Share

ตอนที่ 93 : ตรากรมคลัง

last update publish date: 2026-08-15 05:29:24

ตอนที่ 93 : ตรากรมคลัง

รุ่งเช้าหลังคืนครัวหลวง วังหลวงไม่ได้ตื่นขึ้นด้วยเสียงระฆังเช้าตามปกติ แต่ตื่นขึ้นพร้อมเงาของคดีวางพิษที่ปกคลุมเหนือหลังคากระเบื้องทอง

ตรากรมคลังถูกนำขึ้นวางกลางห้องสอบสวนฝ่ายใน

มันไม่ใช่ตราหลวงชิ้นใหญ่ที่ใช้ในฎีกาสำคัญ แต่เป็นตราประจำทางการของกรมคลังฝ่ายรับจ่ายของถวาย ขนาดเล็กพอจะประทับบนผนึกกล่องชา กล่องยา และเอกสารเบิกของจากคลังหลวงได้

บนโต๊ะไม้ดำ มีหลักฐานถูกวางเรียงทีละชิ้น

ถุงผงรากหลับหมอก

บัญชีเบิกชาหลัวชุน

ป้ายผ่านทางของขันทีเฉา

ผนึกกระดาษที่ประทับตรากรมคลัง

และถ้วยน้ำชาที่เกือบถูกถวายแด่ฮ่องเต้

หลินเยว่ยืนอยู่ด้านหนึ่งของห้อง มือประสานไว้หน้าเอว ใบหน้าสงบนิ่ง แต่นัยน์ตากลับจับทุกความเคลื่อนไหวของผู้คนรอบกาย

เซียวอวี้เฉินยืนอยู่ไม่ไกล ชุดสีดำของเขาทำให้ร่างสูงดูเย็นเยียบกว่าปกติ ดวงตาคมกวาดผ่านหลักฐานทุกชิ้นอย่างละเอียด

เบื้องหน้า โต๊ะสูงมีขันทีใหญ่เป็นผู้ควบคุมการสอบสวนตามพระบัญชาฮ่องเต้ ส่วนหมอหลวง ขุนนางฝ่ายใน และเจ้าหน้าที่กรมคลังบางส่วนถูกเรียกมาร่วมรับฟัง

ไม่นาน เสียงขันทีหน้าประตูก็ดังขึ้น

"เสนาบดีกรมคลังมาถึงแล้ว"

ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน

ชายวัยกลางคนในชุดขุนนางชั้นสูงก้าวเข้ามาอย่างมั่นคง ใบหน้าสุขุม คิ้วตาคม มีรอยยิ้มอ่อนโยนเหมือนผู้ใหญ่ใจดีที่ผ่านโลกมามาก เขาคือเสนาบดีกรมคลัง เฉินกว่างหยวน ผู้ได้รับคำชื่นชมว่าเป็นขุนนางซื่อสัตย์ จัดการเงินหลวงเป็นระเบียบ และไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับการแย่งชิงอำนาจในวัง

แต่หลินเยว่รู้ดีว่า คนที่อันตรายที่สุด มักเป็นคนที่ดูไม่มีพิษภัยที่สุด

เสนาบดีเฉินคำนับอย่างเหมาะสม

"กระหม่อมเฉินกว่างหยวน ถวายพระพรท่านอ๋องเจ็ด และคารวะขันทีใหญ่ ได้ยินว่ามีผนึกกรมคลังเกี่ยวพันกับคดีวางพิษฝ่าบาท กระหม่อมจึงรีบมาโดยไม่ชักช้า"

น้ำเสียงของเขานุ่มนวล ไม่ตื่นตระหนก ไม่โกรธเกรี้ยว ราวกับผู้บริสุทธิ์ที่พร้อมให้ตรวจสอบทุกอย่าง

ขันทีใหญ่มองเขาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"เสนาบดีเฉิน ผนึกนี้พบร่วมกับของที่ใช้ส่งผงพิษเข้าสู่ครัวหลวง ขันทีเฉาสารภาพว่าได้รับกล่องที่มีตรากรมคลังหลายครั้ง ท่านมีคำอธิบายอย่างไร"

เสนาบดีเฉินมองผนึกบนโต๊ะ เพียงปรายตาครู่เดียวก็ถอนหายใจ

"ตรานี้ดูคล้ายตรากรมคลังจริง แต่กระหม่อมขอยืนยันว่า กรมคลังไม่เคยสั่งส่งสิ่งต้องห้ามเข้าครัวหลวง และไม่มีเหตุใดต้องทำร้ายฝ่าบาท"

เซียวอวี้เฉินกล่าวเสียงเรียบ

"ตราคล้าย หรือเป็นตราจริง"

