บททั้งหมดของ ย้อนกลับมาสร้างความร่ำรวยให้สามีในยุค 80: บทที่ 1 - บทที่ 10

รอยยิ้มบนใบหน้าของซ่งฉางเยว่ทำให้จ้าวชิงหรานหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะดึงแขนเสื้อเขาอีกครั้ง“หรือว่าพี่จะเปลี่ยนใจแล้ว”ซ่งฉางเยว่ได้สติในทันที เขารีบส่ายหน้ารัว“ไม่!”“พี่ไม่มีวันเปลี่ยนใจ!”คำตอบที่รีบร้อนของเขาทำให้คนที่ยืนฟังคำตอบระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก บรรยากาศอันอึดอัดเมื่อครู่ค่อย ๆ คลี่คลาย จ้าวชิงเฉิงเดินเข้าไปตบไหล่เพื่อนรักอย่างแรง“ขอบคุณนะฉางเยว่ ฉันขอบคุณนายจริงๆ ที่วันนี้นายมาแต่งงานกับน้องสาวของฉัน มาช่วยกู้หน้าให้ครอบครัวฉัน วันหน้าฉันจะยอมเป็นวัวเป็นม้าให้นาย ไม่ว่านายต้องการจะให้ฉันทำอะไรฉันก็ยินดี”คำพูดของจ้าวชิงเฉิงทำให้จ้าวชิงหรานนิ่วหน้า แต่ซ่งฉางเยว่กลับส่ายหน้าแล้วพูดออกมาเสียงเบา“ฉันไม่ได้แต่งกับน้องสาวนายเพื่อช่วยกู้หน้าให้ครอบครัวของนายเสียหน่อย ฉันแต่งงานกับชิงหรานก็เพราะอยากแต่งงานกับเธอจริงๆ”เมื่อจ้าวชิงหรานได้ยินคำพูดของเขาแล้วหัวใจก็พลันอ่อนยวบชาติที่แล้ว...เธอช่างโง่เขลาเหลือเกินที่มองข้ามความจริงใจของเขาไป แต่ไม่เป็นไร ในเมื่อสวรรค์เมตตาให้โอกาสอีกครั้ง ครั้งนี้... เธอจะไม่ปล่อยให้ชายผู้ซื่อสัตย์คนนี้ต้องใช้ชีวิตอย่างเดียวดายอีก และจะไม่ปล่อ

รุ่งเช้า...แสงอาทิตย์อ่อน ๆ สาดผ่านหน้าต่างไม้เข้ามาภายในห้องนอน กลิ่นอายทะเลพัดลอยเข้ามาพร้อมกับเสียงคลื่นซัดฝั่งเป็นจังหวะจ้าวชิงหรานค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ชั่วขณะหนึ่งเธอยังรู้สึกเหมือนกำลังฝันไป ก่อนจะหันไปเห็นชายหนุ่มที่นอนอยู่ข้างกายซ่งฉางเยว่ยังคงหลับสนิท ใบหน้าคมเข้มที่มักดูสุขุมยามนี้กลับดูอ่อนโยนอย่างประหลาด ราวกับปลดเปลื้องความเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานหนักมาหลายปีจ้าวชิงหรานยิ้มบาง ๆ ชาติที่แล้ว... เธอไม่เคยมีโอกาสได้ตื่นขึ้นมาพร้อมกับคนที่รักเธอ แต่ชาตินี้ ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วเธอค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียง เก็บผ้าห่มให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินออกจากห้องอย่างเบามือ ไม่อยากรบกวนการพักผ่อนของเขาเมื่อออกมาถึงห้องโถง เธอสำรวจบ้านอีกครั้งอย่างละเอียด แม้บ้านหลังนี้จะเล็ก แต่ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบบนชั้นไม้มีขวดโหลใส่น้ำมัน เกลือและน้ำตาลอย่างละนิดอย่างละหน่อย ในถังข้าวมีข้าวสารเหลือพอกินไปได้หลายวัน ในโอ่งเก็บแป้งมีแป้งเหลืออยู่จำนวนหนึ่ง มีปลาตากแห้งไม่กี่ตัวแขวนอยู่ใต้ชายคา เพียงมองแวบเดียว จ้าวชิงหรานก็คาดเดาสถานะทางการเงินของบ้านตระกูลซ่งในเวลานี้ได้แล้ว แม้ว่าจะไม่ได้ถึงกับ

ทันทีที่ร่างของหลินฟางลับสายตาไป บรรยากาศในร้านก็กลับมาครึกครื้นอีกครั้ง หลายคนแอบหัวเราะกับสีหน้าของหลินฟางเมื่อครู่นี้ ส่วนจ้าวชิงหรานช่วยซ่งฉางเยว่ยกถุงใส่ของที่เธอซื้อขึ้นมาอย่างอารมณ์ดี ริมฝีปากของเธอคลี่ยิ้มออกมาบาง ๆชาติที่แล้ว... อีกไม่นาน กู้หมิงซีจะตั้งครรภ์กับผู้ชายต่างหมู่บ้าน ถึงตอนนั้น บ้านกู้ที่เคยดูถูกคนอื่นเรื่องความบริสุทธิ์ คงได้ลิ้มรสคำพูดของตัวเองอย่างน่าขายหน้าส่วนเรื่องที่กู้หมิงเจ๋อจะได้แต่งงานกับสาวในเมืองได้หรือไม่นั้น คงต้องขึ้นกับความใจกว้างของแม่ของเขาแล้ว เมื่อคิดได้เช่นนี้จ้าวชิงหรานยิ้มออกมา ก่อนหน้านี้ตอนที่เธอกังวลเรื่องเงินทุนในการประกอบอาชีพของเธอกับซ่งฉางเยว่ เธอเคยคิดถึงทองหีบนั้นที่กู้หมิงเจ๋อเคยบังเอิญขุดเจอตอนที่เขาจะไปขุดเหล้าหมักที่เธอและเขาเคยฝังเอาไว้ด้วยกัน แต่เพราะเธอไม่อยากจะทำลายวาสนาการแต่งงานของเขาด้วยการช่วงช่วงชิงทรัพย์สินที่ควรจะเป็นของเขาในอนาคต เธอจึงไม่คิดจะไปยุ่งกับทองคำหีบนั้น แต่ตอนนี้เธอคิดในใจว่า‘ช่างหัวกู้หมิงเจ๋อเถิด ทั้งชาติก่อนและชาตินี้เขาล้วนทำผิดต่อฉัน ดังนั้นทองคำหีบนั้นที่เขาควรจะได้พบเจอ ฉันขอช่วงชิงมาเป็นของตน

