ตอนที่ 92 : ครัวหลวง

ตอนที่ 92 : ครัวหลวง

ประตูวังชั้นในถูกปิดก่อนยามไฮ่

เสียงโซ่เหล็กและกลอนประตูดังสะท้อนผ่านลานหินเย็นเยียบ ราวกับวังหลวงทั้งวังกำลังกลั้นหายใจ

หลินเยว่ยืนอยู่กลางพระตำหนักเฉียนหยวน ดวงตาจับอยู่ที่ถ้วยน้ำแกงบนโต๊ะข้างพระแท่น ถ้วยนั้นถูกคลุมด้วยผ้าขาวสะอาดและมีขันทีใหญ่ยืนเฝ้าอยู่ไม่ห่าง ราวกับมันไม่ใช่อาหารหนึ่งถ้วย แต่เป็นหลักฐานที่อาจสั่นคลอนราชสำนักทั้งแผ่นดิน

ฮ่องเต้บรรทมอยู่หลังม่าน พระสติยังแจ่มชัดกว่าหลายเดือนที่ผ่านมา แต่พระวรกายยังอ่อนแอมาก หลินเยว่จึงไม่ยอมให้ผู้ใดเข้ารบกวนโดยไม่จำเป็น

นางหันไปสั่งเซี่ยชิง

"เตรียมถ้วยสะอาด เข็มเงิน ผ้าขาว น้ำต้มเย็น และกระดาษบันทึก"

เซี่ยชิงรีบรับคำ

"เจ้าค่ะ"

ขันทีใหญ่ก้าวเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียด

"หลินหมอหญิง คนในครัวหลวงที่หายตัวไปชื่อหลิวซาน เป็นขันทีชั้นผู้น้อย รับหน้าที่ต้มน้ำแกงบำรุงและจัดน้ำชาให้พระตำหนักเฉียนหยวนบางวัน ข้าให้คนค้นหาทั่วเขตครัวหลวงแล้ว ยังไม่พบตัว"

หลินเยว่เงยหน้า

"เขารับผิดชอบน้ำชาให้ฝ่าบาทด้วยหรือ"

"บางวันขอรับ ปกติหน้าที่น้ำชามีหลายคนผลัดเวร แต่เมื่อสามเดือนก่อน หลิวซานถูกย้ายเข้ามาช่วยงาน เพราะคนเดิมป่วย"

คำว่าสามเดือนก่อนทำให้ปลายนิ้วของหลินเยว่หยุดนิ่ง

พระอาการของฮ่องเต้เริ่มทรุดหนักขึ้นในช่วงเวลาใกล้เคียงกัน

นางถามต่อ

"บัญชีเวรน้ำชาอยู่ที่ใด"

ขันทีใหญ่ตอบทันที

"อยู่ที่ห้องบันทึกครัวหลวง ข้าสั่งให้ปิดผนึกแล้ว"

"ดี อย่าให้ผู้ใดแตะต้องบัญชีนั้น"

หลินเยว่เดินไปยังโต๊ะ ยกผ้าขาวออกจากถ้วยน้ำแกง กลิ่นสมุนไพรบำรุงลอยขึ้นมาอย่างอ่อน ๆ มีกลิ่นโสม กลิ่นพุทราแดง และกลิ่นไก่ตุ๋น แต่ใต้กลิ่นเหล่านั้นมีบางอย่างฝาดแปลกคล้ายรากไม้ชื้น

นางไม่ได้รีบชิม

ในโลกเดิม การตรวจพิษต้องใช้เครื่องมือและห้องปฏิบัติการ แต่ที่นี่นางมีเพียงประสบการณ์ ประสาทสัมผัส ความรู้เรื่องสมุนไพร และวิธีพิสูจน์พื้นฐานเท่าที่สามารถทำได้

นางใช้เข็มเงินแตะน้ำแกง สังเกตสีเข็ม แล้วหยดน้ำแกงลงบนผ้าขาวเล็กน้อย ใช้ไฟอ่อนอังห่าง ๆ กลิ่นฝาดนั้นเด่นขึ้นชั่ววูบ

