ย้อนกลับมาสร้างความร่ำรวยให้สามีในยุค 80의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

หลิวต้าไห่มองตามหลังซ่งฉางเยว่ไปด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ซ่งฉางเยว่เคยช่วยเหลือเขาตอนที่เขาถูกคนยิงจนตกจากเรือทั้งๆ ที่ในภายหลังซ่งฉางเยว่รู้แล้วว่าเขาคือลูกชายคนโตของตระกูลหลิว แต่ซ่งฉางเยว่กลับไม่เคยคิดจะเกาะแข้งเกาะขาและไม่เคยมาขอพึ่งพาอำนาจบารมีจากเขาเลยสักครั้ง ที่สำคัญไม่เคยยอมรับเงินจากเขาเลยสักก้อนแต่วันนี้คนที่ไม่เคยขอความช่วยเหลือจากเขากลับมาขอซื้อรถมอเตอร์ไซค์จากเขา แถมใบหน้าที่เคยเย็นชาอยู่เป็นนิจแต่ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ความเปลี่ยนแปลงของซ่งฉางเยว่ทำให้เขาอดพึมพำออกมาไม่ได้“การแต่งงานทำให้คนเปลี่ยนแปลงไปมากถึงขนาดนี้เชียว หรือว่าฉันควรจะยอมทำตามคำพูดของผู้ใหญ่ยอมแต่งงานตามที่พวกเขาต้องการดี”คำพูดของหลิวต้าไห่ทำให้ลูกน้องของเขาต่างหันไปมองหน้ากัน แต่ต่างคนก็ต่างไม่กล้าพูดอะไรออกมา ด้วยนิสัยที่เต็มไปด้วยความดุร้ายของคุณชายของพวกเขา ใครจะกล้าออกความเห็นเรื่องการแต่งงานของคุณชายใหญ่ที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและดุร้ายกันเล่าตอนที่ซ่งฉางเยว่ขับรถมอเตอร์ไซค์เข้าไปในหมู่บ้าน ทุกคนในหมู่บ้านต่างก็พากันวิ่งตามมาดูรถของเขาด้วยความสนใจ หมู่บ้านแห่งนี้ยังไม่มีใครส

เพียงหนึ่งสัปดาห์ต่อมา เสียงค้อนดังขึ้นทั่วพื้นที่ก่อสร้าง ซ่งฉางเยว่รับหน้าที่ควบคุมงานทั้งหมด จ้าวชิงเฉิงช่วยดูแลเรื่องไม้และวัสดุก่อสร้างส่วนจ้าวชิงหราน... รับผิดชอบการออกแบบทุกอย่างด้วยตนเอง“โต๊ะล้างปลาแยกจากโต๊ะหมัก”“ของดิบกับของที่ตากแห้งแล้วห้ามปะปนกัน”“ห้องเก็บเครื่องเทศต้องแห้ง”“ห้องเก็บบรรจุภัณฑ์ของสินค้าต้องปิดมิดชิด”คนงานหลายคนฟังแล้วงุนงง ไม่เคยมีใครสร้างโรงเรือนทำปลาแห้งละเอียดเช่นนี้มาก่อนแม่จ้าวเองก็อดถามไม่ได้“ลูกเอ๊ย...จำเป็นต้องแบ่งห้องเยอะแยะขนาดนี้เลยหรือ”จ้าวชิงหรานยิ้ม“จำเป็นค่ะ ทุกอย่างต้องถูกแบ่งแยกออกจากกันอย่างเป็นสัดส่วน เพื่อให้ง่ายต่อการผลิต”จ้าวชิงหรานพูดพลางคิดถึงความเจริญในภาคอุตสาหกรรมที่เธอเคยเห็นมาจากชาติที่แล้ว เธอจึงวางแผนอยู่ในใจว่าไม่แน่ว่าวันหน้าโรงเรือนแห่งนี้ของเธอ อาจจะมีการติดตั้งสายพาน หรืออาจจะพัฒนาไปถึงการติดตั้งเครื่องจักร ดังนั้นเธอจึงเน้นเรื่องการจัดการพื้นที่ให้ดีแบ่งแยกสัดส่วนให้ชัดเจน เพื่อที่ว่าวันหน้าหากมีการขยับขยายเพิ่มเติมเธอจะได้จัดการได้ง่ายขึ้นคำอธิบายของจ้าวชิงหรานทำให้คนงานพยักหน้ารับ แม้หลายคนจะยังไม่เข้าใจทั

รุ่งเช้า... แสงแดดอ่อน ๆ สาดผ่านหน้าต่างสำนักงานเล็ก ๆ ของโรงเรือนผลิตสินค้าของฉงซินไคว่เล่อ กลิ่นหอมของอาหารทะเลแห้งที่เพิ่งอบเสร็จลอยอบอวลอยู่ในอากาศจ้าวชิงหรานนั่งตรวจสมุดบัญชีอย่างตั้งใจยอดสั่งซื้อจากร้านค้าส่งแห่งใหม่ยังคงเพิ่มขึ้นต่อเนื่อง นอกจากร้านค้าของสหกรณ์ในอำเภอแล้ว ตอนนี้ยังมีพ่อค้าจากเมืองข้างเคียงเดินทางมาซื้อสินค้าแทบทุกวันแม้จะเป็นเรื่องน่ายินดี แต่ปัญหาใหม่ก็เริ่มปรากฏขึ้น เธอหยิบสินค้าหนึ่งห่อขึ้นมาพลิกดูอาหารทะเลแห้งของฉงซินไคว่เล่อยังคงใช้กระดาษน้ำมันห่อเหมือนเดิม ก่อนจะมัดด้วยเชือกป่านอย่างเรียบร้อยข้อดีคือราคาถูก แต่ข้อเสียก็ชัดเจนเช่นกัน นั่นก็คือ เก็บรักษาได้ไม่นาน และกลิ่นของอาหารทะเลแห้งยังเล็ดลอดออกมาภายนอกจ้าวชิงหรานใช้นิ้วแตะเบา ๆ ที่กระดาษน้ำมัน“ถ้าสามารถซีลปิดได้เหมือนในอนาคต...”เธอพึมพำกับตัวเอง ในชาติที่แล้ว อีกสิบปีหลังจากนี้พลาสติกสำหรับบรรจุอาหารกลายเป็นของธรรมดา ไม่ว่าจะเป็นถุงสุญญากาศหรือถุงพลาสติกใสต่างก็หาซื้อได้ง่าย ราคาก็ถูกแต่ตอนนี้... โรงงานผลิตพลาสติกมีไม่มาก และสินค้าส่วนใหญ่ยังใช้กับโรงงานขนาดใหญ่เท่านั้นอย่างไรก็ตาม เธออยากรู