เสนาบดีเฉินยกมือคำนับ

"ท่านอ๋อง ตราของกรมคลังมีหลายชุด ใช้ตามฝ่ายงาน หากดูเพียงรอยประทับ ยากจะตัดสินทันที แต่กระหม่อมเห็นจุดหนึ่งที่ผิดปกติ"

เขาชี้ไปยังมุมลายเส้นบนผนึก

"ตราจริงของฝ่ายรับจ่ายของถวาย เส้นเมฆาด้านซ้ายจะลึกและคมกว่านี้ รอยนี้เบาเกินไป อาจเป็นตราปลอมที่ทำเลียนแบบ เพื่อโยนความผิดให้กรมคลัง"

เสียงขุนนางบางคนเริ่มกระซิบ

"เป็นตราปลอมจริงหรือ"

"หากเป็นเช่นนั้น ผู้วางแผนตั้งใจใส่ร้ายเสนาบดีเฉิน"

"เสนาบดีเฉินรับใช้แผ่นดินมาหลายสิบปี ไม่น่าจะทำเรื่องใหญ่เช่นนี้"

หลินเยว่ฟังเงียบ ๆ

เสนาบดีเฉินฉลาดมาก

เขาไม่ปฏิเสธแบบตื่นตกใจ แต่ยอมรับว่าคล้าย แล้วชี้จุดเล็ก ๆ ให้ทุกคนลังเล จากหลักฐานที่ดูเหมือนมัดตัว กลับเปลี่ยนเป็นข้อสงสัยว่ามีคนปลอมตราใส่ร้าย

ขันทีใหญ่หันไปทางเจ้าหน้าที่กรมคลัง

"นำตราจริงมาเทียบ"

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งรีบเปิดกล่องไม้ นำตรากรมคลังฝ่ายรับจ่ายของถวายออกมา ประทับลงบนกระดาษใหม่ต่อหน้าทุกคน

รอยตราทั้งสองถูกวางเคียงกัน

ดูเผิน ๆ เหมือนกันแทบทุกประการ แต่เมื่อมองใกล้ เส้นเมฆาด้านซ้ายของตราที่พบกับผงพิษดูตื้นกว่าเล็กน้อยจริง

หมอหลวงเจิ้งที่อยู่ด้านหลังรีบกล่าวขึ้น

"เห็นชัดแล้วว่าเป็นตราปลอม ท่านเสนาบดีถูกใส่ร้าย"

หลินเยว่เหลือบมองเขา

หมอหลวงเจิ้งหลบตาเพียงเสี้ยวหนึ่ง ก่อนเชิดหน้ากลับ

เซียวอวี้เฉินหยิบผนึกขึ้นมาดู ไม่กล่าวอะไรทันที

เสนาบดีเฉินกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงหนักใจ

"คดีนี้เกี่ยวพันถึงฝ่าบาท กระหม่อมไม่กล้าประมาท ขอท่านอ๋องตรวจสอบให้ถึงที่สุด แต่ขออย่าให้ผู้ร้ายตัวจริงใช้ตราปลอมเพียงชิ้นเดียวทำให้กรมคลังเสียหาย เพราะหากกรมคลังถูกสั่นคลอน การส่งเสบียง ยา และของถวายทั่วแผ่นดินจะวุ่นวายตามไปด้วย"

คำพูดนี้แยบยลยิ่ง

เขาไม่ได้เพียงปกป้องตนเอง แต่ลากทั้งกรมคลังมาเป็นโล่

หากแตะเขา เท่ากับแตะเสถียรภาพของคลังหลวง

หลินเยว่ก้าวออกมาหนึ่งก้าว

"ท่านเสนาบดีกล่าวว่าตรานี้เป็นตราปลอม เพราะลายเมฆาด้านซ้ายตื้นเกินไป ใช่หรือไม่"

เสนาบดีเฉินหันมามองนาง รอยยิ้มยังสุภาพ

"หลินหมอหญิง ข้าเพียงกล่าวตามที่เห็น"

"เช่นนั้นแสดงว่าผู้ปลอมตรารู้รูปแบบตรากรมคลังอย่างละเอียด แต่ทำผิดเพียงจุดเล็กมาก"

"คนที่ตั้งใจใส่ร้าย ย่อมต้องเตรียมตัว"

หลินเยว่พยักหน้า

"จริง แต่ยังมีอีกเรื่องที่น่าสนใจ"

นางหยิบกระดาษผนึกขึ้นมาดูอย่างระมัดระวัง

"รอยตรานี้ไม่ใช่เพียงรูปแบบตรา สิ่งที่ประทับอยู่บนนั้นคือหมึก"

เสนาบดีเฉินนิ่งไปเล็กน้อย

"หมึก?"