หลินเยว่ขมวดคิ้ว

เซี่ยชิงกระซิบ

"มีพิษหรือเจ้าคะ"

"ยังไม่แน่ น้ำแกงถ้วยนี้มีกลิ่นผิดปกติ แต่ไม่รุนแรงพอจะชี้ชัด ต้องตรวจเทียบกับอาหารและน้ำชาอื่น"

ขันทีใหญ่รีบกล่าว

"ข้าให้คนกักอาหาร น้ำชา และยาทุกอย่างที่ถวายวันนี้ไว้แล้ว"

หลินเยว่พยักหน้า

"พาข้าไปครัวหลวง"

ขันทีใหญ่ชะงัก

"ตอนนี้หรือขอรับ"

"ตอนนี้ ยิ่งปล่อยไว้นาน หลักฐานยิ่งหายง่าย"

หลังม่าน พระสุรเสียงของฮ่องเต้ดังขึ้นเบา ๆ แต่ชัดเจน

"ให้องครักษ์ตามไป ปิดครัวหลวง ห้ามผู้ใดเข้าออก"

ขันทีใหญ่คุกเข่า

"กระหม่อมรับพระบัญชา"

หลินเยว่คำนับฮ่องเต้

"ฝ่าบาทโปรดพักผ่อน หม่อมฉันจะตรวจให้เร็วที่สุดเพคะ"

ฮ่องเต้มองนางผ่านม่านบาง

"ระวังตัวด้วย คนที่กล้าวางพิษข้า ย่อมไม่กลัวฆ่าหมอคนหนึ่ง"

หลินเยว่เงียบไปชั่วขณะ ก่อนตอบ

"หม่อมฉันทราบเพคะ"

ครัวหลวงอยู่ห่างจากพระตำหนักเฉียนหยวนพอสมควร ต้องเดินผ่านระเบียงยาว สวนหิน และประตูเล็กด้านหลังวังชั้นใน เมื่อหลินเยว่ไปถึง ที่นั่นถูกทหารองครักษ์ล้อมไว้แล้ว

แสงไฟจากเตาและคบเพลิงส่องให้เห็นใบหน้าซีดเผือดของขันที นางกำนัล และพ่อครัวหลายสิบคน ทุกคนถูกสั่งให้นั่งรวมกันกลางลาน ห้ามพูดคุย ห้ามขยับออกนอกเขต

กลิ่นอาหาร กลิ่นควันฟืน และกลิ่นยาต้มปะปนกันจนหนักจมูก

หลินเยว่เดินเข้าไปพร้อมกล่องยา เซี่ยชิงถือสมุดบันทึกตามหลัง

หัวหน้าครัวหลวงคุกเข่าแทบล้ม

"หลินหมอหญิง ข้าน้อยไม่รู้เรื่องจริง ๆ อาหารของฝ่าบาทผ่านหลายขั้นตอน ทุกอย่างทำตามบัญชี ไม่เคยกล้าละเลย"

หลินเยว่ไม่ได้ปลอบ และไม่ได้กล่าวหา

"พาข้าไปดูอาหารและน้ำดื่มที่กักไว้"

หัวหน้าครัวรีบนำทางไปยังห้องด้านใน บนโต๊ะยาวมีถาดอาหาร น้ำแกง น้ำชา น้ำต้ม และยาต้มที่ถูกแยกวางไว้พร้อมป้ายเวลา

หลินเยว่ตรวจทีละอย่าง

ข้าวต้มบำรุง ไม่พบกลิ่นผิดปกติ

ผักตุ๋น ไม่พบ

น้ำแกงไก่ มีรสฝาดบางมาก

น้ำต้มธรรมดา สะอาด

ยาต้มหนึ่งถ้วย กลิ่นแรงเพราะสมุนไพรหลายชนิด แต่ไม่มีความฝาดแบบเดียวกัน

สุดท้ายคือกาชาใบเล็กสีเขียวเข้ม

หลินเยว่หยุดมองมันนานกว่าของอื่น

"นี่คือชาของฝ่าบาทวันนี้หรือ"

