Semua Bab DON'T REGRET WHEN I'M GONE: Bab 101 - Bab 110

CHLOE POV "AYOS ka lang ba? Naku, sasabihin ko na talaga kay Mark na kausapin niya iyang kaibigan niya. Tingnan mo, kahit sa akin, hindi siya sumasagot." wika ni Trexie sa akin Pero, wala sa mga sinasabi niya ang buo kong attention. Kundi, iniisip ko kung nasaan nga ba talaga si Francis? Kanina ko pa rin siya tinatawagan pero hindi ko na siya ma-contact. Hindi ko alam kung naka block ba ako or sadyang pinatay niya lang ang kanyang cellphone? Pero , sabi naman nitong si Trexie, na nako-contact niya daw si Francis pero ayaw lang daw talaga nitong sumagot "Galit sa akin si Francis kaya niya ito ginagawa." mahina kong bulong. Na para bang sarili ko lang ang aking kinakausap. "Galit siya sa iyo? Oo, maaring galit siya pero come on, kailangan ba talaga na maglalaro siya ng tagu-taguan? Nakakainis na ang taong iyon." seryoso niyang sagot sa akin Hindi naman ako nakaimik. Muli kong hinawakan ang aking cellphone at muling tinawagan si Francis. Pero, wala talaga eh. Hindi ko pa ri

CHLOE POV "FRANCIS....kung magtatanong ba ako, maibabalik mo pa ba ang mga nangyari na?" seryosong tanong ko din pabalik sa kanya Hindi siya nakasagot kaya muli akong nagpatuloy "Hindi ako galit sa ginawa mo kundi galit ako sa sarili ko dahil kahit na ilang taon na tayong nagsama, hindi ko pa rin maibigay ang mga bagay na para sa iyo." muli kong wika Napansin kong kaagad siyang nag-iwas ng tingin sa akin. At kitang kita ko an guilt na kaagad na gumuhit sa mga mata niya "Kung may ginawa ka mang mali ngayon, I think, wala akong karapatan ng kumprontahin ka. Wala din akong karapatan na magalit. Sa ating dalawa, alam ko ang pagkukulang ko at tao ka lang din, may pangangailangan na hindi ko kayang ibigay." muli kong wika Pagkatapos kong sabihin ang bagay na iyon, muil kong itinuloy ang pagawa ng pancake. Habang si Francis naman, tahimik lang na nakatayo. Na para bang may gusto pa siyang sabihin pero hindi niya masabi kaya sa huli, tuluyan na siyang tumalikod Sa pag-alis ni

CHLOE "HINDI niya ako itinakas. Iniligtas niya lang ako ng time na iyon.'" seryoso kong wika kay Jerome. Hindi ko alam kung saan niya ako dadalhin pero, hindi ko maiwasan na mas lalong makaramdam ng kaba nang bigla na lang tumunog ang aking cellphone. Alam kong si Francis ang tumatawag Alam kong hinahanap na nila ako "Kahit na ano pa ang sabihin mo, mali pa rin ang ginawa ng Francis na iyan. Inagaw ka niya sa akin." seryosong wika niya "Inagaw? Jerome, nakalimutan mo na ba? Sa ating dalawa, ikaw ang nagluko. Ikaw ang nagpabaya kaya pwede ba? TAma na! Tama na!" galit kong sigaw sa kanya. Hindi ko talaga maintindihan at kung bakit siya nangungulit ngayon. Dahil ang huli kong natandaan ay ayaw niya na sa akin "May asawa ka na. May anak na din kayong dalawa ni Elara. GAnoon din ako...may asawa at anak na ako. Pwede bang hayaan mo na ako? Jerome, hindi ka na nakakatuwa.'" muli kong wika At nagulat na lang ako nang bigla na lang siyang humarurot. Mas bumilis ang pagpapatakbo n

'DADDY, nasaan po si Mommy?" umiiyak na tanong ni Cheryl. Kanina pa niya hinahanap ang kanyang Ina na si Chloe at ilang minuto na lang, magsasara na ang mall. At Francis, kanina pa siya nag-aalala. Ilang beses niya na ding tinawagan si Chloe pero, hindi nito sinasagot ang sarili nitong cellphone At hindi niya malaman kung ano ang susunod na hakbang ang gagawin niya Gusto niya nang ireport sa kapulisan ang biglaang pagkawala ni Chloe pero hindi din naman niya alam kung practical ba iyong gawin Lalo na at naiisip niya din na baka nagtatampo lang sa kanya ang babae. Nahuli siya nitong may ibang babae at baka naman bigla na lang umalis si Chloe para magpalamig. Although, hindi naman nito ginagawa ang bagay na ito noon, pero posible pa ring gawin ni Chloe ngayon dahil sa sama ng loob. Alam ni Francis sa sarili niya na kahit na hindi sabihin ni Chloe, nagtatampo ito sa kanya dahil sa mga ginawa niya nitong mga nakaraang araw. At kaya niya nga ito niyaya na lumabas para makabawi

JEROME POV "CHLOE...nagugutom ka na ba? Kaunting tiis lang, umorder na ako ng makakain nating dalawa sa labas. Kung magluluto pa kasi tayo, wala nang time eh." nakangiti kong wika. Gusto ko nang baguhin na namin ang topic namin. Gusto kong huwag na naming pag-usapan ang aming nakaraan. Lalo na at alam kong mas lalo lang kaming masasaktan pareho Siguro nga, simula ngayong araw, iiwasan ko nang bangitin ang aming nakaraan. Magkasama na kaming dalawa ngayon at siguro, bubuo na lang ulit kami ng panibagong magagandang alaala. Hindi ko na siya kayang makitang umiiyak. Kung nasasaktan siya sa mga ginagawa ko ngayon, mas nasasaktan ang kalooban ko na makita siyang nahihirapan "Jerome, uuwi na ako sa bahay. Baka, hinahanap na ako ni Cheryl. Kawawa naman ang anak ko." lumuluha niyang wika sa akin Hindi ko naman mapigilan ang maikuyom nag kamao ko. Sa totoo lang, naiinis ako na marinig ang mga salitang palagi niyang binabangit sa akin Uuwi siya ng bahay dahil namimiss daw ang anak