หลินเยว่หันไปทางเซี่ยชิง

"นำกล่องหลักฐานดอกบัวดำมา"

เซี่ยชิงรีบยกกล่องไม้เล็กเข้ามาวางบนโต๊ะ ภายในมีเศษกระดาษ ใบสั่งยาเก่า และผนึกที่เคยพบในคดีดอกบัวดำก่อนหน้านี้

เมื่อชื่อดอกบัวดำถูกเอ่ยขึ้น ขุนนางหลายคนเปลี่ยนสีหน้า

ดอกบัวดำไม่ใช่เพียงสมุนไพรต้องห้าม แต่เคยปรากฏในคดีค้ายาพิษ การปลอมยารักษา และเส้นทางลับของยาอันตรายที่หลินเยว่กับเซียวอวี้เฉินเคยสืบพบ

ก่อนหน้านี้ คดีนั้นถูกมองว่าเป็นขบวนการนอกวัง

แต่วันนี้ หลักฐานกำลังถูกนำมาวางข้างตรากรมคลังในราชสำนัก

หลินเยว่เปิดกระดาษดอกบัวดำเก่า วางเทียบกับผนึกกรมคลังที่พบเมื่อคืน

"หมึกที่ใช้ในผนึกนี้มีลักษณะเข้มเป็นมัน แห้งช้ากว่าหมึกทั่วไป และเมื่อโดนน้ำต้มอุ่นจะมีกลิ่นสนผสมยางไม้เล็กน้อย"

หมอหลวงเจิ้งหัวเราะเย็น

"หลินเยว่ เจ้าจะวินิจฉัยคดีด้วยการดมหมึกหรือ"

หลินเยว่ไม่มองเขา

"บางครั้งกลิ่นบอกที่มาได้ดีกว่าปากคน"

นางสั่งให้เซี่ยชิงเตรียมน้ำต้มอุ่น หยดลงบนมุมกระดาษทั้งสองแผ่นเพียงน้อย แล้วใช้ผ้าขาวซับเบา ๆ

สีหมึกจากผนึกกรมคลังละลายออกมาเป็นสีดำอมม่วงจาง

กระดาษดอกบัวดำก็เช่นเดียวกัน

กลิ่นสนผสมยางไม้ลอยขึ้นมาอย่างบางเบา

หลินเยว่เงยหน้า

"หมึกชนิดเดียวกัน"

เสนาบดีเฉินยิ้มบาง

"ใต้หล้านี้มีหมึกคล้ายกันมากมาย หลินหมอหญิงจะใช้เพียงสีและกลิ่นกล่าวหากรมคลังหรือ"

หลินเยว่ตอบสงบ

"ยังไม่จบ"

นางหยิบแว่นขยายเล็กที่นางให้ช่างทำขึ้นจากแก้วใสออกมา แม้มันไม่สมบูรณ์เท่าเครื่องมือในโลกเดิม แต่พอขยายรอยกระดาษได้

นางวางกระดาษใต้แสง แล้วชี้ให้เซียวอวี้เฉินดู

"หมึกนี้มีผงแร่ละเอียดปนอยู่ เมื่อแห้งแล้วจะสะท้อนแสงเป็นจุดเล็ก ๆ เหมือนทรายเงิน หมึกทั่วไปในสำนักอักษรไม่มีลักษณะนี้"

เซียวอวี้เฉินก้มดู ดวงตาคมขึ้นทันที

"เหมือนกันจริง"

หลินเยว่กล่าวต่อ

"ข้าเคยสงสัยตั้งแต่พบเอกสารดอกบัวดำ เพราะหมึกชนิดนี้ราคาแพงเกินกว่าพ่อค้ายาพิษทั่วไปจะใช้ อีกทั้งติดกระดาษแน่น ไม่ซีดง่าย เหมาะกับเอกสารที่ต้องเก็บในคลังนาน ๆ"

ขันทีใหญ่หันไปถามเจ้าหน้าที่กรมคลัง

"กรมคลังใช้หมึกชนิดใด"

เจ้าหน้าที่คนนั้นหน้าซีด

"กราบเรียน หมึกเอกสารรับจ่ายของมีค่าของกรมคลังใช้หมึกสนแร่ม่วงขอรับ เป็นหมึกพิเศษเพื่อกันการปลอมแปลง เพราะล้างออกยากและมีผงแร่สะท้อนแสง"

ห้องทั้งห้องเงียบลง

เสนาบดีเฉินยังคงยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นแข็งขึ้นเล็กน้อย