หัวหน้าครัวรีบตอบ

"ขอรับ เป็นชาหลัวชุนจากคลังใน ใช้ถวายยามเย็น แต่วันนี้ฝ่าบาทยังมิได้เสวย เพราะขันทีจากพระตำหนักแจ้งให้หยุดทุกอย่างก่อน"

หลินเยว่เปิดฝากา กลิ่นชาลอยขึ้นมา หอมอ่อน แต่ปลายกลิ่นมีความขมฝาดแปลก

นางเทน้ำชาเล็กน้อยใส่ถ้วยขาว สังเกตสี น้ำชาดูปกติ ใสอมทอง ไม่มีตะกอนชัดเจน

นางใช้ปลายเข็มเงินแตะ แล้วรอ

เข็มไม่ดำ

เซี่ยชิงทำหน้าผิดหวัง

"เข็มไม่เปลี่ยนสี แปลว่าไม่มีพิษหรือเจ้าคะ"

หลินเยว่ส่ายหน้า

"เข็มเงินตรวจพิษได้เพียงบางชนิด พิษอ่อนจำนวนมากไม่ทำให้เข็มเปลี่ยนสี"

นางหยดน้ำชาลงบนผ้าขาว อีกหยดลงบนกระดาษบาง แล้วนำไปอังไฟอ่อน กลิ่นขมฝาดนั้นชัดขึ้นกว่าในน้ำแกงมาก

หลินเยว่หยิบใบชาเปียกขึ้นมาดู สีของใบชาส่วนใหญ่เขียวคล้ำตามปกติ แต่บางเส้นมีผงละเอียดสีเทาน้ำตาลติดอยู่ตรงก้าน ใกล้เคียงกับผงสมุนไพรบด

นางใช้ปลายนิ้วแตะเพียงเล็กน้อย แล้วดมอย่างระวัง

กลิ่นเหมือนรากเถาวัลย์แห้งปนดิน

นางเคยพบกลิ่นนี้ในตำราสมุนไพรโบราณของโลกนี้

รากหลับหมอก

สมุนไพรที่ใช้ในปริมาณน้อยเพื่อช่วยให้นอนหลับ แต่หากใช้ต่อเนื่องจะทำให้มึนงง แขนขาอ่อนแรง ความจำสับสน ใจสั่น และเมื่อผสมกับยาบำรุงบางชนิด อาจทำให้พิษสะสมเร็วขึ้น

หลินเยว่เปล่งเสียงต่ำ

"เจอแล้ว"

เซี่ยชิงเบิกตา

"พิษหรือเจ้าคะ"

"พิษอ่อน แต่ร้ายกว่าเพราะมันไม่ทำให้ตายทันที มันทำให้คนดูเหมือนป่วยเรื้อรัง ทำให้พระสติขุ่นมัว และทำให้ผู้วางพิษมีเวลานานพอจะซ่อนร่องรอย"

ขันทีใหญ่หน้าเผือด

"ในน้ำชาหรือขอรับ"

"ใช่ แต่ต้องตรวจว่ามีทุกวันหรือบางวัน"

หลินเยว่หันไปทางหัวหน้าครัว

"นำบัญชีน้ำชาหนึ่งเดือนที่ผ่านมาออกมา รวมถึงใบเบิกชาจากคลัง"

หัวหน้าครัวรีบสั่งคนไปเอา ไม่นานบัญชีหลายเล่มก็ถูกวางบนโต๊ะ

หลินเยว่เปิดอ่านอย่างรวดเร็ว

เซี่ยชิงคอยจดวันที่ที่นางบอก

วันที่หนึ่ง ชาหลัวชุน จากคลังใน ผู้รับ หลิวซาน

วันที่สาม ชาอู่หลง ผู้รับ ขันทีอีกคน

วันที่ห้า ชาหลัวชุน ผู้รับ หลิวซาน

วันที่แปด ชาหลัวชุน ผู้รับ หลิวซาน

วันที่สิบสอง ชาขาว ผู้รับ ขันทีอีกคน

วันที่สิบห้า ชาหลัวชุน ผู้รับ หลิวซาน

ทุกวันที่ฮ่องเต้มีอาการมึนงงหนักขึ้นในบันทึกพระอาการ มักตรงกับวันที่เสวยชาที่หลิวซานรับจากคลัง

