Todos los capítulos de He Choose her, But I Carried his child: Capítulo 21 - Capítulo 30

Darlene's POV Tahimik akong nakaupo sa tabi ni Matthew habang patuloy na nagtatanong ang kaniyang pamilya tungkol sa amin. "Kailan kayo nagkakilala?" tanong ng kaniyang ina. Napatingin ako kay Matthew. Agad naman siyang sumagot. "Matagal na." Napakurap ako. Matagal na? Hindi ko alam kung bakit parang napakadali para sa kaniyang magsinungaling sa pamilya niya. "At kailan ang kasal?" excited na tanong ng kaniyang lola. Nanlaki ang mga mata ko. "Kasal po?" Napatawa ang kaniyang lola. "Oo naman! May apo na ako. Kailan pa ba dapat?" Naramdaman kong uminit ang mukha ko. "Malapit na po," mabilis na sagot ni Matthew. Napatingin ako sa kaniya. Malapit na? Wala naman kaming napag-usapang eksaktong petsa. Ngumiti nang maluwang ang kaniyang lola. "Napakagandang balita!" Masayang-masaya ang buong pamilya. Samantala, ako ay tahimik lamang na nakangiti. Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang lahat ng ito. Biglang tumunog ang cellphone ni Matthew. Tiningnan niya ang screen

Darlene's POVKinabukasan, pagdating ko sa office, may naghihintay nang wedding coordinator sa executive floor."Miss Flores?""Opo.""Good morning. I'm here to discuss the wedding arrangements."Napatingin ako sa mga folder na dala niya."Ngayon na po agad?"Tumango siya."Mr. Sterling wants everything finalized as soon as possible."Napabuntong-hininga ako.Makalipas ang ilang minuto, isa-isa na niyang ipinakita sa akin ang mga pagpipilian.Venue.Wedding dress.Flowers.Guest list.Photographer.Lahat ay napakamahal."Miss Flores, what kind of wedding do you want?"Natigilan ako.Hindi ko alam ang isasagot.Hindi ko naman kailanman pinangarap ang isang engrandeng kasal.Ang dati kong pangarap ay simple lang.Isang maliit na simbahan.Kaunting bisita.At isang lalaking tunay na nagmamahal sa akin."Simple lang po."Napatingin sa akin ang coordinator."Simple?""Opo. Hindi ko naman kailangan ng malaking kasal."Biglang bumukas ang pinto.Pumasok si Matthew.Narinig niya ang huling si

Darlene's POV Dumating na rin ang araw ng kasal namin ni Matthew. Ang sinasabi kong ayaw kong maging magarbo ay naging kabaligtaran. Napakalaki ng venue. Maraming media, mga kilalang politiko, celebrities, business tycoons, at iba't ibang personalidad ang naroon. Hindi pa rin ako sanay sa ganitong mundo. Grabe ang kaba ko. Habang nakatayo ako sa harap ng salamin suot ang wedding gown ko, nanginginig ang mga kamay ko. "Darlene, kaya mo 'to." Paulit-ulit kong kinukumbinsi ang sarili ko. Ngunit nang makita ko ang mga camera sa labas at marinig ang mga bulungan ng mga bisita, lalo akong kinabahan. At gaya ng inaasahan ko... Hindi lahat ay masaya para sa akin. May mga nagagandahan sa akin. Mayroon ding nagsasabing napakaordinaryo raw ng mukha ko kumpara kay Matthew. May isang comment pa akong narinig na halos sumaksak sa dibdib ko. "Mukha lang siyang yaya ni Matthew." Napayuko ako. Masakit. Siyempre, masakit. Kahit sabihin kong wala akong pakialam sa s

Darlene's POVHindi ko alam kung anong oras ako nakatulog.Nagising ako nang maramdaman kong may maingat na humihila ng kumot.Pagmulat ko, madilim pa ang buong kuwarto.Nanlaki ang mga mata ko nang makita ko si Matthew na nakatayo sa tabi ng kama."Matthew?""Sorry. I didn't mean to wake you."Umupo ako at inayos ang buhok ko."Anong oras na po?""Past midnight."Napatingin ako sa suot niyang damit.Hindi na siya naka-suit. Mukhang pagod na pagod siya."Okay ka lang?"Tumango siya."Yes."Tahimik kaming nagkatitigan.Bigla kong naalala ang mga larawan ni Tina.Agad kong iniwas ang tingin ko."Good night."Akmang hihiga na sana ako nang magsalita siya."Darlene.""Hmm?""About tonight..."Nanatili akong tahimik."I went there because Christina wanted to talk."Napakagat ako sa labi."Hindi ko naman po tinatanong.""I know.""At hindi ko rin naman po pakialam."Tahimik siya."That's why you're hurt."Napatingin ako sa kaniya."Hindi po ako nasasaktan.""Darlene.""Talaga po."Pinilit k

Darlene's POV Hindi ako nakasagot sa sinabi ni Matthew. Just stay. Napakadaling sabihin, pero para sa akin, napakahirap gawin. Dahil kapag nanatili ako, alam kong mas lalo akong masasanay sa kaniya. Sa pag-aalaga niya. Sa mga simpleng tanong niya kung kumain na ba ako. Sa paraan ng pagtitig niya sa akin kapag hindi niya akalaing napapansin ko. At higit sa lahat, sa pakiramdam na unti-unti akong nagiging bahagi ng buhay niya. "Okay po," mahina kong sagot. Hindi na siya nagsalita. Maya-maya ay nagpatuloy kami sa pagkain. Ngunit hindi na ako makapag-isip nang maayos. Pagkatapos ng almusal, naglakad kami sa paligid ng garden. Tahimik lang. Hanggang sa bigla akong natisod sa isang maliit na bato. "Darlene!" Mabilis akong hinawakan ni Matthew sa braso. "Ayos ka lang?" "Opo." Ngunit nang makita niyang namumutla ako, agad siyang nag-aalala. "Sit." Inalalayan niya ako patungo sa isang bench. "Huminga ka muna." Napangiti ako nang mahina. "Okay l