Alle Kapitel von เกมรักเดิมพันหัวใจ: Kapitel 11 – Kapitel 20

เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ เธอจึงหันกลับมามองเขาอีกครั้ง“ไม่สบายจริงๆค่ะ”แต่ทันทีที่สบเข้ากับแววตาเจ้าเล่ห์ที่เหมือนรู้ทันทุกอย่างของฮันเตอร์เธอก็รีบหลบตาลงอีกครั้งใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบไม่กล้ามองเขา“งั้น...อัยกลับก่อนนะคะ”ไอวี่พูดขึ้น ก่อนเปิดประตูรถฝั่งคนขับแต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ขึ้นนั่งเรียบร้อย ประตูอีกฝั่งก็ถูกเปิดออกฮันเตอร์เดินขึ้นมานั่งข้างคนขับ แล้วปิดประตูลงอย่างสบายใจไอวี่ชะงัก หันไปมองเขาด้วยความแปลกใจ“พี่ขึ้นมาทำไมคะ”ฮันเตอร์เอนตัวพิงเบาะ ก่อนตอบหน้าตาเฉย“ไปส่งพี่ที่ชมรมหน่อย”ไอวี่นิ่งไปครู่หนึ่งสุดท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ แล้วสตาร์ตรถออกไปตลอดทางไอวี่เอาแต่มองถนนตรงหน้า ไม่พูดอะไร และไม่แม้แต่จะหันมามองเขาผิดกับผู้หญิงคนอื่นที่เขาเคยเจอส่วนใหญ่พวกเธอมักหาโอกาสเข้าหาเขาแต่ไอวี่...กลับพยายามหนีฮันเตอร์มองด้านข้างของเธอเงียบ ๆยิ่งเห็นท่าทางที่พยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขากลับยิ่งรู้สึกสนใจไม่นาน รถก็มาถึงหน้าชมรมไอวี่จอดรถ ก่อนพูดขึ้นทั้งที่ยังไม่หันมามอง“ถึงแล้วค่ะ”แต่ฮันเตอร์ยังคงนั่งนิ่งไอวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนหันไปมองก็พบว่าเขากำลัง

ไทม์เงียบไปทันที ไอวี่มองทั้งสองคน ก่อนรีบพูดตัดบท “เออ ไม่เป็นไรหรอก” “ไปด้วยกันจะได้ช่วยกันคิด” เธอยิ้มให้ไทม์ “ขอบใจมากนะ” เมื่อเห็นว่าทั้งคู่กำลังจะเริ่มเถียงกันอีก ไอวี่จึงรีบเปลี่ยนเรื่อง สุดท้ายทั้งสี่คนจึงพากันขึ้นรถ ขับไปที่ชมรม .............. เมื่อมาถึงชมรม ฮันเตอร์นั่งอยู่ด้านในอยู่แล้ว ทันทีที่เห็นไอวี่เดินเข้ามาพร้อมเพื่อน ๆ รอยยิ้มบาง ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเขาโดยไม่รู้ตัว แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นไทม์ที่เดินตามมาด้วย รอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อย ๆ จางลง ในหัวมีเพียงความคิดเดียว พามาด้วยอีกแล้ว... หรือเขาจะเป็นแฟนเธอจริง ๆ ฮันเตอร์มองไทม์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนละสายตาออก ทั้งที่พยายามไม่สนใจ แต่กลับรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล ไอวี่หยุดนิ่งเมื่อเห็นฮันเตอร์ ถึงจะเตรียมใจมาแล้ว แต่พอได้เจอจริง ๆ หัวใจกลับเต้นแรงกว่าที่คิด มายด์เห็นเธอยืนนิ่ง จึงสะกิดแขนเบา ๆ “ไปทักเขาสิ” “ยืนเฉยทำไม” ไอวี่สูดลมหายใจลึก ก่อนรวบรวมความกล้าแล้วเดินเข้าไปหา “พี่ฮันเตอร์ สวัสดีค่ะ” เพื่อน ๆ ของเธอทักทายเขาตามมารยาท