หลินเยว่รู้สึกเย็นวาบในอก

นี่ไม่ใช่ความผิดพลาด

นี่คือรูปแบบ

นางถามหัวหน้าครัว

"ชาหลัวชุนเหล่านี้มาจากคลังใด"

หัวหน้าครัวตอบเสียงสั่น

"คลังเครื่องเสวยฝ่ายในขอรับ แต่ใบเบิกต้องผ่านขันทีฝ่ายคลัง เพราะชาเป็นของถวายจากต่างเมือง ต้องลงตรารับจ่ายทุกครั้ง"

"ใครเป็นผู้ลงตรา"

หัวหน้าครัวพลิกบัญชีอย่างลนลาน แล้วชี้ชื่อหนึ่ง

"ขันทีเฉา ขันทีฝ่ายคลังขอรับ"

ขันทีใหญ่ขมวดคิ้ว

"เฉาเต๋อ?"

หัวหน้าครัวพยักหน้า

"ใช่ขอรับ"

หลินเยว่หันไปถาม

"คนผู้นี้อยู่ที่ใด"

ขันทีใหญ่สีหน้าเคร่งขึ้น

"เขาประจำที่คลังเครื่องเสวย แต่คืนนี้หลังเกิดเรื่อง ข้าไม่เห็นเขาในกลุ่มคนที่ถูกกัก"

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าทหารดังมาจากหน้าลาน องครักษ์คนหนึ่งวิ่งเข้ามาคุกเข่า

"รายงาน พบทางประตูหลังครัวหลวงมีรอยเปิดจากด้านใน และมีรอยเท้ามุ่งไปทางคลังเครื่องเสวยพ่ะย่ะค่ะ"

หลินเยว่หันขวับ

"หลิวซานอาจไม่ใช่คนเดียว"

ยังไม่ทันที่ขันทีใหญ่จะสั่งการ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากนอกประตู

"แน่นอนว่าไม่ใช่คนเดียว"

ทุกคนหันไปพร้อมกัน

บุรุษในชุดสีเข้มก้าวเข้ามาภายใต้แสงคบเพลิง รูปร่างสูงโปร่ง กลิ่นอายเย็นสงบ แต่ดวงตาคมกริบราวดาบที่เพิ่งชักออกจากฝัก

เซียวอวี้เฉิน

เขาไม่ได้อยู่ในคราบพ่อค้าอย่างหลายครั้งที่ผ่านมา หากสวมชุดองครักษ์พิเศษสีดำเรียบ ไม่มีเครื่องประดับฟุ่มเฟือย มีเพียงป้ายหยกเล็กที่เอวซึ่งบ่งบอกฐานะอ๋องเจ็ดอย่างเงียบงัน

ขันทีและทหารทั้งหมดรีบคุกเข่า

"ถวายพระพรอ๋องเจ็ด"

เซียวอวี้เฉินยกมือ

"ลุกขึ้น"

หลินเยว่ประสานมือคำนับ

"ท่านอ๋องมาได้อย่างไรเพคะ"

เซียวอวี้เฉินมองนาง สีหน้าที่เย็นชาพลันอ่อนลงเล็กน้อย

"ฝ่าบาททรงส่งคนแจ้งข้า ตั้งแต่มีคนในครัวหลวงหายตัวไป ข้าก็ให้คนปิดทางออกด้านหลังทั้งหมด"

หลินเยว่เข้าใจทันที

ฮ่องเต้เพิ่งได้พระสติ แต่ยังไม่ประมาท พระองค์รู้ว่าหากเรียกเพียงหมอและขันที อาจไม่พอจับคนที่หนีในเงามืด จึงเรียกเซียวอวี้เฉินเข้ามาอย่างลับ ๆ

เซียวอวี้เฉินหันไปทางองครักษ์

"พาคนเข้ามา"

ไม่นาน ทหารสองนายก็ลากชายผู้หนึ่งเข้ามา เขาสวมชุดขันทีฝ่ายคลัง ใบหน้ามีรอยฟกช้ำ มุมปากเลือดซึม มือถูกมัดไพล่หลัง

หัวหน้าครัวหลวงร้องออกมา

"ขันทีเฉา!"

