ย้อนกลับมาสร้างความร่ำรวยให้สามีในยุค 80의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

เวลาผ่านไปหลายเดือน กิจการของ ฉงซินไคว่เล่อ เติบโตอย่างรวดเร็วราวกับติดปีกโรงเรือนไม้หลังเล็กที่เคยใช้ตากปลาและอบอาหารทะเลแห้ง ถูกแทนที่ด้วยโรงงานขนาดใหญ่ที่แบ่งพื้นที่เป็นสัดส่วนอย่างชัดเจน ทั้งแผนกคัดแยกวัตถุดิบ แผนกแปรรูป แผนกอบแห้ง แผนกบรรจุภัณฑ์ และโกดังเก็บสินค้าด้านหลังโรงงานยังสร้างโกดังขนาดใหญ่อีกหลายหลังไว้สำหรับเก็บสินค้าเตรียมส่งไปยังร้านค้าสหกรณ์ในหลายเมืองรถบรรทุกหลายคันวิ่งเข้าออกโรงงานแทบทุกวันเสียงคนงาน เสียงเครื่องจักร และเสียงหัวเราะของผู้คน ทำให้บริเวณชายทะเลที่เคยเงียบเหงากลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งขณะเดียวกันตระกูลหลิวก็เริ่มปรับเปลี่ยนธุรกิจครั้งใหญ่ หลังจากรับฟังคำแนะนำของจ้าวชิงหราน หลิวต้าไห่ค่อย ๆ ลดกิจการที่สุ่มเสี่ยงต่อกฎหมายลงทีละอย่าง หันมาขยายท่าเรือสินค้าอย่างถูกต้องตามระเบียบ สร้างคลังสินค้า เปิดบริการขนส่งสินค้า รับฝากสินค้า รวมถึงร่วมลงทุนกับหน่วยงานของรัฐในการพัฒนาท่าเรือไม่นาน... ชายฝั่งทะเลแห่งนี้ก็กลายเป็นศูนย์กลางการค้าทางทะเลแห่งใหม่ของพื้นที่ เรือสินค้าลำใหญ่เข้าออกทุกวัน พ่อค้าจากเมืองต่าง ๆ เริ่มเดินทางเข้ามา เศรษฐกิจโดยรอบคึกคักขึ้นอย่

เช้าวันรุ่งขึ้น... แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านหน้าต่างห้องพักผู้ป่วยของโรงพยาบาล บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความอบอุ่น ทารกน้อยที่เพิ่งลืมตาดูโลกเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน กำลังนอนหลับสนิทอยู่ในเตียงสำหรับเด็กข้างเตียงของจ้าวชิงหรานทารกน้อยมีใบหน้ากลมมน ผิวขาวผ่อง แก้มอิ่มนุ่มนิ่มจนดูคล้ายซาลาเปาลูกใหญ่ ยิ่งมองก็ยิ่งน่าเอ็นดูจ้าวชิงหรานนอนพิงหัวเตียงจ้องมองทารกน้อยด้วยรอยยิ้ม แม้ใบหน้าจะยังซีดเซียวจากการคลอดลูก แต่ดวงตากลับเปล่งประกายไปด้วยความสุข ทันทีที่เธอได้เห็นหน้าลูกชาย ความเจ็บปวดจากการคลอดลูกเมื่อหลายชั่วโมงก่อนก็ราวกับเลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความอิ่มเอมใจที่ยากจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดซ่งฉางเยว่เดินเข้ามาข้างเตียง ก่อนก้มลงอุ้มลูกชายตัวน้อยขึ้นมาอย่างทะนุถนอม ท่าทางของเขาเก้งก้างอยู่ไม่น้อย แขนที่เคยยกกระสอบสินค้าหนักหลายสิบกิโลกรัมได้อย่างสบาย เวลานี้กลับแข็งเกร็งจนแทบไม่กล้าขยับ“พี่...”จ้าวชิงหรานอดหัวเราะออกมาไม่ได้“พี่กำลังอุ้มลูกของพวกเราอยู่นะคะ ไม่ใช่กำลังอุ้มลูกระเบิด”ซ่งฉางเยว่ยิ้มเขิน ๆ“พี่กลัว... กลัวทำลูกหล่น”จ้าวชิงหรานหัวเราะเบา ๆ“ลูกของเราแข็งแรงกว่าที่พี

ในขณะที่ทุกคนกำลังหยอกล้อเด็กน้อยกันอย่างสนุกสนาน เสียงโทรศัพท์จากห้องรับแขกก็ดังขึ้นกริ๊ง... กริ๊ง...ซ่งฉางเยว่ลุกออกไปรับสาย ไม่นานนัก เขาก็เดินกลับเข้ามาพร้อมสีหน้าครุ่นคิด“มีอะไรหรือคะ”จ้าวชิงหรานถามเมื่อเห็นสีหน้าของซ่งฉางเยว่ ซ่งฉางเยว่นั่งลงข้างเตียงแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงตึงเครียด“เป็นหลินจื้อกัง เขาบอกว่าตอนนี้อาหารทะเลแห้งของฉงซินไคว่เล่อเริ่มมีชื่อเสียงในเมืองหลวงแล้ว”จ้าวชิงหรานเลิกคิ้วอย่างสนใจ“มีร้านค้าหลายแห่งติดต่อขอเป็นตัวแทนจำหน่าย ยอดสั่งซื้อรอบใหม่...”เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนยิ้มกว้าง“มากกว่ารอบก่อนเกือบสามเท่า”จ้าวชิงเฉิงถึงกับผิวปาก“สามเท่าเลยหรือ”ซ่งฉางเยว่พยักหน้า“ใช่! ดูเหมือนว่าโรงงานของพวกเราคงต้องขยายอีกแล้ว”ทุกคนต่างยินดีไปกับข่าวดีครั้งนี้ แต่จ้าวชิงหรานกลับเงียบไปครู่หนึ่ง เธอรู้ดี... นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น อีกไม่กี่ปีข้างหน้า เศรษฐกิจของประเทศจะเติบโตอย่างรวดเร็ว การค้าจะเปิดกว้างมากขึ้น ผู้คนจะมีกำลังซื้อเพิ่มขึ้น หากฉงซินไคว่เล่อสามารถรักษาคุณภาพสินค้าเอาไว้ได้ กิจการของพวกเธอ ย่อมเติบโตได้ไกลกว่าที่เป็นอยู่หลายเท่าเธอหันไปมองลูกช