หลินเยว่วางผนึกสองชิ้นเคียงกัน

"ตราอาจปลอมได้ แต่หมึกสนแร่ม่วงไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปมี หากผนึกพิษใช้หมึกเดียวกับกรมคลัง และเอกสารดอกบัวดำก็ใช้หมึกเดียวกัน แปลว่าคดีดอกบัวดำไม่ได้เป็นเพียงขบวนการนอกวังอีกต่อไป"

นางหันไปมองทุกคน

"มันเชื่อมกับราชสำนักอย่างเป็นทางการ"

คำพูดนั้นเหมือนฟ้าผ่ากลางห้องสอบสวน

ขุนนางฝ่ายในหลายคนหน้าเปลี่ยนสี

หมอหลวงเจิ้งถอยหลังครึ่งก้าว

ขันทีใหญ่กำมือแน่น

เซียวอวี้เฉินมองผนึกบนโต๊ะ แววตาเย็นลึก

เสนาบดีเฉินถอนหายใจเบา ๆ

"หลินหมอหญิงฉลาดมาก แต่เจ้ากำลังเดินบนเส้นทางอันตราย หมึกของกรมคลังอาจถูกขโมยได้ กระดาษอาจถูกนำออกไปได้ ขันทีเฉาอาจรับของจากผู้ที่แอบอ้างกรมคลังได้ สิ่งเหล่านี้ยังไม่พอจะกล่าวหาข้า"

หลินเยว่สบตาเขา

"ข้ายังไม่ได้กล่าวหาท่าน"

เสนาบดีเฉินยิ้ม

"แต่ทุกคำของเจ้ากำลังลากกรมคลังลงน้ำ"

"หากน้ำสะอาด ก็ไม่ต้องกลัวถูกล้าง"

รอยยิ้มของเสนาบดีเฉินจางลง

บรรยากาศตึงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เซียวอวี้เฉินเอ่ยขึ้นในที่สุด

"ตั้งแต่วันนี้ กรมคลังฝ่ายรับจ่ายของถวายต้องส่งบัญชีย้อนหลังสามเดือนให้ข้าตรวจ รวมถึงบัญชีหมึกสนแร่ม่วง การเบิกชา ยา สมุนไพร และป้ายผ่านทางทั้งหมด"

เสนาบดีเฉินก้มศีรษะ

"กระหม่อมย่อมให้ความร่วมมือ แต่ท่านอ๋องควรมีพระบัญชาจากฝ่าบาทเป็นลายลักษณ์อักษร มิฉะนั้น กรมคลังมิอาจเปิดบัญชีสำคัญให้ตรวจโดยพลการ"

เซียวอวี้เฉินมองเขานิ่ง ๆ

"ฝ่าบาทเพิ่งทรงมีพระสติแจ่มชัดขึ้น และทรงมีพระบัญชาให้ข้าสืบคดีวางพิษ"

เสนาบดีเฉินกล่าวอย่างสุภาพ

"กระหม่อมมิกล้าขัดพระบัญชา เพียงแต่ตามระเบียบราชสำนัก การเปิดคลังบัญชีใหญ่ต้องผ่านที่ประชุมขุนนาง มิฉะนั้นวันหน้าอาจมีผู้กล่าวหาว่าท่านอ๋องใช้อำนาจเกินขอบเขต"

คำนี้ไม่ใช่การปฏิเสธ

แต่เป็นการซื้อเวลา

หลินเยว่รู้ทันที

หากรอที่ประชุมขุนนาง หลักฐานจำนวนมากอาจหายไปก่อน

เซียวอวี้เฉินเองก็รู้ แต่หากบุกตรวจกรมคลังโดยไม่มีขั้นตอน ฝ่ายเสนาบดีจะใช้เรื่องนี้โจมตีว่าเขาแทรกแซงราชกิจและกดขี่ขุนนาง

ในวังหลวง มีดไม่ได้ฆ่าคนได้เร็วเท่าระเบียบ

ขันทีใหญ่กล่าวเสียงหนัก

"เรื่องนี้ต้องทูลฝ่าบาท"

เสนาบดีเฉินคำนับอีกครั้ง

"กระหม่อมยินดีเข้าเฝ้าและชี้แจงทุกประการ"

หลินเยว่มองชายตรงหน้า

เขายืนอยู่ท่ามกลางหลักฐานพิษ ตรากรมคลัง และหมึกที่เชื่อมกับดอกบัวดำ แต่ยังคงสงบนิ่งราวกับทุกอย่างอยู่ในกำมือ

