Tous les chapitres de : Chapitre 81 - Chapitre 90

ตอนที่ 82 : คำให้การก่อนตายห้องรักษาในสำนักแพทย์หลวงเงียบราวกับเวลาหยุดเดินนักโทษที่ถูกส่งตัวมานอนอยู่บนเตียงไม้ ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบมองไม่เห็นการขยับของทรวงอก เลือดที่เคยไหลจากบาดแผลภายนอกเริ่มหยุดลงหลังหลินเยว่ห้ามเลือดและพันแผล แต่สีหน้าของเขากลับซีดลงทุกขณะหลินเยว่จับชีพจรอีกครั้งชีพจรเบา เร็ว และไม่สม่ำเสมอนางขมวดคิ้วอาการเช่นนี้ไม่ได้เกิดจากการเสียเลือดเพียงอย่างเดียวเซียวอวี้เฉินเดินเข้ามาใกล้เตียง"เขาจะพูดได้อีกหรือไม่"หลินเยว่ตอบตามความจริง"หากมีแรงพอ อาจพูดได้เพียงไม่กี่ประโยค""เราต้องใช้ทุกลมหายใจของเขาให้คุ้มค่า"เสี่ยวฝูรีบนำผ้าชุบน้ำอุ่นมาเช็ดริมฝีปากของนักโทษหลินเยว่ค่อย ๆ ประคองศีรษะของเขาให้สูงขึ้นเล็กน้อย เพื่อให้หายใจสะดวกกว่าเดิมเปลือกตาของชายผู้นั้นสั่นไหวก่อนจะค่อย ๆ เปิดขึ้นดวงตาที่เคยเลื่อนลอยเริ่มมีประกายอยู่ชั่วครู่เขามองหลินเยว่แล้วหันไปมองเซียวอวี้เฉินริมฝีปากแห้งแตกขยับช้า ๆ"อ๋อง...เจ็ด..."เซียวอวี้เฉินก้าวเข้ามา"ข้าอยู่ตรงนี้""ผู้ใดทำร้ายเจ้า"นักโทษหอบหายใจทุกคำพูดเหมือนใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่"ข้า...เคยเป็น...คนเฝ้า..."หลิ

ตอนที่ 84 : ไฟในคลังลับเสียงหวูดเตือนดังแหลมก้องไปทั่วโกดังร้างริมคลองชายชุดดำจำนวนมากเคลื่อนตัวออกมาจากความมืดราวกับเตรียมการไว้ล่วงหน้า คบเพลิงในมือของพวกเขาส่องสะท้อนใบดาบจนเกิดประกายวาบองครักษ์ลับของเซียวอวี้เฉินชักกระบี่ออกพร้อมกัน"คุ้มกันท่านอ๋อง"เซียวอวี้เฉินกลับส่ายหน้า"คุ้มกันหมอหลวงหลิน"หลินเยว่ยังยืนอยู่หน้าลังไม้ที่ปักตราดอกบัวดำ มือหนึ่งกำผ้าแพรสีดำ อีกมือกำสมุดบัญชีที่เพิ่งค้นพบนางพลิกดูอย่างรวดเร็วรายชื่อเมืองจำนวนลังยาเส้นทางขนส่งตราประทับของกรมคลังทุกหน้าเป็นหลักฐานสำคัญทันใดนั้น ชายชุดดำคนหนึ่งขว้างคบเพลิงเข้ามาคบเพลิงตกใส่กองฟางแห้งข้างกำแพงเปลวไฟลุกพรึ่บขึ้นทันทีไม่นาน คบเพลิงอีกหลายอันก็ถูกโยนเข้ามาพร้อมกันภายในเวลาไม่กี่อึดใจ ไฟก็ลุกลามไปทั่วคลังเสี่ยวฝูร้องลั่น"พวกมันจะเผาหลักฐาน"เซียวอวี้เฉินกัดฟัน"รีบขนสมุดบัญชีออก"องครักษ์หลายคนรีบคว้าลังเอกสารแต่เปลวไฟกลับลามเร็วผิดปกติหลินเยว่ก้มลงแตะพื้นคราบน้ำมันนางมองไปยังเสาไม้มีน้ำมันถูกสาดไว้รอบอาคารตั้งแต่แรกนี่ไม่ใช่อุบัติเหตุแต่เป็นการเตรียมเผาคลังทั้งหลังเสียงไม้แตกดังสนั่นควันดำเร

ตอนที่ 86 : คำสั่งย้ายหมอหญิงคำสั่งย้ายหลินเยว่มาถึงในเช้าวันที่หมอกลงจัดขันทีจากสำนักราชเลขาเดินเข้ามาในสำนักแพทย์หลวงพร้อมม้วนคำสั่งประทับตราแดง ใบหน้าของเขาเรียบเฉย แต่สายตาของหมอหลวงรอบข้างกลับซ่อนความพอใจไว้ไม่มิดหลินเยว่เพิ่งตรวจบันทึกพระโอสถของฮ่องเต้เสร็จ มือยังถือสมุดเวชระเบียนอยู่ เมื่อเสียงประกาศดังขึ้นกลางลาน"มีคำสั่งจากราชสำนัก ให้หมอหลวงหลินเยว่ย้ายไปประจำเรือนป่วยเล็กนอกวังชั่วคราว เพื่อดูแลผู้ป่วยสามัญและลดภาระของสำนักแพทย์หลวง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป"ลานทั้งลานเงียบไปชั่วขณะจากนั้นเสียงกระซิบก็ดังขึ้นเบา ๆ ราวกับฝูงแมลง"ในที่สุดก็ถูกย้ายออกไปแล้ว""หมอหลวงชั้นต้นจะดูแลพระโอสถของฝ่าบาทได้อย่างไร""นางล้ำเส้นมากเกินไป ย้ายออกไปก็ดี"เสี่ยวฝูหน้าซีดทันที"หมอหลวงหลิน นี่มันไม่ถูกต้อง"หลินเยว่ยังคงนิ่งนางอ่านคำสั่งในมือขันทีอย่างละเอียด ทุกตัวอักษรเขียนอย่างเป็นทางการ ใช้เหตุผลสวยงามว่าเพื่อแบ่งเบาภาระและให้หมอหลวงชั้นต้นฝึกงานภายนอก แต่ความหมายแท้จริงชัดเจนยิ่งกว่าอะไรพวกเขาต้องการตัดนางออกจากฮ่องเต้ตัดนางออกจากพระโอสถตัดนางออกจากเส้นทางพิษที่ใกล้บัลลังก์ที่สุ

