Todos los capítulos de He Choose her, But I Carried his child: Capítulo 41 - Capítulo 50

Darlene POV Kinabukasan, hindi ko alam kung bakit parang may kakaibang gaan sa dibdib ko. Pagmulat ko pa lang ng mga mata ko, ang unang pumasok sa isip ko ay ang sinabi ni Matthew kahapon. "I want a future with you." Napangiti ako habang nakahiga. Dati, kapag naiisip ko ang future, ang nakikita ko lang ay sarili ko at ang anak ko. Ngayon, may isang tao nang kasama sa larawan. Si Matthew. Agad akong napailing. "Grabe ka, Darlene." Hinaplos ko ang tiyan ko. "Anak, parang masyado nang nahuhulog si Mommy." Napangiti ako. "Pero parang si Daddy rin." Tumayo ako at nag-ayos. Pagbaba ko sa dining area, nakita kong abala si Matthew sa pagbabasa ng ilang documents. Nang mapansin niya ako, agad niyang ibinaba ang hawak niya. "Good morning." "Good morning." "How did you sleep?" "Okay naman." Tumingin siya sa akin mula ulo hanggang paa. "What?" "Nothing." "Ba't mo ako tinitingnan?" "Checking." "Checking what?" "Whether you're okay." Napangiti ako. "Okay naman ako." Tu

Darlene POV Makalipas ang dalawang buwan, tuluyan na kaming nakalipat ni Matthew sa bago naming bahay. Hindi ko maipaliwanag ang saya ko nang unang araw naming pumasok doon. Malawak ang garden, may maliit na playground sa gilid, at sa likod ng bahay ay may swimming pool. Pero ang pinakanagustuhan ko ay ang nursery na inihanda ni Matthew para sa baby namin. Pagpasok ko roon, napangiti ako. "Matthew..." "Hmm?" "Ang ganda." May maliit na crib sa gitna, mga cabinet para sa damit ng baby, at isang malaking bintana kung saan pumapasok ang natural na liwanag. "Ikaw pumili ng lahat?" "Some of them." Lumapit ako sa crib at marahang hinaplos iyon. "Parang panaginip." Lumapit siya sa likod ko. "Then let's make it our reality." Napangiti ako. Hindi ko alam kung bakit sa bawat pagkakataon na nagsasalita siya tungkol sa bahay na ito, parang lalo kong nararamdaman na hindi na ito simpleng property. Ito ang magiging tahanan namin. Sa araw ng paglipat, halos buong pamilya ni Matthew

Darlene POVDahil lumalaki na ang tiyan ko at pitong buwan na rin ang baby namin, napagdesisyunan ni Matthew na huminto na muna ako sa trabaho."Enough work for now," sabi niya noon. "You need to rest."Hindi na ako nakipagtalo.Sa totoo lang, mabilis na rin akong mapagod. Minsan kahit ilang hakbang lang ay kailangan ko nang umupo at magpahinga.Buti na lamang at palagi si Kristine sa bahay.Halos araw-araw niya akong kinukulit, kinakausap at sinasamahan."Tin," nakangiti kong sabi habang magkatabi kaming nakaupo sa living room. "Salamat ha. Lagi ka nandito.""Siyempre."Napangiti siya."Namimiss kita kapag wala ako dito.""Talaga?""Oo."Tumawa siya."Alam mo, Ate Darlene, nakikita ko talaga na mabuting ate ka sa akin."Napatitig ako sa kaniya."Alam mo 'yun? Parang nagkaroon ako ng kapatid sa'yo."Napangiti ako."Eh ikaw rin naman, mabuti kang kapatid.""Si Kuya kasi, napakaseryoso noon."Napatawa ako."Hanggang ngayon naman.""Pero hindi na katulad dati."Napatingin siya sa akin at

Darlene POVIlang linggo ang lumipas at lalo nang bumibigat ang tiyan ko. Mas mabilis na rin akong mapagod kaya halos buong araw akong nasa bahay.Isang umaga, habang nakaupo ako sa garden, bigla kong naramdaman ang matinding galaw ng baby."Aray..."Agad napalingon si Matthew na kakalabas lang ng bahay."Darlene?"Lumapit siya agad."What happened?""Malakas lang siyang gumalaw."Umupo siya sa tabi ko at inilagay ang kamay niya sa tiyan ko.Ilang segundo siyang tahimik.Biglang gumalaw ulit ang baby.Napangiti siya."Strong.""Mana sa'yo.""Again?""Oo."Tumawa siya.Maya-maya, napansin kong parang hindi siya mapakali."Bakit?""Nothing.""Matthew."Huminga siya nang malalim."I was thinking about the baby.""Anong iniisip mo?""Everything."Napatingin siya sa akin."Whether I'll be a good father."Napangiti ako."Matthew, magiging mabuti kang ama.""How do you know?""Dahil sa akin pa lang, hindi mo na ako tinigilang alagaan."Napangiti siya."That's different.""Why?""You're my wi

Darlene POV Lumipas ang mga sumunod na linggo at mas lalong bumigat ang tiyan ko. Eight months na ako. Sa bawat umaga, mas nahihirapan na akong bumangon sa kama. Minsan, kailangan ko pang tawagin si Matthew para tulungan akong makaupo. "Matthew..." Agad siyang bumabangon. "What happened?" "Wala. Tulungan mo lang akong bumangon." Mabilis niyang inaalalayan ako. "Slowly." Napangiti ako. "Alam mo, parang lola na ako." "You're carrying our baby." "Excuse mo na naman." Tumawa siya. Pero kahit nagbibiro ako, alam kong nag-aalala siya. Halos bawat kilos ko ay minamasdan niya. Kapag umaakyat ako sa hagdan, nasa likod ko siya. Kapag bumabangon ako sa sofa, iniaabot niya agad ang kamay niya. Kapag matagal akong nakatayo, pinapaupo niya ako. Minsan nga, parang gusto na niya akong buhatin kahit kaya ko naman. "Matthew, kaya ko." "I know." "Then stop worrying." "I can't." Napailing ako. "Overprotective." "With you? Yes." Napangiti ako. Isang hapon, nasa garden kami ni