ช่วงบ่าย หลังแขกเริ่มทยอยกลับ จ้าวชิงหรานเดินมายืนใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าบ้าน สายลมอ่อน ๆ พัดผ่านใบหน้า เธอมองเข้าไปในเรือนหอที่เพิ่งตกแต่งเสร็จของพี่ชายภาพตรงหน้าซ้อนทับกับความทรงจำในชาติที่แล้ว ตอนนั้น... เธอได้แต่นั่งร้องไห้อยู่เพียงลำพัง ดวงวิญญาณดวงหนึ่งที่ไม่มีใครมองเห็นกำลังเศร้าเสียใจกับความหุนหันพลันแล่นของตนเอง ทำให้เธอต้องพลาดหลายสิ่งหลายอย่างไปตั้งมากมายแต่วันนี้... เธอได้เห็นพี่ชายสวมชุดเจ้าบ่าว ได้เห็นพ่อแม่ยิ้มอย่างมีความสุข ได้กล่าวคำอวยพรกับพี่สะใภ้ด้วยตัวเอง ทุกสิ่งที่เคยเป็นความเสียใจในอดีต กำลังถูกเติมเต็มทีละน้อย ซ่งฉางเยว่เดินเข้ามายืนเคียงข้าง ก่อนสอดมือประสานกับมือของเธอ“กำลังคิดอะไรอยู่”จ้าวชิงหรานหันมายิ้มให้เขา“กำลังคิดว่าชีวิตตอนนี้ช่างดีเหลือเกินค่ะ”“มีพ่อแม่ มีพี่ชาย มีพี่สะใภ้ มีลูกในท้อง...และก็มีพี่อีกด้วย”เธอหยุดเล็กน้อย ก่อนเงยหน้ามองสามี ซ่งฉางเยว่ยกมือขึ้นลูบศีรษะเธอเบา ๆ“ต่อจากนี้... พวกเราจะอยู่กันพร้อมหน้า มีครอบครัวที่อบอุ่นแบบนี้ตลอดไป”จ้าวชิงหรานพยักหน้า ดวงตาเปล่งประกายด้วยความหวัง เธอเชื่อมั่นว่า...ไม่ว่าจะเป็นครอบครัวของพี่ชาย หรือครอบค

หลังจากเหตุการณ์ที่หลินจื้อกังปฏิเสธรับสินค้าของจ้าวชิงเหมย ข่าวก็แพร่สะพัดไปทั่วตลาดอย่างรวดเร็ว“ได้ยินหรือยัง ร้านนั้นของไม่สะอาด ปลาหมึกมีเชื้อรา กุ้งแห้งก็มีทราย”“ไปซื้อของร้านฉงซินไคว่เล่อดีกว่า ถึงแพงกว่านิดหน่อย แต่คุณภาพไว้ใจได้”คำพูดแค่เพียงไม่กี่ประโยคกลับส่งผลร้ายแรงกว่าที่จ้าวชิงเหมยคาดคิดเพียงไม่กี่วัน ลูกค้าที่เคยแน่นร้านก็ค่อย ๆ หายไป จากที่ขายหมดทุกวัน กลายเป็นนั่งเฝ้าร้านตั้งแต่เช้าจนเย็นก็แทบไม่มีใครเดินเข้ามาสินค้าหลายห่อเริ่มตกค้าง เพราะเก็บรักษาไม่ดี ความชื้นในอากาศจึงทำให้อาหารทะเลแห้งบางส่วนขึ้นรา มีกลิ่นเหม็นหืนจนไม่สามารถนำมาขายได้อีกเมื่อขายไม่ได้... ต้นทุนก็ยิ่งจมลงเรื่อย ๆแต่ตรงกันข้าม ร้านฉงซินไคว่เล่อกลับคึกคักมากกว่าเดิม ลูกค้าหลายคนที่เคยหลงไปซื้อของเลียนแบบ ต่างพากันกลับมา“คราวนี้ไม่เอาของถูกแล้ว”“ของดีต้องฉงซินไคว่เล่อ”“ซื้อแล้วสบายใจ ไม่ต้องกังวลเรื่องคุณภาพของสินค้า”คำชื่นชมเหล่านั้นทำให้ชื่อเสียงของร้านมั่นคงยิ่งขึ้น จ้าวชิงหรานไม่ได้ลดราคาต่อสู้ ไม่ได้โจมตีคู่แข่ง เธอเพียงรักษาคุณภาพของสินค้าให้ดีที่สุด และปล่อยให้ลูกค้าเป็นผู้ตัดสินเองห