นี่คือศัตรูที่นางต้องเผชิญในบทจบของภาคนี้

ไม่ใช่หมอหลวงที่ตะโกนด้วยความอิจฉา

ไม่ใช่ขันทีที่โลภเงิน

แต่เป็นขุนนางผู้เข้าใจกฎของอำนาจมากกว่าทุกคน

การสอบสวนจบลงชั่วคราวด้วยความตึงเครียด

ผนึกและเอกสารถูกปิดเก็บต่อหน้าพยาน

เซียวอวี้เฉินสั่งองครักษ์เฝ้าคลังเครื่องเสวยและครัวหลวง ส่วนหลินเยว่กลับไปยังพระตำหนักเฉียนหยวนเพื่อดูพระอาการฮ่องเต้

ระหว่างทาง เซี่ยชิงเดินตามนางด้วยสีหน้ากังวล

"แม่นางหลิน ท่านเสนาบดีน่ากลัวมากเจ้าค่ะ หลักฐานอยู่ตรงหน้า เขายังพูดจนคนลังเลได้"

หลินเยว่ตอบเบา ๆ

"เพราะเขาไม่ได้สู้ด้วยความจริง เขาสู้ด้วยช่องว่างของความจริง"

"แล้วเราจะทำอย่างไรเจ้าคะ"

"ปิดช่องว่างให้หมด"

เมื่อกลับถึงพระตำหนัก ฮ่องเต้ทรงตื่นอยู่ พระพักตร์ยังซีด แต่พระเนตรชัดเจนกว่าหลายวันก่อน

หลินเยว่ถวายรายงานอย่างย่อ เล่าถึงผนึก ตรากรมคลัง หมึกสนแร่ม่วง และความเชื่อมโยงกับดอกบัวดำ

ฮ่องเต้ฟังเงียบ ๆ นานมาก

สุดท้ายพระองค์ตรัสเสียงต่ำ

"ดอกบัวดำเข้ามาถึงราชสำนักแล้วจริง ๆ"

หลินเยว่ก้มศีรษะ

"เพคะ และอาจเข้ามานานกว่าที่เราคิด"

ฮ่องเต้หลับพระเนตรลง มือบนผ้าห่มกำแน่นเล็กน้อย

"คนพวกนี้ใช้ยาทำลายข้า ใช้คลังหลวงบังหน้า ใช้กฎราชสำนักถ่วงเวลา"

พระองค์ลืมพระเนตร

"หลินเยว่ เจ้าต้องช่วยข้าหลุดจากพิษนี้ให้เร็วที่สุด ข้าต้องมีแรงพอจะจัดการพวกมันด้วยตนเอง"

หลินเยว่คุกเข่า

"หม่อมฉันจะทำเต็มกำลังเพคะ แต่ฝ่าบาทต้องทรงอดทน การถอนพิษต้องค่อยเป็นค่อยไป หากรีบร้อน พระวรกายอาจทรุด"

ฮ่องเต้มองนาง

"ข้าเชื่อเจ้า"

สามคำนั้นหนักกว่ารางวัลใด

แต่หลินเยว่รู้ว่า เมื่อฮ่องเต้เชื่อนาง ศัตรูจะยิ่งต้องการกำจัดนางเร็วขึ้น

และสิ่งนั้นเกิดขึ้นเร็วกว่าที่นางคาด

ก่อนค่ำ ขันทีจากสภาขุนนางรีบรุดมาถึงพระตำหนักเฉียนหยวน สีหน้าอึดอัดอย่างยิ่ง

เขาคุกเข่าลงแล้วรายงาน

"ทูลฝ่าบาท มีขุนนางหลายท่านยื่นฎีการ่วมกันพ่ะย่ะค่ะ"

ฮ่องเต้ขมวดพระขนง

"ฎีกาอะไร"

ขันทีลังเล

หลินเยว่ยืนอยู่ด้านข้าง ใจสงบนิ่ง แต่เหมือนรู้คำตอบล่วงหน้าแล้ว

ขันทีตอบเสียงเบา

"ขุนนางฝ่ายเสนาบดีกรมคลังกล่าวว่า หลินเยว่ก้าวก่ายการเมือง ใช้ตำแหน่งหมอหญิงสร้างความปั่นป่วนในสำนักแพทย์และราชสำนัก อีกทั้งกล่าวหาขุนนางใหญ่โดยไร้หลักฐานเด็ดขาด จึงเสนอให้ถอดนางออกจากสำนักแพทย์หลวง และห้ามเข้าใกล้พระตำหนักเฉียนหยวนพ่ะย่ะค่ะ"

ในพระตำหนัก เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจ

เซี่ยชิงหน้าซีดทันที

หมอหลวงเจิ้งที่ยืนเฝ้าอยู่มุมหนึ่งก้มหน้าซ่อนแววตาสะใจ

หลินเยว่กลับไม่ขยับ

นางเพียงเงยหน้ามองฮ่องเต้อย่างสงบ

ฮ่องเต้ค่อย ๆ หยิบฎีกาจากมือขันที เปิดอ่านทีละบรรทัด พระพักตร์ที่ยังอ่อนแรงพลันเย็นลงอย่างน่ากลัว

"ถอดหลินเยว่?"

