ย้อนกลับมาสร้างความร่ำรวยให้สามีในยุค 80의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

เวลาผ่านไปหลายเดือน... เด็กน้อยซ่งซีห่าวเติบโตขึ้นทุกวัน จากทารกตัวเล็กที่เอาแต่นอนหลับ แต่ตอนนี้เริ่มพลิกตัว คว่ำ และส่งเสียงอ้อแอ้เรียกคนในบ้านจนทุกคนหลงรักยิ่งโต... ยิ่งหน้าตาเหมือนซ่งฉางเยว่ราวกับแกะ แต่ดวงตากลมโตและรอยยิ้มสดใสกลับถอดแบบจ้าวชิงหรานมาไม่มีผิดทุกเช้า เมื่อซ่งฉางเยว่จะออกไปทำงาน เด็กน้อยก็มักจะยื่นมืออวบ ๆ ออกไปหา“อ๊ะ... อ๊ะ...”จนคนเป็นพ่ออดใจไม่ไหว ต้องอุ้มลูกขึ้นมาหอมแก้มหลายครั้ง กว่าจะยอมเดินออกจากบ้าน แม่จ้าวเห็นแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้“ฉางเยว่เอ๊ย... ถ้าขืนยังโอ๋ลูกอย่างนี้ เดี๋ยวก็ไปทำงานสายทุกวันหรอก”ซ่งฉางเยว่หัวเราะ“ไม่เป็นไรครับแม่ ขอหอมลูกอีกนิดเดียว”ทุกคนต่างหัวเราะกับท่าทางของคุณพ่อมือใหม่เมื่อซ่งซีห่าวอายุเกินครึ่งปี ร่างกายของจ้าวชิงหรานก็ฟื้นตัวกลับมาแข็งแรงสมบูรณ์ เด็กน้อยเองก็เลี้ยงง่าย ไม่ร้องงอแง อีกทั้งยังติดคุณยายของเขามากทุกครั้งที่แม่จ้าวอุ้ม เด็กน้อยจะหัวเราะคิกคักจนคนทั้งบ้านหลงรัก จ้าวชิงหรานจึงเริ่มมีเวลาหันกลับมาสนใจเรื่องกิจการอีกครั้งเช้าวันหนึ่ง... เธอหยิบสมุดบันทึกเล่มหนาออกมาวางบนโต๊ะในห้องรับแขก ซ่งฉางเยว่กับจ้าวชิงเฉิงนั่งอ

บรรยากาศภายในห้องทำงานของบ้านซ่งเงียบสงบ จ้าวชิงหรานกำลังตรวจดูสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายของกิจการห้องเย็นที่เพิ่งเริ่มก่อสร้างอยู่เงียบ ๆ ข้างกายมีซ่งซีห่าวกำลังนั่งเล่นของเล่นอยู่ เขาส่งเสียงหัวเราะคิกคักเป็นระยะ ไม่นานนัก... เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ก๊อก... ก๊อก...“เข้ามา”ชายวัยกลางคนร่างผอมคนหนึ่งก้าวเข้ามา เขาเป็นหนึ่งในคนของหลิวต้าไห่ที่มีความสามารถด้านการสืบข่าว ปัจจุบันจ้าวชิงหรานว่าจ้างให้ช่วยตรวจสอบเรื่องที่เกิดขึ้นกับครอบครัวชาวประมง ชายคนนั้นโค้งศีรษะอย่างนอบน้อม“ผลการสืบสวนออกมาแล้วครับ”จ้าวชิงหรานวางปากกาลงช้า ๆ“พูดมา”ชายคนนั้นสูดลมหายใจลึก สีหน้าเต็มไปด้วยความระมัดระวัง“เป็นฝีมือของ... คุณหนูรองตระกูลลู่ครับ”จ้าวชิงหรานชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที แม้จะพอคาดเดาเอาไว้แล้ว แต่เมื่อได้ยินชื่อของอีกฝ่ายจริง ๆ ดวงตาของเธอก็เย็นเยียบลงทันที“ลู่ซูเหยา...”ชายคนนั้นพยักหน้า“ครับ เธอว่าจ้างคนในตลาดมืดให้ไปยุยงครอบครัวของชาวประมงที่เสียชีวิต บอกว่าหากสามารถทำให้ครอบครัวผู้ตายออกมาฟ้องร้องเถ้าแก่ซ่ง และทำลายชื่อเสียงของฉงซินไคว่เล่อได้สำเร็จ เธอจะมอบเงินก้อนใหญ่ให้”จ้าวชิงหรานไม

