All Chapters of DON'T REGRET WHEN I'M GONE: Chapter 121 - Chapter 130

"FUCK, anong oras na?" hindi mapigilang sambit ni Francis habang mabilis niyang hinahagilap ang mga nagkalat niyang mga kasuotan sa loob ng silid. Ang kalaguyo niyang si si Aiza naman, tatawa -tawa lang habang pinagmamasdan ang lalaking ilang araw pa lang niyang nakilala pero, ilang beses nang pinatirik ang kanyang mga mata. "Hey, relax...wala namang dapat na ipagmadali eh. Ano ka ba?" malandi pa nga niyang bigkas. Pero, tinitigan lang siya ng masama ni Francis bago nito isa-isang isinuot ang mga damit. "Here...tatawagan nalang kita kung kailangan kita kailangan." wika ni Francis sabay bato ng ilang pirasong tiglilibuhing pera kay Aiza. Nagniningning sa tuwa ang mga matang isa-isa namang kaagad na dinampot iyon ni Aiza Malaking grasya na ito at kahit na hindi siya papasok ng bar mamayang gabi, ayos lang. May pera na siya at hindi talaga siya nagkamali na magtiwala kay Francis. Galante eh "Thank you, lover boy!'" nakangiting wika ni Aiza. Pero, hindi na siya pinansin ni

CHLOE POV"TREXIE, napatawag ka? Teka lang si Cheryl, pumasok ba siya sa School? Kumusta sila ni Francis?" sunod-sunod kong tanong kay TrexiePero, hindi ko mapigilan ang magtaka dahil may naririnig akong tunog na para bang wala sila sa bahay or School. Nasa hospital sila?"Chloe, sorry! Sorry, huwag ka sanang mabibigla. Nandito kami sa hospital. Si Cheryl kasi eh....." pabitin na wika ni Trexie sa akinKaagad namang nanlaki ang mga mata ko sa pagkabigla. Ramdam ko din ang biglang pagkabog ng dibdib ko"A-ano? HOspital? Teka lang, bakit ano ang nangyari kay Cheryl?" gulat kong bigkasAt sigundo lang ang lumipas, biglang napuno ng matinding pag-aalala ang puso ko."Hwag kang mabibigla, susunduin ko na sana si Cheryl kanina sa bahay niyo para sabay na siyang pumasok kina Mike at Tresha sa School pero kanina....bago pa man kami nakarating ng bahay ninyo, nakita na naming natutupok ng apoy ang bahay niyo." umiiyak nang wika n TrexieKaagad naman akong napatayo dahil sa narinig"Ano? Paa

CHLOE POV KAHIT naman papaano, tinupad ni Jerome ang sinabi niya sa akin. Kaagad kaming sumakay ng kotse para bumiyahe patungo sa hospital At habang nasa biyahe kami, muling tumawag si Trexie sa akin. Kinakabahan na kaagad ko din naman siyang sinagot "Trex? Kumusta si Cheryl?" kaagad kong bigkas pagkasagot ko pa lang ng tawag niya "She's stable! Wala siyang malay pero nailipat na siya sa private room. Eh, ikaw nasaan ka na? Baka magising si Cheryl at hanapin ka niya." seryosong sagot din naman niya sa akin "On the way na ako. Trex, si Francis...alam niya na ba ang nangyari kay Cheryl? Saan ba siya nagpunta? Bakit niya iniwan si Cheryl mag-isa sa bahay?" naluluha kong wika "Chloe, hindi ko din alam. HIndi ko pa nakakausap si Francis pero tumawag kanina sa akin si Mark. Sinabi niya na alam na daw ni Francis ang nangyaring sunog pero pupunta din daw maya-maya dito sa hospital. Kailangan niya kasi munang unahin na asikasuhin ang pagkasunog ng bahay niyo lalo na at malaking pro

CHLOE POV "HALIKA na, umuwi na tayo. Pinagbigyan na kita na makita ang anak mo, at siguro naman, ayos na tayo diba?" muling wika ni Jerome Wala sa sariling kaagad kong hinila ang braso kong hawak niya. Si Francis naman, kaagad na napalingon sa amin "Hindi ako sasama sa iyo! Dito lang ako, kailangan ako ng anak ko!" seryosong sagot ko sa kanya sabay hila ko sa braso na hawak niya at mabilis na umatras. Kaagad din namang nagsalubong ang kilay ni Jerome. Inisang hakbang niya ang pagitan naming dalawa at hinawakan niya ako sa kamay. "Kilala mo ako at alam mo kung ano ang ugali na meron ako, Chloe." may pagbabanta ang tono ng boses na wika niya Mariin kong naipikit ang aking mga mata. At nang muli akng dumilat, seryosong tinitigan ko siya "Kahit ngayon lang, Jerome. Hayaan mo mun akong makasama ang anak ko." naluluha kong wika "No!" malamig ang boses na tugon niya "Montefalco!" galit namang wika n Francis. Mabilis siyang tumayo at nilapitan kami Si Cheryl naman ay tako

CHLOE POV "Aalis ulit tayo, okay!!!" muling wika ni Francis. Na para bang ganon lang kadali na magdesisyon ng mga bagay-bagay "Gusto ko...gustong gusto ko pero hindi ganoon kadali ang lahat, Francis." lumuluha kong sagot sa kanya "Chloe...ayaw mong umalis? Ayaw mo bang mabuo ang pamilyang ito?" seryosong tanong niya sa akin "Hindi sa ayaw ko. Pero, kung ipipilit natin ang gusto natin, mapapahamak ka. Mapapahamak si Trexie at ang buong pamilya niya." umiiyak ko nang sambit "Chloe...mahal mo ba siya? Hangang ngayon, siya pa rin ba?" puno ng sakit sa tono ng boses na tanong ni Francis sa akin Samantalang si Trexie naman, mabilis na nagpaalam. Bibigyan niya daw muna kaming dalawa ni Francis ng time para mag-usap. "Ano man ang desisyon niyo, susuporatahan ko kayo." ani pa nga nito bago lumabas ng silid At nang kaming dalawa na lang ni Francis ang naiwan, kaagad niya akong hinawakan sa kamay "Alam mo kung gaano kita kamahal, Chloe. Alam mong kayong dalawa na lang ni Chery