Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 70

ตอนที่ 62 : คนไข้ที่ไม่มีใครรักษากลิ่นอับชื้นของเรือนซักผ้ารุนแรงกว่าที่หลินเยว่คาดไว้เรือนหลังนี้ตั้งอยู่ท้ายเขตสำนักแพทย์หลวง ใกล้กำแพงด้านในของวัง เป็นพื้นที่ที่ผู้คนไม่อยากเดินผ่าน หากไม่จำเป็นก็ไม่มีใครคิดจะมาเยือน เสื้อผ้าเปียกแขวนแน่นบนราวไม้ น้ำขุ่นขังตามพื้นหิน กลิ่นเหงื่อ กลิ่นผ้าเปียก และกลิ่นแผลเน่าอ่อน ๆ ปะปนกันจนทำให้ขันทีน้อยที่นำทางมาต้องยกแขนเสื้อปิดจมูกแต่หลินเยว่ไม่ได้ชะงักนางเคยเห็นห้องฉุกเฉินที่เต็มไปด้วยเลือด เคยเห็นแผลติดเชื้อรุนแรง เคยรักษาผู้ป่วยในตรอกที่แม้แต่น้ำสะอาดยังไม่มีใช้ กลิ่นเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่นางรังเกียจมันคือสัญญาณว่ามีคนถูกทอดทิ้งนานเกินไปขันทีน้อยชี้ไปยังมุมด้านในสุดของเรือน"อยู่ตรงนั้นขอรับ"หลินเยว่เดินตามไป เห็นร่างเล็กผอมของขันทีวัยรุ่นคนหนึ่งนอนขดอยู่บนเสื่อเก่า ใบหน้าซีดเหลือง ริมฝีปากแห้งแตก เหงื่อซึมเต็มหน้าผาก ทั้งตัวสั่นเป็นพัก ๆ เหมือนหนาวทั้งที่อากาศในเรือนอบอ้าวข้างหลังของเขามีผ้าห่มบาง ๆ ปิดอยู่ แต่ปลายผ้ามีรอยเลือดและคราบหนองแห้งติดอยู่ชัดเจนขันทีน้อยที่พานางมากล่าวเสียงสั่น"เขาชื่อเสี่ยวอันขอรับ ถูกเฆี่ยนเมื่อสามวันก่อ

ตอนที่ 64 : ตำหนักเย็นคำสั่งให้หลินเยว่ไปตรวจตำหนักเย็นมาถึงในยามสายผู้ส่งคำสั่งคือเจ้าหน้าที่ฝ่ายระเบียบของสำนักแพทย์หลวง น้ำเสียงสุภาพกว่าก่อนหน้าเล็กน้อย แต่แววตายังแฝงความเย็นชา"หมอหลวงหลิน หัวหน้าหมอหลวงมีคำสั่งให้ท่านไปตรวจอาการนางกำนัลในตำหนักเย็น หลายคนป่วยเรื้อรัง ไม่มีหมอหลวงว่างไปดู ท่านเพิ่งรับตำแหน่งใหม่ จึงเหมาะสมกับงานนี้"หลินเยว่มองเขานิ่ง ๆตำหนักเย็นสถานที่ที่พระสนม นางกำนัล หรือคนในวังหลังที่หมดอำนาจถูกส่งไปอยู่ คนที่เข้าไปแล้วมักถูกลืม ทั้งจากราชสำนักและจากโลกภายนอกคำสั่งนี้ดูเหมือนมอบงานต่ำต้อยให้นางแต่นางกลับรับคำทันที"ข้าจะไป"เจ้าหน้าที่ชะงักเล็กน้อย คล้ายคาดว่านางจะไม่พอใจหลินเยว่หยิบกล่องยา สมุดบันทึก ผ้าสะอาด และถุงสมุนไพรพื้นฐาน ก่อนเดินออกจากห้องพักท้ายสำนักเส้นทางไปตำหนักเย็นเงียบกว่าส่วนอื่นของวัง ต้นไม้สองข้างทางขึ้นรก กำแพงเก่ามีคราบตะไคร่ ประตูไม้สีซีดถูกปิดครึ่งหนึ่งเหมือนสถานที่นี้ถูกตัดออกจากชีวิตของพระราชวังเมื่อประตูเปิดออก กลิ่นอับชื้นก็ตีเข้ามาทันทีหลินเยว่ขมวดคิ้วภายในลานตำหนักเย็นมีนางกำนัลหลายคนนั่งซึมอยู่ตามมุม บางคนไอแห้ง ๆ บ