ภายในโรงงานของฉงซินไคว่เล่อ ฟางถิงเริ่มปฏิบัติตามคำสั่งทันที เธอไม่ได้พยายามเข้าไปตีสนิทซ่งฉางเยว่เหมือนก่อน เพราะรู้ดีว่าการทำเช่นนั้นจะยิ่งทำให้อีกฝ่ายระวังตัวเธอเปลี่ยนเป้าหมายเป็นการสังเกตแทน ทุกเช้าเธอจะจดเวลาเข้าโรงงานของซ่งฉางเยว่ จดเวลาที่เขาออกไปพบลูกค้า จดชื่อผู้ที่ร่วมเดินทาง รวมทั้งเส้นทางที่ใช้เป็นประจำ แม้แต่เวลารับประทานอาหารกลางวันหรือเวลาประชุม เธอก็พยายามบันทึกเอาไว้ทั้งหมดแต่ยิ่งสังเกต... ฟางถิงก็ยิ่งปวดหัว เพราะตารางชีวิตของซ่งฉางเยว่แทบไม่มีช่องว่างเลยตอนเช้า... ประชุมกับฝ่ายผลิตสาย... ลงตรวจโรงงานบ่าย... พบลูกค้าเย็น... กลับบ้านตรงเวลาไม่เคยแวะสถานบันเทิง ไม่เคยดื่มสุราจนเมา ไม่เคยอยู่ตามลำพังกับพนักงานหญิง แม้แต่เวลามีลูกค้าหญิงมาพบ เขาก็มักเรียกหัวหน้าแผนกหรือจ้าวชิงเฉิงเข้าไปร่วมพูดคุยด้วยเสมอ ความระมัดระวังของเขาทำให้ฟางถิงอดทอดถอนใจออกมาไม่ได้“ผู้ชายคนนี้... ระวังตัวเกินไปแล้ว”เธอปิดสมุดบันทึก ก่อนมองออกไปยังลานโรงงาน ในใจเริ่มรู้สึกว่า... แผนของลู่ซูเหยา อาจไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด เพราะซ่งฉางเยว่แทบไม่เปิดโอกาสให้ใครเข้าใกล้เลยแม้แต่น้อยแต่สิ่งที่ฟา

เถ้าแก่หลายคนยังไม่ยอมละสายตาไปจากลู่ซูเหยา ผู้หญิงคนนี้ทั้งอ่อนเยาว์และงดงาม นอนบิดเร่าๆ อยู่บนพื้นทั้งที่เนื้อตัวเปลือยเปล่าอย่างนี้มีใครบ้างเล่าที่จะไม่อยากดู โดยเฉพาะคนที่ไม่ได้พาภรรยามา พวกเขาจ้องร่างกายของเธอจนดวงตาแทบจะถลนจ้าวชิงหรานกวาดสายตามองภาพตรงหน้า ก่อนถอนหายใจเบา ๆ จากนั้นจึงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ“ทุกท่าน... กรุณาเช็ดน้ำลายก่อนเถอะค่ะ”เถ้าแก่หลายคนสะดุ้ง รีบยกมือเช็ดมุมปากกันแทบไม่ทัน ท่ามกลางเสียงหัวเราะของคนที่เหลือจ้าวชิงหรานส่ายหน้า ก่อนเอ่ยต่อ“แล้วก็... ใครก็ได้ช่วยเอาผ้าห่มมาคลุมคุณหนูลู่ก่อน ปล่อยให้อยู่แบบนี้ ไม่เหมาะสมเลย”พนักงานหญิงของโรงแรมรีบคว้าผ้าห่มจากห้องมาคลุมร่างของลู่ซูเหยาทันทีเวลานั้น... แขกจำนวนมากที่ได้ยินเสียงเอะอะก็เริ่มทยอยขึ้นมาที่ชั้นสี่ ทางเดินหน้า ห้องสี่ศูนย์ห้าจึงเต็มไปด้วยผู้คน ข่าวแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว“เกิดอะไรขึ้น”“คนที่นอนอยู่บนพื้นคือคุณหนูรองตระกูลลู่หรือ"“ได้ยินว่าเถ้าแก่ซ่งเกิดเรื่องไม่ใช่หรือ”ขณะเดียวกัน... เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากปลายทางเดิน ซ่งฉางเยว่เดินมาพร้อมกับหลิวต้าไห่ สีหน้าทั้งสองเต็มไปด้วยความประหลาดใจราวกับเพ

บรรยากาศภายในห้องรับรองของคฤหาสน์ตระกูลลู่ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง หลังเรื่องของลู่ซูเหยาถูกตัดสินอย่างเป็นทางการ ผู้อาวุโสของทั้งสองตระกูลต่างก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกหัวหน้าตระกูลลู่หันมองหลิวต้าไห่ ก่อนจะยิ้มอย่างอ่อนโยน“ต้าไห่... เรื่องของซูหนิงและซูเหยา ถือว่าเป็นความผิดพลาดของเด็ก ๆ พวกเราผู้ใหญ่ไม่ควรปล่อยให้เรื่องเหล่านี้ทำลายความสัมพันธ์ที่สั่งสมกันมาหลายสิบปี”หลิวต้าไห่พยักหน้ารับ“ผมเองก็คิดเช่นนั้นครับ”ผู้เฒ่าลู่ยิ้มอย่างพอใจ ก่อนโบกมือเรียกหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลัง“หงอิง... มานี่สิ”ลู่หงอิงก้าวออกมาอย่างสง่างาม ก่อนจะโค้งคำนับผู้อาวุโสทุกคน“สวัสดีค่ะ”ผู้เฒ่าลู่กล่าวด้วยรอยยิ้ม“นับจากวันนี้เป็นต้นไป หงอิงจะเข้ามาเรียนรู้งานของตระกูลอย่างเป็นทางการ พวกเธออายุไล่เลี่ยกัน หากมีเวลาก็ช่วยดูแลกันบ้าง”ทุกคนในห้องต่างเข้าใจความหมายของคำว่า "ช่วยดูแล"นี่คือการแนะนำตัวอย่างเป็นทางการของหญิงสาวคนใหม่แห่งตระกูลลู่ จ้าวชิงหรานเหลือบมองซ่งฉางเยว่ ทั้งสองสบตากันเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะต่างยกถ้วยชาขึ้นดื่มพร้อมกันราวกับนัดหมายไว้เรื่องของหลิวต้าไห่... เป็นเรื่องส่วนตัวของเขา ต่อ