All Chapters of DON'T REGRET WHEN I'M GONE: Chapter 151 - Chapter 160

CHLOE POV Makalipas ang ilang sandali--- "GOD, thanks God!" paulit-ulit kong usal. Wala na ang sakit pero pakiramdam ko ng sandaling ito, bigla akong nawalan ng lakas. Kasalukuyan na akong nakahiga sa kama. Pilit kong pinapakalma ang sarili ko. Pilit ko ding pinapaniwala ang sarili ko na okay lang ako "Wala naman siguro itong kinalaman sa sakit kong brain tumor diba? Wala naman siguro akong problema? Baka naman over fatigue lang kaya ganoon?" mahina kong bulong sa aking sarili At dahil gusto kong maging okay at ayaw kong magpatalo sa kung ano ang nararamdaman ko, pinilit kong bumangon ng kama Inasikaso ko ang sarili ko. Ginawa ko ang aking morning routine at nang masigurado ko na ayos na ako, tsaka na ako lumabas ng silid 'Good Morning, Ma'am." bait pa nga sa akin ng kasambahay na si Aling Cora. "Good Morning po, Manang." sagot ko din naman sa kanya. At pagkatapos noon, nagpatuoy na ako sa paghakbang pero natigilan din bigla nang makaramdam ako ng matinding pagkahilo

CHLOE POV "MAHAL, are you okay? Gusto mo bang dalhin kita sa hospital?" tanong niya sa akin pagkadating namin ng kwarto. Kaagad din naman akong umiling. Ang sakit! Sobrang sakit ng ulo ko na pakiramdam ko, para itong nabibiyak. Gusto kong sumigaw...gusto kong sabunutan ang sarli kong buhok or di kaya iuntog ang ulo ko sa pader pero, hindi ko magagawa iyon lalo na at nasa harapan ko lang si Jerome "Mahal.... "Je---Jerome, wa----water pi--please!" halos padaing kong bigkas. At kahit ang pagsasalita ay parang napakahirap. "Mahal...a-ano ang nangyari? Te-teka lang, are you sure na ayos ka lang?" tanong niya Pero, imbes na sagutin ko siya, wala sa sariling napasubsob ako sa kama. Pasimple kong hinawakan ang aking buhok habang mariin kong kinagat ang bed sheet para hindi ako makasigaw dahil sa matinding sakit. "O--okay...wait for me, Mahal. Ikukuha kita ng tubig." narinig kong muling wika ni Jerome Hindi ko na siya pinansin pa dahil ang sakit na talaga. Hindi ko na ka

CHLOE POV LUNES HININTAY ko lang na maka-alis si Jerome para pumasok ng opisina bago ko tinawagan si Trexie. Kailangan ko talaga muna ng makausap bago ako magdesisyon na pumunta ng hospital para magpacheck-up. Kailangan kong malaman ang kung ano man ang kondisyon ng kalusugan ko ngayon bago pa mahuli ang lahat Alam kong hindi na kasi biro ang mga nararanasan kong pananakit ng aking ulo nitong mga nakaraang araw. At kahit na natatakot akong malaman ang katotohanan, kaliangan ko itong harapin ng buong tapang Pagkadampot ko sa aking cellphone, kaagad kong tinawagan si Trexie. Sumagot din naman siya kaagad na labis kong ipinagpasalamat "HI! Chloe, napatawag ka?" tanong niya pagkasagot niya palang ng tawag. "Hi, Trex, busy ka ba?" "Hmm, no pa naman. Bakit ka napatawag?" tanong niya pabalik sa akin "Gusto ko lang sanang itanong sa iyo kung anong oras ka nasa hospital." sagot ko "Why? I mean, may problema ba?" tanong niya na naman sa akin. "Wa-wala naman! Ano kasi

CHLOE POV '" ARE you sure na kaya mo ang sarili mo?" seryosong tanong sa akin ni Trexie. Kakarating lang namin sa bahay naming dalawa ni Jerome at hindi ko na mabilang kung ilang beses niya na akong tinatanong tungkol sa nararamdaman ko. "Ayos na ako. Really, wala naman akong kakaibang nararamdaman sa sarili ko ngayon eh. Tsaka, Trex, alang-alang sa batang nasa sinapupunan ko, hindi ako bibitaw. Lalaban ako." nakangiti kong sagot sa kanya. "Alam kong matapang ka pero hindi ba mas okay na malaman ito ng asawa mo, Chloe?" seryosong muling tanong niya sa akin. Natigilan naman ako. Speaking of Jerome, dapat ba talaga niyang malaman? Ahhh, hindi ko alam kung kailangan pa bang sabihin dito. Masyadong kumplekado ang sakit na ito at hanga't maaari, ayaw kong mag-aalala siya sa akin Mas okay na ako na lang ang magdusa...huwag lang siya! Huwag lang ang mga taong nakapaligid sa akin "Trexie, mas magiging panatag ang kalooban ko kung walang malalaman si Jerome." seryosong sagot ko

Jeric Paalis na sana si Jeric ng bahay nang mapansin niya ang Tita Chloe niya sa garden. Noong una, nagkasya lang siyang titigan ito Sa totoo lang, nagagandahan din talaga siya sa Tita Chloe niya. At iyon marahil ang dahilan kung bakit hindi ito makalimutan ng Daddy niya. At habang nagtatagal na nakakausap at nakakasama niya ito, hindi lang din pala ganda ang meron sa Tita Chloe niya. Mabait din pala ito. Hindi man lang siya itinuring bilang ibang tao. At alam ni Jeric sa sarili niya na itinuring na din siya nitong parang isang tunay na anak Mainit ang ginawa nitong pag welcome sa kanya noong unang umpak siya sa bahay na ito. Isa pa, paulit-ulit nitong sinasabi sa kanya na welcome daw siya sa bahay na ito anytime kung gusto niyang pumunta. At dahil doon, tuluyan na ding tinangap ni Jeric na wala na talagang pag-asa ang Mommy Elara niya sa Daddy Jerome niya. Lalo na at dinig niya, nag-uumpisa na ding makipag date ang Mommy Elara niya sa ibang lalaki At bilang anak na bung