนักในวังหลวงแห่งนี้ ทุกคำสั่งมีเงาทุกความเมตตามีราคาและทุกโอกาสอาจซ่อนมีดไว้ใต้ผ้าแพรขันทีผู้นำทางหยุดที่หน้าประตูใหญ่ของพระตำหนักเฉียนหยวน ก่อนก้มศีรษะกล่าวเสียงเบา"หลินหมอหญิง โปรดระวังคำพูดด้วย คืนนี้ฝ่าบาททรงมีพระอาการไม่แน่นอน หมอหลวงหลายท่านเฝ้าอยู่ด้านใน"หลินเยว่เหลือบมองเขา"ใครเป็นผู้ถวายยาให้ฝ่าบาทวันนี้"ขันทีชะงักเล็กน้อย สีหน้าผ่านความลังเลวูบหนึ่ง"ตามบัญชี เป็นหมอหลวงเจิ้งและห้องยาหลวงขอรับ"หลินเยว่ไม่ถามต่อ เ

ตอนที่ 93 : ตรากรมคลังรุ่งเช้าหลังคืนครัวหลวง วังหลวงไม่ได้ตื่นขึ้นด้วยเสียงระฆังเช้าตามปกติ แต่ตื่นขึ้นพร้อมเงาของคดีวางพิษที่ปกคลุมเหนือหลังคากระเบื้องทองตรากรมคลังถูกนำขึ้นวางกลางห้องสอบสวนฝ่ายในมันไม่ใช่ตราหลวงชิ้นใหญ่ที่ใช้ในฎีกาสำคัญ แต่เป็นตราประจำทางการของกรมคลังฝ่ายรับจ่ายของถวาย ขนาดเล็กพอจะประทับบนผนึกกล่องชา กล่องยา และเอกสารเบิกของจากคลังหลวงได้บนโต๊ะไม้ดำ มีหลักฐานถูกวางเรียงทีละชิ้นถุงผงรากหลับหมอกบัญชีเบิกชาหลัวชุนป้ายผ่านทางของขันทีเฉาผนึกกระดาษที่ประทับตรากรมคลังและถ้วยน้ำชาที่เกือบถูกถวายแด่ฮ่องเต้หลินเยว่ยืนอยู่ด้านหนึ่งของห้อง มือประสานไว้หน้าเอว ใบหน้าสงบนิ่ง แต่นัยน์ตากลับจับทุกความเคลื่อนไหวของผู้คนรอบกายเซียวอวี้เฉินยืนอยู่ไม่ไกล ชุดสีดำของเขาทำให้ร่างสูงดูเย็นเยียบกว่าปกติ ดวงตาคมกวาดผ่านหลักฐานทุกชิ้นอย่างละเอียดเบื้องหน้า โต๊ะสูงมีขันทีใหญ่เป็นผู้ควบคุมการสอบสวนตามพระบัญชาฮ่องเต้ ส่วนหมอหลวง ขุนนางฝ่ายใน และเจ้าหน้าที่กรมคลังบางส่วนถูกเรียกมาร่วมรับฟังไม่นาน เสียงขันทีหน้าประตูก็ดังขึ้น"เสนาบดีกรมคลังมาถึงแล้ว"ทุกคนหันไปมองพร้อมกันชายวัยกลาง

ตอนที่ 95 : วิกฤตฮองเฮาตำหนักคุนหนิงเต็มไปด้วยเสียงฝีเท้าแตกตื่นเมื่อหลินเยว่ก้าวผ่านประตูใหญ่เข้าไป กลิ่นหวานของน้ำผึ้งและกลิ่นยาหอมจาง ๆ ลอยปะปนอยู่ในอากาศ แต่ใต้กลิ่นเหล่านั้นกลับมีกลิ่นเปรี้ยวของอาเจียนและกลิ่นหวาดกลัวของผู้คนนางกำนัลหลายคนคุกเข่าอยู่ข้างผนัง ใบหน้าซีดเผือด บางคนร้องไห้จนตัวสั่น ขันทีประจำตำหนักวิ่งวุ่นอยู่หน้าห้องบรรทม ทว่ากลับไม่มีใครกล้าตัดสินใจทำสิ่งใดหลินเยว่ไม่เสียเวลาถามมาก นางเดินตรงเข้าไปด้านในทันทีบนพระแท่น ฮองเฮานอนอยู่ในสภาพน่าตกใจ พระพักตร์ซีดจนแทบไร้สีเลือด ริมพระโอษฐ์มีคราบน้ำหวานและคราบอาเจียนติดอยู่เล็กน้อย พระหัตถ์เย็นเฉียบ เหงื่อเม็ดเล็กผุดตามพระนลาฏ ลมหายใจเบาและถี่เป็นช่วง ๆนางกำนัลคนสนิทคุกเข่าอยู่ข้างพระแท่น ร้องไห้จนพูดแทบไม่เป็นคำ"หลินหมอหญิง ช่วยฮองเฮาด้วยเพคะ เมื่อครู่พระองค์ยังตรัสได้ดีอยู่ พอเสวยขนมกับชาน้ำผึ้งไปไม่กี่คำ ก็ทรงบอกว่าเวียนพระเศียร จากนั้นก็อาเจียน แล้วหมดสติไปเพคะ"หลินเยว่วางกล่องยาลง เปิดม่านข้างพระแท่นให้มีอากาศถ่ายเท แล้วเอ่ยเสียงหนักแน่น"ทุกคนถอยออกไป ผู้ที่ไม่ได้รับคำสั่งห้ามแตะต้องของกิน ของใช้ และถ้วยชาทุ

