All Chapters of He Choose her, But I Carried his child: Chapter 61 - Chapter 70

Darlene POVTahimik kaming bumalik ni Matthew sa ballroom.Hindi na namin pinag-usapan ang nangyari sa kuwarto. Pareho siguro kaming nangangailangan ng oras para kumalma.Nasa gilid pa rin ng ballroom si Sheila, malapit sa entrance ng private area kung saan natutulog si Amara.Nang makita niya kami, lumapit siya."Okay na si Amara. Mahimbing na.""Thank you, She.""Walang anuman."Saglit siyang tumingin sa aming dalawa bago ngumiti."Birthday pa rin niya. Smile naman kayo."Napatawa ako nang mahina."Oo na."Naglakad kami pabalik sa mga bisita.Ilang minuto pa lamang ay may lumapit nang empleyado kay Matthew para batiin siya."Sir, happy birthday po!""Thank you."Ngumiti si Matthew at nakipagkamay.Ako naman ay tahimik lamang sa tabi niya.Pero hindi ko maalis sa isip ko ang narinig ko sa hallway.Hindi ko alam kung dapat ko bang sabihin kay Matthew.Pero nang makita ko kung gaano karaming tao ang naroon, nagpasya akong huwag muna.Ayoko ng eksena.Hindi ngayong gabi.Maya-maya, nagp

Darlene POVMaya-maya, lumapit si Amara.Hinawakan niya ang bracelet ko.Napatingin siya roon."Pretty," sabi ni Matthew.Tinitigan ni Amara ang bracelet.Pagkatapos ay tumingin siya sa akin."Mommy."Napangiti ako."Yes, baby?"Itinuro niya ang bracelet."Pretty."Napaluha ako."Yes."Marahan kong hinawakan ang kamay niya."Gift ni Daddy."Tumingin siya kay Matthew."Daddy."Ngumiti siya."Yes, princess."At sa simpleng sandaling iyon, napangiti ako.Noong una, akala ko ang pinakamahalagang bagay ay marinig ang tawag niyang Mommy at Daddy.Pero habang lumalaki siya, mas naiintindihan ko na mas mahalaga ang bawat sandaling komportable siyang makipag-communicate sa amin.Minsan salita.Minsan tingin.Minsan simpleng paghawak.At minsan, isang maliit na ngiti.Nang gabi na, pinatulog namin si Amara.Paglabas ko ng nursery, nakita ko si Matthew sa hallway."Sleeping?""Yes.""Good."Tahimik kaming naglakad papunta sa balcony.Maya-maya, nagsalita siya."Darlene.""Hmm?""About Jovert..."

Darlene POVHindi ko alam kung anong mararamdaman ko nang sabihin sa akin ni Lola Teresita ang pangalan ni Victoria.Parang biglang nagkaroon ng mukha ang isang taong matagal nang bahagi ng nakaraan ni Matthew.“Victoria,” mahinang ulit ko.Tumango si Lola Teresita habang nakaupo kami sa veranda. Tahimik ang paligid. Sa loob ng bahay, naririnig ko ang mahihinang tawanan nina Matthew at Amara.“Siya ang unang babaeng minahal ni Matthew.”Hindi ako nakapagsalita.Alam kong may mga naging babae si Matthew bago ako. Alam kong hindi naman nagsimula ang buhay niya nang makilala niya ako.Pero iba ang pakiramdam nang marinig kong may isang babaeng minahal niya nang ganoon kalalim.“College pa lang sila noon,” pagpapatuloy ni Lola. “Magkakilala na ang mga pamilya nila. Mabait si Victoria. Simple lang. Hindi mahilig sa mga bagay na mamahalin.”Napangiti nang kaunti si Lola.“Parang ikaw.”Napatingin ako sa kanya.“Hindi naman kami magkamukha ni Victoria, Lola.”“Hindi. Magkaiba kayo ng mukha.”

Darlene POVHindi ko maalis ang tingin ko sa cellphone ni Matthew.Isang mensahe lang iyon.You should have told her the truth, Matthew.Pero parang sapat na iyon para baguhin ang buong atmosphere sa loob ng study room.Hindi gumalaw si Matthew.Hindi rin ako.“Matthew…” mahina kong tawag.Dahan-dahan niyang pinatay ang screen ng cellphone niya.“Darlene, kailangan nating mag-usap.”Napahigpit ang hawak ko sa sarili kong cellphone.“About Victoria?”Tumango siya.“About everything.”Napaupo ako sa sofa.Hindi ko alam kung dapat ba akong matakot o matuwa dahil sa wakas, malalaman ko na rin ang totoo.Umupo siya sa tapat ko.Ilang segundo siyang tahimik.“Hindi ko gustong malaman mo ang tungkol kay Victoria sa ganitong paraan.”“Pero kailangan ko nang malaman.”“I know.”“May sinabi sa akin si Lola.”Napatingin siya.“Anong sinabi niya?”“Na siya ang unang babaeng minahal mo.”Tumahimik siya.“Na nagkasakit siya noong college kayo.”Tumango siya.“Na brain cancer ang diagnosis.”Muli si

Darlene POV “Matt…” Huminto siya sa tabi ng sasakyan. Tumingin siya sa akin, pero halata sa mga mata niyang may iniisip pa rin siya tungkol sa sinabi ni Daniel. Lumapit ako at hinawakan ang dalawang kamay niya. “Kung ano man ang nangyari kay Victoria noon,” mahina kong sabi, “alam ng Diyos na hindi mo naman ginusto.” Tahimik lang siya. “Huwag mo nang alamin kung ano man ang nangyari pa.” Napakunot ang noo niya. “Darlene…” “Hindi mo ba napapansin?” Pinisil ko nang kaunti ang mga kamay niya. “Gusto lang nila tayong sirain.” Tinitigan niya ako. “Ginagamit nila si Victoria para guluhin tayo. Alam nilang masasaktan ka kapag binuksan nila ang nakaraan. Alam nilang magtatanong ako. At kapag nagsimula tayong magduda sa isa't isa…” Hindi ko na ipinagpatuloy. Alam na niya ang ibig kong sabihin. “Mas madali nilang makukuha ang gusto nila.” Napabuntong-hininga siya. “Pero paano kung may katotohanan talaga sa likod ng lahat?” “Then let the truth stay where it belongs.” “Where?”