ขันทีเฉาเงยหน้าขึ้น ใบหน้าซีดราวกระดาษ แต่ยังพยายามทำเป็นไม่รู้เรื่อง

"ท่านอ๋อง ข้าน้อยผิดอันใด เหตุใดจึงจับข้าน้อย"

เซียวอวี้เฉินโยนถุงผ้าใบเล็กลงบนพื้น

ถุงแตกออก ผงสีเทาน้ำตาลกระจายบนผ้าขาวที่ทหารรองไว้

หลินเยว่เดินเข้าไปดู กลิ่นรากหลับหมอกชัดเจนยิ่งกว่าในใบชา

นางเงยหน้ามองขันทีเฉา

"นี่คือสิ่งที่ผสมในชาของฝ่าบาท"

ขันทีเฉาตัวสั่น แต่ยังปากแข็ง

"ข้าน้อยไม่รู้ นั่นไม่ใช่ของข้า"

เซียวอวี้เฉินกล่าวเสียงเรียบ

"พบในช่องลับใต้พื้นห้องพักของเจ้า พร้อมบัญชีรับจ่ายชาหลัวชุน และป้ายผ่านทางประตูหลัง"

ขันทีเฉาปากสั่น

"มีคนใส่ร้ายข้าน้อย"

เซียวอวี้เฉินก้าวเข้าไปใกล้

"คนที่ใส่ร้ายเจ้าคงรอบคอบมาก จึงเตรียมเสื้อผ้าสำหรับหนี ป้ายปลอม และเงินทองสามสิบตำลึงไว้ใต้เตียงเจ้า"

ขันทีเฉาเหงื่อไหลลงขมับ

หลินเยว่มองเขานิ่ง ๆ

"พิษที่เจ้าใช้ไม่ใช่พิษฆ่าทันที แต่เป็นพิษที่ทำให้พระสติพร่ามัว เจ้าไม่ได้ต้องการให้ฝ่าบาทสิ้นพระชนม์เร็วเกินไป แต่ต้องการให้พระองค์อ่อนแอจนบริหารราชกิจไม่ได้ ผู้สั่งเจ้าไม่ใช่คนธรรมดา"

ขันทีเฉาเงยหน้าขึ้นอย่างหวาดกลัว

"ข้าไม่รู้ ข้าไม่รู้จริง ๆ"

เซียวอวี้เฉินหันไปสั่งทหาร

"พาไปสอบที่ห้องด้านข้าง"

ขันทีเฉาร้องทันที

"ท่านอ๋องไว้ชีวิต ข้าน้อยพูดแล้ว ข้าน้อยพูดแล้ว"

ทุกคนในลานเงียบลง

เซียวอวี้เฉินหยุดมือ

"พูด"

ขันทีเฉาก้มหน้าจนหน้าผากแทบติดพื้น เสียงสั่นรัว

"ข้าน้อยไม่ได้คิดเอง ข้าน้อยเพียงรับของมาแล้วผสมลงในใบชาบางวันเท่านั้น คนผู้นั้นบอกว่าไม่ทำให้ฝ่าบาทสิ้นพระชนม์ เพียงช่วยให้พระองค์บรรทมดีขึ้น ข้าน้อยโลภเงิน ข้าน้อยผิดไปแล้ว"

ขันทีใหญ่ตัวสั่น

"เจ้ากล้าวางยาฝ่าบาท ยังกล้าบอกว่าเพียงช่วยให้บรรทมดีขึ้นหรือ"

ขันทีเฉาร้องไห้

"ข้าน้อยไม่รู้ว่าร้ายแรงถึงเพียงนี้จริง ๆ"

หลินเยว่ถามเสียงเย็น

"หลิวซานอยู่ที่ใด"

ขันทีเฉาชะงัก

เซียวอวี้เฉินมองเขา

"ตอบ"

"เขา...เขารู้มากเกินไป ข้าน้อยให้เขาหนีไปทางประตูหลัง แต่ไม่รู้ว่าเขาหนีถึงไหนแล้ว"