หากคล้ายสัตว์ร้ายที่หมอบอยู่ในพงหญ้า รอเพียงจังหวะที่คนเผลอจึงจะพุ่งกัดอีกครั้ง ข่าวเรื่องผงพิษในโรงหมอหลี่ยังไม่จาง ผู้คนบางส่วนเลิกมายืนมุงตรง ๆ ก็จริง แต่สายตาที่ทอดมาจากหน้าต่างเรือนข้าง ๆ หรือเงาร่างที่หยุดยืนปลายตรอกครู่หนึ่งก่อนเดินต่อ ยังคงบอกชัดว่าโรงหมอเล็กแห่งนี้ได้กลายเป็นจุดที่ทั้งเมืองกำลังจับตาแล้วหลี่เซวียนอิงไม่ได้ปล่อยเวลาให้สูญเปล่า หลังตรวจอาการปู่หลี่ซ้ำและแน่ใจว่าชีพจรยังทรงอยู่ นางก็ให้อาเยวี่ยช่วยย้ายหีบตำราเก่าที่สำคัญที่สุดออกจากเรือนด้านใน ไปเก็บไว้ใต้พื้นห้องเล็กหลังเรือนซึ่งเดิมใช้ตากสมุนไพรในฤดูฝน ห้องนั้นคับแคบ ผนังไม้บาง และมีกลิ่นดินชื้นติดอยู่ตลอดปี คนในบ้านแทบไม่มีใครใช้มันจริงจังมานานแล้ว เพราะแสงเข้าไม่ดีและอับเกินไปสำหรับเก็บของดีแต่ยามนี้ มันกลับเป็นที่เดียวที่เหมาะจะซ่อนทั้งของและคนอาเยวี่ยกำลังเช็ดฝุ่นโต๊ะตัวเล็กในห้องนั้นอยู่ เมื่ออดถามไม่ได้ “คุณหนู ท่านแน่ใจหรือเจ้าคะว่าจะใช้ห้องนี้”เซวียนอิงกำลังจัดตะเกียงเล็กสองดวงไว้คนละมุม นางตอบโดยไม่เงยหน้า “ยิ่งไม่มีใครเห็นว่าควรใช้ ยิ่งเหมาะ”“แต่ถ้าคนของเมืองมาค้นถึงหลังเรือน”“ถ้าเขาค้นถึงระดับ

ตอนที่ 99 คดีระดับเมืองคืนหลังป้ายโรงหมอหลี่ถูกปลดลง เมืองทั้งเมืองเหมือนยังไม่ยอมหลับเต็มตา แม้ถนนสายหลักจะเงียบลงเมื่อยามดึก แต่ลมที่พัดผ่านกำแพงเรือนกับตรอกแคบกลับพาเสียงซุบซิบหลงเหลือมาด้วยเสมอ ราวกับข่าวลือมีชีวิตของมันเอง ต่อให้เจ้าของปากจะกลับไปนอนแล้ว มันก็ยังลอยอยู่เหนือหลังคา ไม่ยอมดับง่าย ๆในเรือนหลังของโรงหมอหลี่ แสงตะเกียงถูกลดให้สลัวที่สุด อาเยวี่ยเฝ้าปู่หลี่กับคนไข้ค้างรักษาอยู่ห้องใน ส่วนเซวียนอิงนั่งอยู่ในห้องเล็กหลังเรือน มือยังวางบนสมุดทดลองกับสำเนาบันทึกต่าง ๆ ที่คัดมาได้ตลอดหลายวัน แต่ใจกลับไม่ได้อยู่กับตัวอักษรตรงหน้าเต็มที่ป้ายถูกปลดแล้วประตูหน้าถูกผนึกแล้วข่าวลือกำลังนำหน้าและทางการบางฝ่ายก็พร้อมจะกันตัวนางทุกเมื่อหากเห็นว่าจำเป็นต่อความสงบของเมืองนี่ไม่ใช่ขอบเหวแบบเดิมอีกต่อไปมันเป็นพื้นที่ที่ก้าวพลาดเพียงครั้งเดียว ไม่ใช่แค่โรงหมอหลี่จะดับ หากความจริงทั้งหมดอาจถูกฝังลงพร้อมกันด้วยเสียงเคาะเบา ๆ ดังขึ้นที่กรอบประตูหลังห้องเล็ก สามครั้ง หยุด แล้วอีกหนึ่งครั้งเซวียนอิงเงยหน้าทันที นี่ไม่ใช่สัญญาณของคนไข้หรือหลัวซื่อ หากเป็นสัญญาณที่จ้าวเยี่ยนตั้งไว้สำห