จ้าวชิงหรานจ้องมองซ่งฉางเยว่ จ้าวชิงเฉิงและหวังฮุ่ยเหมยครู่หนึ่งแล้วจึงพูดต่อ“ยังไม่หมดนะคะ”ทั้งสามคนเงยหน้าขึ้นมามองเธอพร้อมกัน“ต่อไป... พวกเราไม่ควรพึ่งร้านค้าตัวแทนเพียงอย่างเดียว”“ฉันคิดว่าเราควรเริ่มเปิดร้านของฉงซินไคว่เล่อเองในเมืองใหญ่”ซ่งฉางเยว่ถึงกับชะงัก“เปิดร้านเอง”“ใช่”จ้าวชิงหรานอธิบายอย่างใจเย็น“ถ้ามีแต่ตัวแทนจำหน่าย เราจะควบคุมราคาไม่ได้ บางคนขึ้นราคา บางคนลดราคา ลูกค้าก็จะสับสน”“แต่ถ้ามีร้านของเราเอง ร้านนั้นจะกลายเป็นมาตรฐาน ทั้งเรื่องราคา คุณภาพ และการบริการ”จ้าวชิงเฉิงคิดตามก่อนพยักหน้าอย่างเห็นด้วย“จริง... แล้วตัวแทนจำหน่ายก็จะไม่กล้าขายเกินราคามากนัก”จ้าวชิงหรานยิ้ม“ใช่ค่ะ”“ส่วนเมืองที่อยู่ไกลมาก เราค่อยแต่งตั้งตัวแทนเพียงจังหวัดละราย เพื่อไม่ให้แข่งขันกันเอง”ซ่งฉางเยว่ทอดมองภรรยาด้วยความชื่นชม เขารู้สึกว่า... ทุกครั้งที่เธอพูดถึงการทำธุรกิจ มุมมองของเธอราวกับมองเห็นอนาคตล่วงหน้าอยู่เสมอ สิ่งที่คนอื่นเพิ่งเริ่มคิด เธอกลับเตรียมรับมือไว้เรียบร้อยแล้วจ้าวชิงหรานหยิบสมุดอีกเล่มขึ้นมา“ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง เรื่องคน”เธอพลิกไปยังหน้าที่เขียนรายชื่อพนักง

จ้าวชิงเฉิงหันไปกระซิบถามน้องเขยเบา ๆ“ชิงหราน ไปเรียนภาษาต่างประเทศมาตั้งแต่เมื่อไหร่”“พอเริ่มมีเงิน ชิงหรานก็เริ่มว่าจ้างครูเจ้าของภาษามาสอนที่บ้านแล้ว”ซ่งฉางเยว่พูดออกมายิ้มๆ ที่ท่าเรือมีชาวต่างชาติมากมาย การจะหาเจ้าของภาษามาสอนภาษาต่างประเทศให้ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับคนมีเงิน“หลิวต้าไห่ นายกับฉันเป็นเพื่อนกันมาตั้งหลายปี วันนี้นายเชิญครอบครัวของฉันมากินข้าว ฉันก็นึกว่านายอยากจะแนะนำฉันกับครอบครัวให้รู้จักว่าที่ภรรยาของนาย”“คิดไม่ถึงเลยว่าวันนี้จะได้เปิดหูเปิดตา ว่าภรรยาที่คุณชายใหญ่ตระกูลหลิวอย่างนายจะแต่งงานด้วย จะเป็นผู้หญิงที่มีความตื้นเขินถึงเพียงนี้”คำพูดของซ่งฉางเยว่ทำให้หลิวต้าไห่นิ่งงันไปแล้วสุดท้ายก็หัวเราะออกมาอีกครั้ง“ฮ่า ฮ่า”“พี่ต้าไห่”ลู่ซูหนิงเรียกชื่อเขาด้วยความอับอาย ในใจก็คิดว่าคนของฉงซินไคว่เล่อถือดีอย่างไรมาวิพากษ์วิจารณ์ว่าที่นายหญิงของตระกูลหลิวอย่างเธอ มีใครไม่รู้บ้างว่าหลิวต้าไห่ปรับเปลี่ยนธุรกิจของตนเองจากธุรกิจสีเทามาเป็นธุรกิจถูกกฎหมายก็เพื่อเธอ“เธอไม่ต้องเรียกฉัน ดูเธอกับน้องสาวของเธอสิ ทำตัวน่าอายถึงขนาดไหน”คำพูดของหลิวต้าไห่ทำให้ลู่ซูหนิงรีบบีบน