หลังจากขนสมบัติออกจากโพรงหินจนหมด จ้าวชิงหรานก็ใช้เวลาเกือบทั้งวันจัดการกลบร่องรอยทุกอย่างอย่างละเอียดหลุมที่เคยขุดถูกถมจนแนบเนียน เศษดินใหม่ถูกโรยด้วยใบไม้แห้งและหญ้าป่า เธอยังเดินวนไปมาอยู่หลายรอบเพื่อให้รอยเท้าปะปนกับรอยสัตว์บนภูเขา จนแม้แต่ตัวเธอเอง หากกลับมาอีกครั้งก็แทบมองไม่ออกว่าตรงนี้เคยมีการขุดดินเมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีพิรุธ จ้าวชิงหรานจึงแบกตะกร้าลงจากหน้าผาอย่างสบายใจระหว่างทางกลับหมู่บ้าน เธอเก็บผักป่า เห็ด และผลไม้ป่าติดมือมาด้วย จนตะกร้าดูเหมือนหญิงชาวบ้านธรรมดาที่ขึ้นเขาหาของป่าตามปกติเมื่อเดินผ่านลานกลางหมู่บ้าน ป้าหวังที่กำลังตากปลาเค็มอยู่ก็ร้องทัก“ชิงหราน วันนี้ได้ของเยอะเชียวนะ”หญิงสาวยิ้มบาง“โชคดีค่ะ เห็ดขึ้นเยอะกว่าที่คิด ผักป่าก็กำลังงามเลยค่ะ”ป้าหวังหัวเราะ“ขยันจริง ๆ สมแล้วที่ฉางเยว่แต่งเข้าบ้าน คนขยันได้แต่งกับคนขยันไม่มีวันอดตายหรอก”คำพูดของป้าหวังทำให้อีกหลายคนพากันพยักหน้าเห็นด้วย ตั้งแต่เรื่องที่เธอกล้าตอบโต้หลินฟางเมื่อหลายวันก่อน ชาวบ้านที่เคยมีความคิดที่ไม่ดีต่อเธอ ต่างก็เริ่มมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากหญิงสาวที่ชาวบ้านต่างมองว่าเธอเป็นผู

ซ่งฉางเยว่นอนหลับตลอดทั้งบ่าย จ้าวชิงหรานก็ไม่คิดจะกวนเขา เธอปล่อยให้เขานอนอย่างเต็มที่ พอเขาตื่นขึ้นมาฟ้าก็เกือบจะมืดแล้ว กลิ่นหอมของอาหารทำให้เขายิ้มออกมาแล้วเดินออกจากห้องนอนเดินตรงไปที่ห้องครัว ตอนที่ได้เห็นจ้าวชิงหรานกำลังทำอาหารอยู่ในครัวเขาก็อดยิ้มออกมาไม่ได้“...”อยู่ๆ ก็โดนโอบกอดจากทางด้านหลังทำให้จ้าวชิงหรานรู้สึกตกใจ แต่กลิ่นทะเลและแสงแดดที่มักจะติดตามเนื้อตัวของซ่งฉางเยว่เสมอ ทำให้เธอรู้ว่าคนที่โอบกอดร่างกายของเธอคือเขา เธอคลายความตกใจลงแล้วหมุนร่างไปโอบกอดรอบเอวของเขาเอาไว้“ออกทะเลไปตั้งหลายวัน พี่คิดถึงเธอจังเลย”เขาพูดพลางโอบกอดร่างบางของเธอแน่นขึ้น จ้าวชิงหรานยิ้มออกมาพลางซุกซบเข้าสู่อ้อมอกของเขามากยิ่งขึ้น“ฉันเองก็คิดถึงพี่ค่ะ”คำพูดของจ้าวชิงหรานทำให้ซ่งฉางเยว่ยิ้มออกมาแล้วก้มหน้าลงมาสูดดมกลิ่นหอมบนเรือนผมของเธอ“พี่คะ ถ้าพี่ยังไม่ยอมปล่อยเนื้อตุ๋นของฉันที่ยังอยู่บนเตา อาจจะกลายเป็นเนื้อไหม้ก็ได้นะคะ”เสียงทักท้วงของจ้าวชิงหรานทำให้ซ่งฉางเยว่ยอมปล่อยอย่างเสียดาย เขาเดินไปดูเนื้อตุ๋นที่ตั้งอยู่บนเตาไฟ แล้วก็หันไปมองปลาทอดและปลาหมึกผัดต้นหอมที่วางเตรียมเอาไว้“โอ้โห