พระสุรเสียงเบามาก

แต่ทุกคนในห้องรู้สึกเหมือนมีฟ้าร้องอยู่เหนือศีรษะ

ฮ่องเต้วางฎีกาลงช้า ๆ

"ดูเหมือน คนที่กลัวหมอผู้นี้ มิใช่โรคภัย"

พระเนตรของพระองค์มืดลึก

"แต่เป็นคนมีความผิด"

นอกพระตำหนัก เสียงลมพัดผ่านโคมไฟจนเปลวไฟไหววูบ

หลินเยว่ยืนนิ่งอยู่กลางเงาและแสง

นางเพิ่งเชื่อมดอกบัวดำเข้ากับราชสำนัก

และราชสำนักก็เริ่มตอบโต้กลับทันที

ศึกครั้งนี้ ไม่ได้อยู่ที่ห้องยาอีกต่อไป

แต่อยู่บนบัลลังก์บัญชี อำนาจขุนนาง และชีวิตของฮ่องเต้ที่ยังแขวนอยู่บนเส้นด้าย

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์   ตอนที่ 126 : ผู้ป่วยที่ถูกปล่อยกลับ

    ตอนที่ 126 : ผู้ป่วยที่ถูกปล่อยกลับคืนนั้น หลินเยว่แทบไม่ได้หลับหลังหมอหลวงเจิ้งสั่งปล่อยผู้ป่วยอาการไม่หนักห้ารายกลับบ้าน นางให้เซียวอวี้เฉินส่งคนติดตามไปเฝ้าดูเงียบ ๆ พร้อมกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ต้องสังเกตว่าแต่ละบ้านใช้น้ำจากที่ใด มีใครแตะแผลหรือไม่ มีใครเริ่มมีไข้หรือไม่ และมีการใช้ผ้าร่วมกันหรือไม่เซี่ยชิงเห็นนางนั่งอยู่หน้าโต๊ะบันทึกจนดึก จึงเอาน้ำอุ่นมาให้"ท่านหัวหน้า ดื่มน้ำสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ"หลินเยว่รับถ้วยมา แต่ไม่ได้ยกดื่มทันที ดวงตายังคงมองแผนผังตรอกหลังตลาดตะวันออกที่วาดอย่างเร่งรีบ บนกระดาษมีชื่อบ้าน จุดบ่อน้ำ เส้นทางตลาด และเครื่องหมายวงกลมสีแดงที่แทนผู้ป่วยแต่ละราย"ห้าคนที่ถูกปล่อยกลับ อยู่คนละตรอกหรือไม่"เซี่ยชิงเปิดสมุดตอบ"สองคนอยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก หนึ่งคนอยู่ตรอกขายฟืน หนึ่งคนอยู่ใกล้สะพานหิน และอีกคนอยู่บ้านเช่าหลังโรงย้อมผ้าเจ้าค่ะ"หลินเยว่วางถ้วยลง"ถ้าเป็นพิษจากยาอย่างเดียว คนในบ้านที่ไม่ใช้ยาจะไม่ป่วย แต่ถ้าเป็นการติดเชื้อจากแผล ผ้า น้ำ หรือสัมผัสใกล้ชิด คนในบ้านจะเริ่มมีไข้ภายในหนึ่งถึงสองวัน"เซี่ยชิงหน้าซีด"ท่านคิดว่าจะเกิดจริงหรือเจ้าคะ"หลิน

  • หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์   ตอนที่ 125 : ไม่ใช่แค่พิษ

