All Chapters of DON'T REGRET WHEN I'M GONE: Chapter 111 - Chapter 120

JEROME POV "SECOND CHANCE? Naririnig mo ba ang sinasabi mo? Ang second chance na hinihiling mo ay para lamang iyon sa mga taong wala nang sabit. Jerome. may asawa at anak na ako, at masaya na ako sa piling nila." seryosong sagot naman ni Chloe sa akin Mabilis akong napatayo mula sa pagkakaupo sa kama. Dahan-dahan akong naglakad palapit sa kanya at mas lalo akong nasasaktan dahil sa tuwing humahakbang ako palapit sa kanya, unti-unti naman siyang umuorang palayo sa akin na para bang may nakakahawa akong sakit. "Huwag kang lumapit." seryoso niyang wika. Parang nahahapo ako na napahinto sa paghakbang. "Kahit na lumuhod ka pa sa harapan ko, hindi ka babalik sa lalaking iyon." seryoso kong wika sa kanya "A-ano? Hindi! Hindi maaari!'" sigaw niya "Chloe, husgahan man ako ng lahat ng tao sa buong mundo...magalit man sa akin ang lahat, hindi na magbabago ang desisyon ko. Dito ka lang sa tabi ko....at tuturapin na natin ang pangako natin sa isa't-isa noon na magsasama tayo sa hirap a

JEROME POV "JEROME...hindi! Hindi mo pwedeng gawin iyan.'' sagot din naman ni Mark sa boses na kinakabahan. Nakita ko ang bigla niyang pamumutla kaya naman kaagad na din napatitig si Trexie sa asawa. "Ano ang ibig sabihin ni Jerome?' tanong ni Trexie Biglang napaseryoso si Mark. Tumitig sa asawa bago nagsalita "Hindi natin pwedeng kontrahin ang pinsan mo. Kung patuloy natin siyang gagalitin, paano na ang kumpanya?" sagot ni Mark "Hindi ko maintidihan. Mark, paano nasali sa usapang negosyo si Jerome?" nagtatakang tanong ni Trexie kay Mark "Mahabang usapin. Sa ngayon, iisa lang ang takbo ng usapan na ito...huwag mo nang ipilit ang gusto mo. Hayaan mo silang tatlo ang mag-usap. Simula ngayong araw, gusto kong huwag ka nang makialam sa problema nila.'" seryosong wika ni Mark Pagkatapos niyang sabihin iyon, bigla na lang niyang hinawakan ang asawa niyang si Trexie sa braso at hinila patungo sa sasakyan "Hindi pwede! Paano si Chloe?" galit na tanong ni Trexie Pero, hindi na

CHLOE POV NANG tuluyan na akong iniwan ni Jerome dito sa loob ng silid, muli akong umiyak nang umiyak Alam ko naman na hindi makakatulong ang pag-iyak sa sitwasyon ko ngayon. Pero, kung hindi naman ako iiyak, mas lalo namang sumisikip ang dibdib ko Sa totoo lang, hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko. Miss na miss ko na ang anak kong si Cheryl. Miss na miss ko na ang dati kong buhay Kung alam ko lang na mangyayari ito, eh di sana, hindi na lang ako bumalik ng bansa. "Ang lupit mo, Jerome. Ang tagal na...bakit kung kailan naka moved-on na ako tsaka ka naman naghahabol sa akin ngayon? Bakit kung kailan masaya na ako tsaka ka naman biglang dumating para guluhin ang tahimik ko nang buhay? Bakit?" Sa matinding pag-iyak ko, hindi ko na namalayan pa na nakatulog pala ako. Nagising ako na hating gabi na at ang una kong naramdaman ay ang matinding pagkalam ng aking sikmura. Lulugo-lugo akong bumangon. Pinakiramdaman ko ang buong paligid at nang maramdaman ko na nag-iisa lang

"Daddy, nasaan po si Mommy? Bakit hindi niyo po siya kasama?" umiiyak na tanong ni Cheryl sa ama niyang si Francis. Alas dose na ng hatinggabi at ngayon lang nasundo ni Francis ang anak niyang si Cheryl sa bahay nila Trexie Ang dahilan, kailangan pa kasi siyang idaan kanina ni Mark sa hospital pagkagaling sa bahay ni Jerome dahil sa tama ng bala na nasa hita niya At mabuti na lang talaga daplis lang ang tama at walang importanteng ugat ang tinamaan kung hindi baka magtatagal siya sa hospital kung nagkaton At heto na nga, habang tinitingan ni Francis ang umiiyak niyang anak, hindi niya mapigilan ang makaramdam ng matinding galit kay Jerome Montefalco Paano naatim ng hayop na iyon na agawin sa kanya si Chloe? "Baby, we need to go home first okay?'" masuyong wika niya sa anak niya. Mas lalo namang napaiyak si Cheryl. Patuloy kasi talaga nitong hinahanap ang Ina niyang si Chloe eh. Hindi sanay ang bata na wala ang Mommy niya. "Daddy, kahapon pa po hindi natin kasama si Mommy

CHLOE POV "READY na ang pagkain sa dining area. Ano ang gusto mo, dadalhin ko ang mga pagkain dito sa loob ng silid para dito ka na lang kumain or bababa ka?" malumanay na tanong ni Jerome sa akin Nakapagbihis na siya at mukhang may lakad siya. Kaagad din naman akong nagtalukbong ng kumot Wala akong gana na kausapin siya. Dahil para sa akin, wala na kaming dapat pang pag-usapan. "Chloe, kausapin mo naman ako. Alam kong galit ka sa akin pero, maniwala ka sa akin, wala akong masamang intensiyon." seryoso niyang wika Mariin kong naipikit ang aking mga mata. Dahil sa totoo lang, hindi ko na din alam kung ano ang nararamdaman ko para sa kanya ngayon. "Alam kong galit na galit ka sa akin. Kung may nagawa man akong pagkakamali, sorry. Patawarin mo ako, Chloe. Pero, gusto ko lang din sabihin sa iyo na kahit na isumpa mo pa ako, hindi pa rin magbabago ang lahat. Dito ka lang sa piling ko at tutuparin natin ang mga pangako natin sa isa't isa noon na magsasama tayo sa hirap at ginhaw