ตอนที่ 66 : พระโอสถประจำวันเช้าวันถัดมา หลินเยว่ไปถึงสำนักแพทย์หลวงก่อนเสียงระฆังยามเช้าจะดังนางแทบไม่ได้นอนทั้งคืนภาพเตียงว่างในตำหนักเย็นยังติดอยู่ในดวงตา หลันซินหายตัวไปกลางดึก ยาลูกกลอนถูกเก็บไป หลักฐานถูกตัดขาด แต่คำพูดสุดท้ายของนางยังคงดังอยู่ในใจหลินเยว่ไม่หยุด"ยาของฝ่าบาท...ไม่บริสุทธิ์"ประโยคเดียวนี้หนักกว่าพิษทั้งกล่องหากเป็นเพียงคำเพ้อของคนป่วย หลินเยว่คงยังไม่กล้าสรุป แต่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เชื่อมกันอย่างน่ากลัวเกินไปยาพิษที่เมืองชิงเหอตราดอกบัวดำในคลังยาหลวงองค์ชายสามถูกลอบส่งยาผิดหลันซินถูกวางยาช้า ๆและตอนนี้ เงาของพิษเริ่มทอดไปถึงพระโอสถของฮ่องเต้หลินเยว่เดินตรงไปยังห้องบันทึกพระโอสถ ซึ่งตั้งอยู่ด้านในสุดของสำนักแพทย์หลวง เป็นห้องที่เก็บตำรับยา ตารางถวายยา บันทึกอาการ และรายชื่อหมอหลวงที่รับผิดชอบพระอาการของฮ่องเต้หน้าห้องมีผู้ช่วยหมอหลวงสองคนเฝ้าอยู่เมื่อเห็นนาง ทั้งสองชะงักทันที"หมอหลวงหลินมาที่นี่ด้วยเหตุใด"หลินเยว่ตอบเสียงเรียบ"ข้าต้องการดูบันทึกพระโอสถของฝ่าบาท"ผู้ช่วยคนหนึ่งหน้าเปลี่ยนสีทันที"บันทึกพระโอสถไม่ใช่สิ่งที่หมอหลวงชั้นต้นจะข

ตอนที่ 68 : ของกลางในห้องพักเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็วหลินเยว่ยืนอยู่กลางห้องพักท้ายสำนัก ดวงตาจับอยู่ที่ห่อผ้าสีเทาบนโต๊ะ ภายในมียาลูกกลอนสีดำหลายเม็ดวางอยู่ กลิ่นเฝื่อนเย็นลอยออกมาชัดเจนจนไม่จำเป็นต้องแตะก็รู้ว่าไม่ใช่ยาธรรมดาประตูถูกผลักเปิดโดยไม่รออนุญาตเจ้าหน้าที่ฝ่ายระเบียบสามคนก้าวเข้ามา ตามด้วยจางหมิ่น หมอหลวงอีกสองคน และผู้ช่วยที่ถือโคมไฟจางหมิ่นกวาดสายตามองห้องเพียงครู่เดียว ก่อนหยุดที่ห่อยาบนโต๊ะมุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย"หมอหลวงหลิน นั่นคือสิ่งใด"หลินเยว่ตอบเสียงเรียบ"ของที่มีคนเพิ่งนำมาวางไว้ในห้องข้า"เจ้าหน้าที่ฝ่ายระเบียบเดินไปที่โต๊ะทันที"ห้ามผู้ใดแตะต้อง"หลินเยว่กล่าวขึ้นก่อนที่มือของเขาจะถึงห่อผ้าเจ้าหน้าที่ชะงักจางหมิ่นหัวเราะเย็น"เจ้ากลัวอะไร หรือกลัวว่าพวกเราจะพบของกลาง"หลินเยว่หันไปมองเขา"ข้ากลัวคนทำลายหลักฐาน"คำตอบนั้นทำให้สีหน้าจางหมิ่นแข็งไปเล็กน้อยเจ้าหน้าที่อีกคนใช้ผ้าหยิบห่อยาขึ้นมา เปิดออกต่อหน้าทุกคน ยาลูกกลอนสีดำกลิ้งกระทบถาดกระเบื้องเบา ๆ กลิ่นขมเฝื่อนกระจายทั่วห้องหมอหลวงคนหนึ่งสูดกลิ่นแล้วหน้าเปลี่ยนสี"นี่คล้ายยาต้องสงสั

ตอนที่ 70 : เงาของเสนาบดีเสียงระฆังยามเช้าดังขึ้นเหนือพระราชวัง แต่บรรยากาศในสำนักแพทย์หลวงกลับเงียบผิดปกติการตายของอาเฉียวถูกปิดเป็นความลับคำสั่งเผาศพถูกชะลอไว้เพียงชั่วคราวด้วยอำนาจของเซียวอวี้เฉิน แต่ทุกคนรู้ดีว่า ผู้ที่อยู่เบื้องหลังจะไม่ยอมปล่อยให้หลักฐานคงอยู่ได้นานหลินเยว่นั่งอยู่ในห้องพักท้ายสำนัก เบื้องหน้าคือสมุดบันทึกหลายเล่ม ตราประทับบนลังยา เศษผ้าห่อยา และแผ่นกระดาษที่นางจดรายละเอียดทุกคดีตั้งแต่เดินทางมาถึงเมืองหลวงนางลากเส้นเชื่อมข้อมูลทีละเส้นเมืองชิงเหอยาลูกกลอนดำตราดอกบัวดำคลังยาหลวงตำหนักเย็นอาเฉียวกรมคลังเมื่อเส้นทั้งหมดเชื่อมเข้าหากัน นางกลับพบสิ่งหนึ่งที่ไม่เคยสังเกตมาก่อนตราประทับบนลังยาจากเมืองชิงเหอ แม้ถูกขูดลบไปบางส่วน แต่รูปแบบการแกะสลักกลับเหมือนตราที่ประทับในบัญชีรับยาของคลังหลวงไม่เหมือนกันทุกจุดแต่เป็นช่างแกะคนเดียวกันหลินเยว่หยิบกระดาษทั้งสองแผ่นวางเทียบกันลายเส้นของกลีบดอกรอยบิ่นมุมซ้ายรอยแตกเล็กบริเวณขอบวงตราล้วนตรงกันอย่างน่าประหลาดนางพึมพำเบา ๆ"ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ"ขณะนั้นเอง ประตูห้องถูกเคาะสามครั้งเป็นสัญญาณที่เซียวอวี้เฉิน