Alle Kapitel von หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์: Kapitel 101 – Kapitel 110

ตอนที่ 101 : พื้นที่ร้างหลังสำหลวงนักแพทย์ลมเช้าพัดผ่านกำแพงสูงของสำนักแพทย์หลวง นำกลิ่นดินชื้นและหญ้ารกจากพื้นที่ด้านหลังเข้ามาปะปนกับกลิ่นสมุนไพรในเรือนยาหลินเยว่ยืนอยู่หน้าประตูไม้เก่าที่ถูกปิดตายมานานเบื้องหลังนางคือสำนักแพทย์หลวงที่เพิ่งผ่านพายุใหญ่ ทั้งคดีวางพิษ ฮ่องเต้ ฮองเฮา ห้องใต้คลังยา และบัญชีหมอหลวงที่ถูกซื้อ หลายคนถูกจับ หลายคนถูกสอบสวน หลายคนยังอยู่แต่ไม่กล้าเงยหน้าเหมือนเดิมเบื้องหน้าคือนพื้นที่ร้างหลังสำนักแพทย์หลวงพื้นที่ที่ฮ่องเต้พระราชทานให้นางใช้จัดตั้งหน่วยแพทย์หญิง และเริ่มวางระบบรักษาใหม่ตามพระราชโองการประตูไม้ส่งเสียงครืดเมื่อองครักษ์ผลักเปิดภาพตรงหน้าทำให้ผู้ติดตามหลายคนชะงักหญ้าขึ้นสูงเกือบถึงเอวเรือนไม้เก่าหลังหนึ่งเอียงจนดูเหมือนพร้อมจะพังได้ทุกเมื่อบ่อน้ำแห้งมีใบไม้เน่าเต็มก้นบ่อกำแพงด้านหนึ่งแตกร้าวพื้นบางจุดเป็นโคลน บางจุดเป็นหินแตกหากมองด้วยสายตาคนทั่วไป ที่นี่ไม่เหมาะแม้แต่จะเก็บฟืนแต่หลินเยว่กลับเดินเข้าไปอย่างไม่ลังเลเซี่ยชิงเดินตามหลัง นางยกชายกระโปรงหลบหญ้าแล้วทำหน้ากังวล"ท่านหัวหน้า ที่นี่...กว้างก็จริงเจ้าค่ะ แต่สภาพเช่นนี้จะสร้า

ตอนที่ 103 : แบบแปลนของหมอหญิงหลังสำนักแพทย์หลวงในยามเช้าเต็มไปด้วยเสียงคนทำงานเสียงจอบกระทบดิน เสียงเลื่อยไม้ เสียงคนขนหิน เสียงหม้อต้มน้ำเดือด และเสียงเซี่ยชิงตะโกนเรียกชื่อแรงงานอาสาให้มารับงานตามกลุ่ม ทุกอย่างที่เคยเป็นพื้นที่รกร้างเริ่มมีลมหายใจขึ้นทีละน้อยแต่ในเรือนไม้ชั่วคราวด้านข้าง หลินเยว่กลับนั่งอยู่หน้าโต๊ะยาวเงียบ ๆบนโต๊ะมีแผ่นกระดาษขนาดใหญ่หลายแผ่น หินหมึก พู่กัน ไม้วัด เชือกยาว และเศษไม้เล็ก ๆ ที่นางใช้แทนตำแหน่งเรือนต่าง ๆนางไม่ได้กำลังวาดภาพงดงามนางกำลังวาดชีวิตของผู้ป่วยในอนาคตเส้นแรกที่นางลากคือทางเข้าหลักเส้นที่สองคือทางเดินผู้ป่วยทั่วไปเส้นที่สามคือทางแยกผู้ป่วยไข้สูงและสงสัยโรคติดต่อเส้นที่สี่คือทางนำผู้ป่วยหนักจากรถเข็นหรือเปลหามเข้าสู่เรือนฉุกเฉินโดยไม่ต้องผ่านลานคนรอเซี่ยชิงยืนอยู่ข้าง ๆ มองเส้นหมึกบนกระดาษด้วยสีหน้าทั้งตื่นเต้นทั้งงุนงง"ท่านหัวหน้า เหตุใดต้องแยกทางเดินมากถึงเพียงนี้เจ้าคะ หากสร้างทางเดียวกว้าง ๆ จะไม่ง่ายกว่าหรือ"หลินเยว่ไม่เงยหน้า"ง่ายกว่าสำหรับช่าง แต่ไม่ปลอดภัยสำหรับผู้ป่วย"นางชี้ปลายพู่กันลงบนแบบแปลน"ผู้ป่วยทั่วไป เช่น ปวด