ตอนที่ 88 : การล้างมือสายฝนโปรยปรายตั้งแต่รุ่งสาง ทำให้เรือนป่วยนอกวังยิ่งชื้นและอับกว่าเดิม กลิ่นสมุนไพรต้มปะปนกับกลิ่นแผลหนองลอยคลุ้งไปทั่วอาคาร แต่บรรยากาศกลับเป็นระเบียบกว่าวันแรกที่หลินเยว่มาถึงมากคนไข้ถูกแบ่งเป็นสัดส่วนผู้มีไข้สูงอยู่ด้านตะวันออกผู้ป่วยแผลติดเชื้ออยู่ด้านใต้หญิงหลังคลอดและเด็กเล็กอยู่ในห้องที่อากาศถ่ายเทดีที่สุดเสี่ยวฝูเดินถือสมุดเวชระเบียนไปตามเตียง พลางขานชื่อคนไข้ทีละคน"ลุงหวัง ไข้ลดแล้ว""ป้าหลี่ เปลี่ยนผ้าพันแผล""เด็กชายอาเป่า ดื่มยาแล้วหรือยัง"ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นระบบแต่หลินเยว่กลับยังไม่คลายความกังวลนางเปิดสมุดบันทึกเวชระเบียนหลายเล่มเรียงกันบนโต๊ะไม้ชื่อคนไข้วันที่รักษาวันที่เปลี่ยนผ้าพันแผลอาการไข้ลักษณะแผลทุกอย่างถูกจดไว้อย่างละเอียดนางใช้นิ้วไล่ตามตัวอักษรทีละบรรทัด ก่อนขมวดคิ้ว"แปลก"เสี่ยวฝูรีบถาม"มีอะไรหรือขอรับ"หลินเยว่ชี้ไปยังเวชระเบียนสามเล่ม"คนไข้ทั้งสามราย""แผลเดิมดีขึ้น""แต่หลังทำแผลกลับมีไข้สูงขึ้นพร้อมกัน"นางหยิบอีกสองเล่มขึ้นมาผลลัพธ์เหมือนกันแผลสะอาดในวันแรกผ่านไปเพียงสองวันกลับแดง บวม และมีหนองหลินเยว่ลุ

ตอนที่ 90 : หลักฐานที่ล้างไม่ออกยามเว่ย ตำหนักคุนหนิงเงียบเสียจนได้ยินเสียงชายผ้ากวาดผ่านพื้นหินอ่อนหมอหลวงทุกคนถูกเรียกมาพร้อมหน้าไม่มีใครกล้าขาดเพราะพระเสาวนีย์ของฮองเฮามิใช่คำเชิญ แต่เป็นคำสั่งที่มีน้ำหนักพอจะกดหัวคนทั้งสำนักแพทย์หลวงให้ก้มลงได้หลินเยว่ยืนอยู่ด้านหนึ่งของท้องพระโรงเล็ก นางสวมชุดแพทย์สีเรียบ แขนเสื้อผูกกระชับเพื่อความคล่องตัว ใบหน้าอ่อนล้าจากการอดนอนตลอดคืน ทว่าดวงตากลับนิ่งลึกเหมือนผืนน้ำก่อนพายุบนโต๊ะด้านหน้านางมีสมุดบันทึกหลายเล่ม กระดาษคัดตัวเลข และรายชื่อผู้ป่วยวางเรียงเป็นระเบียบอีกด้านหนึ่ง หมอหลวงเจิ้งยืนพร้อมหมอหลวงอาวุโสหลายคน ใบหน้าของพวกเขาเคร่งเครียด บ้างทำท่าสงบ บ้างก้มหน้าหลบสายตา บ้างยังคงเชิดคางราวกับเกียรติของสำนักแพทย์หลวงอยู่เหนือความผิดพลาดทั้งปวงเสียงขันทีประกาศดังขึ้น"ฮองเฮาเสด็จ"ทุกคนคุกเข่าพร้อมกัน"ถวายพระพรฮองเฮา ขอพระองค์ทรงพระเจริญพันปี พันพันปี"ฮองเฮาเสด็จเข้ามาอย่างสง่างาม ฉลองพระองค์สีทองอ่อนปักลายเมฆา พระพักตร์งดงามแต่เย็นชา พระเนตรกวาดมองทุกคนเพียงครั้งเดียว ก็ทำให้หมอหลวงหลายคนก้มหน้าต่ำกว่าเดิม"ลุกขึ้น"เสียงของพระนางไ