    ตอนที่ 125 : ไม่ใช่แค่พิษเรือนแยกโรคหลังสำนักแพทย์หลวงเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำต้ม ผ้าสะอาด สมุนไพร และความหวาดกลัวตั้งแต่เช้าจนถึงยามบ่าย ผู้ป่วยแผลดำจากตลาดตะวันออกเพิ่มขึ้นไม่หยุด จากสิบกว่ารายกลายเป็นสามสิบ จากสามสิบกลายเป็นเกือบห้าสิบ บางคนถูกพยุงมา บางคนถูกหามมา บางคนยังเดินได้แต่ไข้สูงจนตาลอย บางคนแผลคล้ำเหมือนถูกยากัดเนื้อ และบางคนแผลเล็กเพียงปลายนิ้วกลับมีรอยดำลามอย่างผิดธรรมชาติหลินเยว่ยืนอยู่หน้าโต๊ะบันทึกผู้ป่วย สมุดหลายเล่มถูกเปิดเรียงกัน เซี่ยชิงจดจนข้อมือแทบแข็ง ซูหนิงกับพยาบาลฝึกหัดเดินสลับเข้าออกเรือนแยกไม่หยุดเสียงหนึ่งดังขึ้นจากมุมซ้าย"ผู้ป่วยรายที่สี่สิบเอ็ดเจ้าค่ะ ไข้สูง แผลดำที่ข้อมือ ใช้ยาทาตลาดตะวันออกสองครั้ง"อีกเสียงดังจากด้านขวา"รายที่สี่สิบสอง ไข้สูง อ่อนแรง แผลดำที่ข้อเท้า ใช้ยาทาครั้งเดียว"ซูหนิงรีบเดินเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียด"ท่านหัวหน้า รายที่สี่สิบสามไม่มีประวัติใช้ยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่เงยหน้าขึ้นทันที"แน่ใจหรือ"ซูหนิงพยักหน้า"เจ้าค่ะ เขาเป็นชายแก่ขายฟืน อยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก มีแผลถลอกเล็กที่หลังมือ เขาบอกว่าไม่ได้ซื้อยา เพราะไม่มีเงิน ลูกชายยืนย

  • หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์   ตอนที่ 124 : แผลประหลาดในตลาด

    ตอนที่ 124 : แผลประหลาดในตลาดยามเช้ายังไม่ทันสว่างเต็มที่ ประตูเรือนรักษาชั่วคราวหลังสำนักแพทย์หลวงก็ถูกเคาะรัวจนคนเฝ้าเวรสะดุ้งตื่นเสียงร้องจากด้านนอกดังปนกับเสียงลมหอบและเสียงคนพยายามพยุงกันเข้ามา"หลินหมอหญิง ช่วยด้วย""แผลของพ่อข้าดำไปหมดแล้ว""ลูกข้าไข้ขึ้นทั้งคืน""ข้าแค่ทายาแผลถลอก เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้"ซูหนิงรีบออกไปเปิดประตู เมื่อเห็นภาพตรงหน้า นางชะงักจนลมหายใจสะดุดชาวบ้านเจ็ดแปดคนยืนรวมกันอยู่หน้าประตู บางคนพยุงคนแก่ บางคนอุ้มเด็ก บางคนเดินกะเผลกด้วยขาที่พันผ้าเก่าไว้ ทุกคนมีสีหน้าแตกตื่นเหมือนเพิ่งหนีจากภัยร้ายสิ่งที่ทำให้ซูหนิงหน้าซีดคือแผลของพวกเขาบางรายเป็นเพียงรอยถลอกที่แขน แต่ขอบแผลกลับคล้ำดำผิดปกติ ผิวรอบ ๆ บวมแดงและร้อนจัด

  • หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์   ตอนที่ 123 : ตามล่าพ่อค้ายา

    ตอนที่ 123 : ตามล่าพ่อค้ายาฝุ่นบนถนนสายเก่าด้านตะวันตกของเมืองหลวงยังไม่ทันจางดี องครักษ์ของเซียวอวี้เฉินก็ออกจากประตูเมืองไปแล้วสามกลุ่มกลุ่มแรกตามเส้นทางเกวียนสมุนไพรกลุ่มที่สองตรวจร้านยานอกเมืองกลุ่มที่สามปลอมตัวเป็นพ่อค้ารับซื้อสมุนไพร เดินทางไปยังจุดพักม้าและโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ที่พ่อค้ายามักใช้หลบสายตาราชการเซียวอวี้เฉินยืนอยู่หน้าประตูเมือง ดวงตาคมมองรอยล้อเกวียนบนดินแห้ง"เขาหนีเร็วเกินไป"องครักษ์คนสนิทกล่าว"เหมือนรู้ล่วงหน้าว่าจะถูกตามพ่ะย่ะค่ะ"เซียวอวี้เฉินตอบเสียงเย็น"ไม่ใช่เหมือน เขารู้"เขาหันกลับไปมองกำแพงเมืองสูงใหญ่"ในคลังหลวงมีคนช่วยออกใบผ่านทาง ในประตูเมืองมีคนปล่อยผ่าน ในสำนักแพทย์มีคนรีบใช้ยา ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องบังเอิญ"องครักษ์ก้มศีรษะ"จะให้จับเจ้าหน้าที่คลังหลวงทั้งหมดหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ""จับคนที่ลงนามก่อน แต่อย่าให้ข่าวแพร่ ข้าต้องการรู้ว่าพ่อค้ายานั้นติดต่อใครก่อนออกเมือง""พ่ะย่ะค่ะ"ขณะเดียวกัน ในห้องตรวจยาของสำนักแพทย์หญิง หลินเยว่ไม่ได้ออกไปตามคนร้ายด้วยตนเองนางอยู่กับสิ่งที่คนร้ายทิ้งไว้ขวดผงสมานชีพน้ำล้างแผลของฉู่เซิงเศษผงจากถ้วยทดลองและชิ้นเนื้

  • หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์   ตอนที่ 122 : ผลข้างเคียง

    ตอนที่ 122 : ผลข้างเคียงเสียงร้องของฉู่เซิงดังอยู่ในเรือนทำแผลตลอดครึ่งคืนแผลที่น่องซึ่งเมื่อวานยังเป็นเพียงแผลติดเชื้อเล็ก ๆ บัดนี้ขอบแผลกลับคล้ำลงอย่างน่ากลัว เนื้อบางส่วนแห้งแข็งเหมือนถูกไฟกัด รอบแผลบวมแดงลามออกไป ผิวร้อนจัดจนซูหนิงแตะเพียงเบา ๆ ก็รีบชักมือกลับหลินเยว่ยืนอยู่ข้างเตียง ใบหน้าเย็นสงบ แต่ดวงตาแข็งกร้าว"ยานี้ไม่ได้ช่วยสมานแผล มันกัดเนื้อ"หมอหลวงหลิวยืนอยู่มุมห้อง ใบหน้าซีดเผือด เขาอ้าปากเหมือนจะอธิบาย แต่ทุกครั้งที่มองแผลของฉู่เซิง คำพูดก็เหมือนติดอยู่ในลำคอหลินเยว่หันไปถามเสียงเรียบ"ท่านใช้ปริมาณเท่าใด"หมอหลวงหลิวกลืนน้ำลาย"เพียงเล็กน้อย""เล็กน้อยของท่านคือเท่าใด"เขาเงียบเซี่ยชิงเปิดสมุดบันทึกเสียงดัง"ไม่มีบันทึก ไม่มีเวลา ไม่มีปริมาณ ไม่มีชื่อผู้จ่ายยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่มองหมอหลวงหลิว"นี่คือเหตุผลที่ยาใหม่ต้องถูกควบคุม"ฉู่เซิงร้องครางอีกครั้ง"ขา...ข้าปวดมาก..."หลินเยว่หันกลับไปทันที"เตรียมน้ำต้มเย็นเพิ่ม ผ้าสะอาด มีดเล็ก คีม และถาดรับเนื้อตาย"ซูหนิงหน้าซีดแต่รับคำหนักแน่น"เจ้าค่ะ"หมอหลวงหลิวสะดุ้ง"เจ้าจะทำอะไร"หลินเยว่ตอบโดยไม่มองเขา"ตัดเนื้อตาย

  • หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์   ตอนที่ 121 : ทดลองยา

    ตอนที่ 121 : ทดลองยารุ่งเช้าวันถัดมา ยาสมานชีพทั้งสิบสองขวดถูกวางอยู่ในห้องตรวจยาชั่วคราวหลินเยว่สั่งปิดประตูหน้าต่างครึ่งหนึ่งเพื่อกันลมแรง แต่ยังเปิดช่องให้แสงส่องเข้ามาชัดเจน บนโต๊ะมีผ้าขาว กระดาษบันทึก ถ้วยกระเบื้อง น้ำต้มเย็น น้ำอุ่น มีดเล็ก เข็มคีบ และกล่องไม้สำหรับเก็บตัวอย่างเซี่ยชิงยืนอยู่ข้างนาง มือถือพู่กันพร้อมจดทุกคำซูหนิงกับอวี้หลันยืนอยู่ด้านหลัง ทั้งสองถูกสั่งให้สังเกต แต่ห้ามแตะต้องยาโดยไม่รับอนุญาตหลินเยว่หยิบขวดแรกขึ้นมาขวดกระเบื้องสีดำเล็ก ๆ ดูเรียบร้อยเกินไป ปิดผนึกอย่างดี มีกลิ่นสมุนไพรหอมเย็นลอยออกมาตั้งแต่ยังไม่เปิด แต่กลิ่นขมลึกที่ซ่อนอยู่ภายในทำให้นางไม่สบายใจ"เริ่มบันทึก"เซี่ยชิงรีบก้มลงเขียนหลินเยว่กล่าวช้า ๆ"วันที่หนึ่งของการตรวจยาสม

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status