ตอนที่ 105 : ศพของช่างฝึกงานหลังเรือนเก็บไม้เก่า เงาไม้สูงทอดยาวลงบนพื้นดินเย็นชื้นสถานที่นั้นอยู่ลึกเข้าไปด้านหลังพื้นที่ก่อสร้าง เป็นมุมที่คนงานใช้วางไม้เก่า อิฐที่คัดแยกไว้ และเครื่องมือช่างบางส่วน กลางวันมีคนเดินผ่านบ้าง แต่ยามเช้ามืดเช่นนี้กลับเงียบเสียจนเสียงรองเท้าเหยียบเศษใบไม้ดังชัดผิดปกติหลินเยว่เดินตามเซียวอวี้เฉินเข้าไปองครักษ์สองนายยืนเฝ้าอยู่ด้านนอก ไม่ให้แรงงานอาสาหรือหมอหลวงที่อยากมาดูความวุ่นวายเข้าใกล้เมื่อหลินเยว่เห็นศพ นางหยุดเท้าทันทีชายผู้นั้นนอนพิงกองไม้ครึ่งตัว ลำคอเอียงไปด้านหนึ่ง มือขวากำมีดเล็กไว้หลวม ๆ เสื้อผ้าเป็นชุดช่างไม้ธรรมดา มีคราบเขม่าดำติดชายแขนและปลายนิ้ว ใบหน้าซีดเทา ริมฝีปากมีสีม่วงคล้ำผิดธรรมชาติเซี่ยชิงที่ตามมาทีหลังยกมือปิดปาก"เขาคือหลัวซานจริง ๆ เจ้าค่ะ คนที่มาลงชื่อว่าเป็นช่างไม้เร่ร่อน"หัวหน้าช่างหูซึ่งถูกเรียกมาดูด้วยหน้าซีด"เมื่อคืนข้าเห็นเขาช่วยเก็บไม้จนค่ำ ไม่คิดว่า..."แรงงานอาสาบางคนที่ยืนอยู่ไกล ๆ เริ่มกระซิบกัน"เขาเป็นคนเผาแบบใช่หรือไม่""มือมีคราบน้ำมัน มีดก็อยู่ข้างตัว คงกลัวความผิดแล้วฆ่าตัวตายกระมัง""ตายเสียก็ดี คนแบ

ตอนที่ 107 : เรือนรักษาชั่วคราวหน้าประตูพื้นที่ก่อสร้างหลังสำนักแพทย์หลวงเต็มไปด้วยผู้คนตั้งแต่ยามเย็นเดิมทีตรงนี้ควรมีเพียงคนงาน ช่างไม้ ช่างปูน คนครัว และหญิงฝึกแพทย์ที่เดินเข้าออกตามบัญชี แต่บัดนี้กลับมีชาวบ้านยากจนหลายสิบคนยืนรออยู่ด้านนอก บางคนอุ้มเด็กตัวร้อน บางคนพยุงคนแก่ไอจนหลังงอ บางคนพันผ้าสกปรกไว้รอบแขน บางคนหน้าซีดเหมือนอดข้าวมาหลายวันพวกเขาไม่ได้แต่งกายดี ไม่มีป้ายแนะนำตัว ไม่มีเงินสำหรับหมอชื่อดังในเมืองหลวงพวกเขามาเพราะได้ยินคำพูดเดียวกันจากปากคนหลายคนที่หลังสำนักแพทย์หลวง มีหมอหญิงผู้หนึ่งไม่ทิ้งคนป่วยเด็กชายในอ้อมแขนหญิงวัยยี่สิบกว่า ๆ ร้องครางเบา ๆ ใบหน้าแดงจัด เหงื่อซึมตามไรผม"หลินหมอหญิงอยู่หรือไม่เจ้าคะ ลูกข้าตัวร้อนตั้งแต่เมื่อคืน กินอะไรก็อาเจียน ข้าไปเรือนยาข้างตลาด เขาบอกให้จ่ายเงินก่อน ข้าไม่มีเงินพอ"ชายชราคนหนึ่งไอจนตัวงอ ลูกชายของเขาพยายามประคองไว้"ข้ารู้ว่ายังสร้างไม่เสร็จ แต่ขอให้ท่านหมอดูสักครั้งเถิด พ่อข้าไอมาหลายวันแล้ว คืนนี้หายใจไม่ค่อยทัน"หญิงอีกคนยกแขนที่พันผ้าเก่าเปื้อนเลือดขึ้น"ข้าถูกมีดบาดตอนทำงานครัว แผลบวมขึ้นทุกวัน กลัวจะเน่าเจ้าค่

ตอนที่ 109 : ยาผิดถุงความตายในเรือนรักษาชั่วคราวทำให้ทั้งสำนักแพทย์หลวงเงียบเหมือนถูกน้ำแข็งปกคลุมศพของชายวัยกลางคนถูกคลุมด้วยผ้าขาวสะอาด ลูกชายของเขายังคงนั่งคุกเข่าอยู่ข้างร่างบิดา ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาไหลจนแทบไม่มีเสียงสะอื้นเหลืออยู่แล้วหลินเยว่ยืนอยู่ข้างโต๊ะตรวจ มือหนึ่งถือห่อยาที่ชายผู้นั้นรับมาจากคลังยาของสำนักแพทย์หลวง อีกมือจับสมุดบันทึกผู้ป่วยที่เพิ่งถูกเปิดใช้ไม่นานวันนี้นางเพิ่งสร้างระบบเวชระเบียนแต่ก่อนที่ระบบนั้นจะได้ช่วยคนมากกว่านี้ ก็มีคนตายจากยาที่ควรใช้รักษาเซี่ยวอวี้เฉินยืนอยู่ด้านข้าง สีหน้าเย็นจัด"ปิดคลังยาแล้วหรือยัง"องครักษ์คุกเข่ารายงาน"ปิดแล้วพ่ะย่ะค่ะ ไม่มีผู้ใดเข้าออกตั้งแต่รับคำสั่ง"หลินเยว่เปิดห่อยาออกอย่างระมัดระวังด้านในเป็นสมุนไพรหลายชนิดที่ถูกหั่นและคลุกปนกัน กลิ่นโดยรวมคล้ายยาขับความร้อน ลดไข้ และบรรเทาปวดท้อง แต่ใต้กลิ่นนั้นมีความขมฝาดแรงผิดปกตินางหยิบชิ้นสมุนไพรสีดำคล้ำขึ้นมาด้วยคีมไม้"นี่ไม่ควรอยู่ในยาลดไข้"เซี่ยชิงถามเสียงสั่น"คืออะไรเจ้าคะ""รากดับลม หากใช้ในปริมาณน้อยและถูกตำรับ อาจใช้ระงับปวดบางชนิด แต่ถ้าใช้ผิดกับคนอ่อนแรงหรือมีไข้