Todos los capítulos de He Choose her, But I Carried his child: Capítulo 51 - Capítulo 60

Darlene POVKinabukasan, maaga akong nagising.Hindi ko alam kung gaano ako katagal natulog, pero pagkagising ko, unang bumungad sa akin si Amara.Nasa maliit siyang bassinet sa tabi ng kama.Tahimik siyang natutulog.Napangiti ako.Anak ko.Hanggang ngayon, parang hindi ko pa rin lubos na maunawaan.May anak na ako.May maliit na taong tinatawag akong Mommy.Marahan kong iniunat ang kamay ko para hawakan ang maliit niyang daliri."Good morning, baby."Bigla siyang kumilos.Napatawa ako nang mahina."Nagising ka?"Maya-maya, narinig ko ang boses ni Matthew."Good morning."Napalingon ako.Nakatayo siya sa may pintuan, may dalang tray ng pagkain."Good morning.""How are you feeling?""Medyo masakit pa."Agad siyang lumapit."Are you okay?""Okay lang."Umupo siya sa tabi ko."I'll call the nurse.""Huwag na. Kaya ko.""Darlene."Napangiti ako."Okay."Tinawag niya ang nurse at sinabi ang nararamdaman ko.Pagkatapos ay bumalik siya sa tabi ko."Eat.""Ano 'yan?""Breakfast."Napatingin

Darlene POV Pagbalik namin mula sa beach, mas naging abala ang bahay. Si Amara ay parang biglang natutong maging mas malikot. Kapag gising siya, gusto niyang laging may nakikipaglaro sa kaniya. At siyempre, si Matthew ang paborito niyang puntahan. "Come here, princess." Kinuha niya si Amara mula sa akin. Agad namang ngumiti ang anak namin. Napailing ako. "Talagang daddy's girl." "Of course." "Ang bilis mong sabihin." "Look at her." Tinitigan niya si Amara na parang siya ang pinakamagandang bagay na nakita niya sa buong buhay niya. "She knows I'm her favorite." "Delusion." Tumawa siya. Kinahapunan, dumating sina Lola Teresita at Kristine. Pagpasok pa lang ni Lola, agad niyang hinanap si Amara. "Nasaan ang apo ko?" "Nasa garden po." Mabilis siyang lumabas. "Amara!" Napangiti ako. Si Kristine naman ay may dalang mga paper bag. "Ate!" "Anong dala mo?" "Clothes." "Again?" "Okay, fine." Tumawa siya. "Baby toys." Napailing ako. "Tin, marami na." "Never enough

Darlene POV Mariin ang pikit ng aking mga mata habang nadarama ang bawat dampi ng labi ni Matthew. Dahan-dahan, maingat, at tila ba ako ay isang mamahaling bubog na ayaw niyang mabasag. Sobrang layo nito sa nakaraan—noong unang beses na nagtagpo ang aming mga labi, pareho kaming nalunod sa alak, tulak ng alak at pawang kalituhan lamang ang lahat. ​Subalit ngayon, malinaw ang bawat pakiramdam. At sa gitna ng init at pag-iingat na ibinibigay sa akin ni Matthew, hindi ko mapigilang sumagi sa aking isip si Jovert. Kay Jovert, bawat halik ay parang obligasyon. Tila laging may nag-uutos sa kanya, laging may pag-aalinlangan, at ramdam na ramdam kong napipilitan lamang siya. ​Sa mga bisig ni Matthew, unti-unting lumilinaw ang pagkakaiba ng taong ginagawa lang ang dapat, sa taong totoong nagpapahalaga.Napaatras ang ulo ko at lalong napapikit nang bumaba ang kanyang mga labi sa aking leeg. Kasabay ng mainit niyang hininga ang pag-amoy niya sa aking buhok, isang kilos na puno ng pagmamahal a

Darlene POV Ilang araw kaming naghintay bago lumabas ang kumpletong resulta ng assessment ni Amara. Sa bawat araw na lumilipas, pilit kong kinakalimutan ang kaba. Pero hindi talaga kaya. Kapag natutulog si Amara, tinitingnan ko siya nang matagal. Kapag naglalaro siya, pinagmamasdan ko kung paano siya kumikilos. At kapag hindi niya ako tinatawag na Mommy, pinipilit kong huwag isipin na may mali sa anak ko. Dahil kahit ano pa ang resulta... Anak ko siya. Pero siyempre, may takot pa rin. Takot sa hindi ko alam. Takot sa magiging buhay niya. Takot sa magiging buhay namin. Dumating ang araw ng follow-up consultation. Magkatabi kami ni Matthew sa loob ng clinic. Si Amara naman ay tahimik na naglalaro sa tabi namin. May hawak siyang maliit na toy at abala sa ginagawa niya. Tinitigan ko siya. Napakaganda niya. Maputi. Mestisa. Malalaki ang mata. At ang ilong niya ay eksaktong kay Matthew. Napangiti ako kahit nangingilid na ang luha ko. Anak ko. Maya-maya ay pumasok an

Darlene POV Lumipas ang ilang buwan at unti-unti kaming nasanay sa bagong routine namin ni Amara. May therapy sessions siya, may mga activities sa bahay, at higit sa lahat, mas naging observant kami ni Matthew sa mga bagay na gusto at ayaw niya. Hindi naman naging madali. May mga araw na okay siya. May mga araw na bigla siyang maiiyak dahil sa ingay. May mga pagkakataong hindi niya maintindihan ang gusto niyang sabihin at mai-frustrate siya. Pero natututo kami. At bawat maliit na progress niya, parang malaking celebration sa bahay. Isang umaga, nasa sala ako habang naglalaro si Amara. May mga blocks sa harap niya. Tahimik siyang nagtatayo ng maliit na tower. "One..." Inilagay niya ang isang block. "Two..." Isa pa. "Three." Napangiti ako. "Good job, baby." Hindi siya tumingin. Pero nagpatuloy siya. Maya-maya, nahulog ang tower. Bigla siyang nainis. "A-ah!" Agad akong lumapit. "Okay lang." Kinuha ko ang blocks. "Try ulit tayo." Umupo ako sa tabi niya. Hindi