เซียวอวี้เฉินส่งสายตาให้องครักษ์ทันที

ทหารกลุ่มหนึ่งรีบออกไปค้นหา

หลินเยว่ก้มลงหยิบถุงผ้าด้วยผ้าสะอาด ห่อปิดอย่างระวัง

"ผู้สั่งเจ้าเป็นใคร"

ขันทีเฉาส่ายหน้าเร็ว ๆ

"ข้าน้อยไม่เห็นหน้า ทุกครั้งมีคนส่งของผ่านห้องเก็บฟืน หรือไม่ก็ฝากกล่องมากับคนส่งของจากนอกวัง ข้าน้อยรู้เพียงว่า..."

เขาหยุดพูด กัดริมฝีปากจนเลือดซึม

เซียวอวี้เฉินเสียงต่ำลง

"เพียงว่าอะไร"

ขันทีเฉาหลับตาแน่น ราวกับคำตอบนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าคมดาบ

"ทุกครั้งที่มีกล่องส่งมา บนผนึกจะมีตราหนึ่งประทับอยู่"

หลินเยว่รู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้น

เซียวอวี้เฉินถาม

"ตราอะไร"

ขันทีเฉาค่อย ๆ เงยหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดผวา

"ตรากรมคลังพ่ะย่ะค่ะ"

ลานหน้าครัวหลวงเงียบสนิท

แม้แต่เสียงไฟในเตาก็เหมือนดับไปชั่วขณะ

กรมคลัง

หน่วยงานที่ดูแลเงินหลวง เสบียง ยา สมุนไพร ของถวาย และเส้นทางขนส่งครึ่งหนึ่งของราชสำนัก

หากตรากรมคลังเกี่ยวข้องกับพิษในน้ำชาของฮ่องเต้ นั่นหมายความว่ามือวางพิษไม่ได้ซ่อนอยู่แค่ในครัวหลวง

แต่มันอาจนั่งอยู่กลางราชสำนัก สวมหมวกขุนนาง ถือบัญชีแผ่นดิน และยิ้มรับคำสรรเสริญว่าเป็นเสาหลักของบ้านเมือง

เซียวอวี้เฉินมองหลินเยว่

ในดวงตาของเขามีความเย็นลึกที่หลินเยว่ไม่เคยเห็นมาก่อน

"เสนาบดีกรมคลัง"

หลินเยว่ไม่ได้ตอบ แต่นางกำผ้าห่อผงพิษแน่นขึ้น

เบื้องหลังพิษอ่อนในน้ำชา อาจเป็นเงาของคนที่สร้างโรค สร้างยา และสร้างความตายอย่างเป็นระบบ

ขณะที่ทุกคนยังตกตะลึง เสียงทหารอีกกลุ่มหนึ่งวิ่งเข้ามาจากด้านนอก

"ท่านอ๋อง พบศพคนผู้หนึ่งในบ่อน้ำร้างหลังคลังเครื่องเสวยพ่ะย่ะค่ะ"

ขันทีใหญ่หน้าซีด

"ใคร"

ทหารตอบเสียงหนัก

"จากเสื้อผ้าและป้ายประจำตัว คาดว่าเป็นหลิวซานพ่ะย่ะค่ะ"

ขันทีเฉาทรุดลงกับพื้นทันที

หลินเยว่หลับตาสั้น ๆ

พยานคนหนึ่งถูกฆ่าปิดปาก

อีกคนถูกจับได้พร้อมผงพิษ

และเบาะแสทั้งหมดกำลังชี้ไปยังกรมคลัง

คืนนั้น ลมหนาวพัดผ่านครัวหลวงจนเปลวคบเพลิงสั่นไหว

หลินเยว่เงยหน้ามองฟ้ามืดเหนือกำแพงวัง

นางรู้แล้วว่า การรักษาฮ่องเต้ไม่ใช่เพียงการถอนพิษจากพระวรกาย

แต่คือการถอนพิษจากราชสำนักทั้งระบบ

และพิษนั้น ฝังรากลึกกว่าที่ใครคาดคิดไว้มาก