“ยังไม่รู้ค่ะ” “ถ้ายังไง...เดี๋ยวอัยโทรบอกอีกทีนะคะ” ฮันเตอร์ยืนนิ่ง มองเธอเดินออกไปอย่างไม่เข้าใจ เพราะเมื่อครู่... เธอยังดูปกติดีอยู่เลย ... ไอวี่เดินออกมาจากชมรมพร้อมเพื่อน ๆ แต่ก่อนจะถึงรถ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น “ไอวี่” เธอชะงัก ก่อนหันกลับไป “ป๊า” เพื่อน ๆ ของเธอรีบยกมือไหว้ “สวัสดีค่ะ/ครับ” อธิปรับไหว้ ก่อนหันมามองลูกสาว “มาคุยกับป๊าหน่อย” ไอวี่หันไปหาเพื่อน “พวกแกไปรอที่รถก่อนนะ” เธอยื่นกุญแจรถให้มายด์ “ฉันคุยไม่นาน” จากนั้นจึงเดินขึ้นรถของพ่อไป ... “เรื่องฮันเตอร์” อธิปพูดขึ้นทันที “แกจะไม่เชื่อป๊าเลยใช่ไหม” ไอวี่นิ่ง อธิปถอนหายใจ “ป๊าเข้าใจนะว่าแกไม่ชอบเอวา” “แต่แกก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาเป็นน้องแก” “และตอนนี้แกกำลังยุ่งกับแฟนน้องสาวตัวเอง” ไอวี่หันกลับไปมองทันที “พี่ฮันเตอร์เขาพูดเหรอคะ” “ว่าเป็นแฟนเอวา” “หรือเอวาคิดไปเอง” อธิปขมวดคิ้ว “เขาคบกัน” “ผู้ใหญ่ก็รู้ก็เห็น” ไอวี่หัวเราะเบา ๆ อย่างเจ็บปวด “ในเมื่อป๊ารู้เห็น” “ทำไมป๊าไม่ไปพูดกับพี่ฮันเตอร์ล่ะคะ” “บอกให้เขา

“ตอนกูไปรับ กูบอกแค่ว่าจะพามากินข้าว ไม่ได้บอกว่าจะพาไปต่อ” “อย่าบังคับเลย ไว้คราวหน้าเถอะ” ไทเกอร์กับเอเดนเงียบไป ก่อนหันมองหน้ากันอย่างรู้กัน แปลก… ปกติฮันเตอร์ไม่เคยใส่ใจเรื่องเล็ก ๆ แบบนี้กับผู้หญิงคนไหน แต่กับไอวี่ เขากลับคอยสังเกตแม้กระทั่งว่าเธอรู้สึกอึดอัดหรือไม่ ดูท่า… คราวนี้เพื่อนของพวกเขาจะสนใจผู้หญิงคนนี้มากกว่าที่เจ้าตัวยอมรับเสียแล้ว …………. หลังกินข้าวเสร็จ ทุกคนพากันเดินออกมาจากร้าน ฮันเตอร์พาไอวี่ตรงไปที่รถ ขณะที่เอเดนกับไทเกอร์เดินตามออกมาติด ๆ “แล้วมึงจะไปไหม” เอเดนถาม ฮันเตอร์หยิบกุญแจรถขึ้นมา “เดี๋ยวกูไปส่งน้องเขาก่อน แล้วตามไป” “พวกมึงไปก่อนเลย” เอเดนกับไทเกอร์หันมองหน้ากันทันที ถ้าเป็นเมื่อก่อน คำว่า ไปส่ง ของฮันเตอร์ มักหมายความว่าคืนนั้นไม่ต้องรอมันแล้ว เพราะส่วนใหญ่กว่าจะได้กลับ ก็คงเป็นเช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งคู่จึงหันกลับมามองเพื่อนด้วยสายตาไม่ค่อยเชื่อ ฮันเตอร์เห็นสีหน้าพวกมันก็รู้ทัน “มองอะไรวะ” เขาเดินไปเปิดประตูรถให้ไอวี่ รอจนเธอขึ้นไปนั่ง ก่อนปิดประตูให้ จากนั้นจึงหันกลับมาหาเพื่อน “เดี๋ยวกูมา จริง ๆ” พูดจบก็ห

ไอวี่พยักหน้า สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก“เห็นละ”“แล้วเอาไงต่อดี เรื่องพี่ฮันเตอร์”ไอวี่นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง“กำลังคิดอยู่”ทั้งสี่คนเริ่มเดินไปทางโรงอาหารพร้อมกันมิรินที่เดินอยู่ข้าง ๆ หันมามองไอวี่อย่างเป็นห่วง“ยกเลิกแผนดีไหมวะ”ไอวี่หันไปมอง“พี่เขาโคตรเจ้าชู้เลยนะ ดีไม่ดีแกจะเป็นคนพลาดท่าเสียเอง”ไอวี่เงียบไปเล็กน้อย สีหน้าครุ่นคิดคำสั่งของพ่อที่ต้องการให้เธอเลิกยุ่งกับฮันเตอร์ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้งมาถึงขนาดนี้แล้ว...เธอถอยไม่ได้“ฉันถอยไม่ได้แล้ว”ไอวี่ตอบ ก่อนนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วพูดประโยคต่อมาราวกับกำลังย้ำเตือนตัวเองมากกว่าตอบเพื่อน“แต่ฉันก็ไม่ได้คิดจะรักเขานะ”มิรินมองหน้าเพื่อนอยู่ครู่หนึ่ง“ถึงแกไม่รัก แต่อย่างพี่ฮันเตอร์น่ะ ฉันว่าเขาไม่ปล่อยแกไปง่าย ๆ หรอก”เธอมองไอวี่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนพูดต่อ“ทั้งสวย ทั้งหุ่นดีขนาดนี้”“เสือผู้หญิงอย่างเขาจะปล่อยไปหรอ หยุดตอนนี้ดีกว่า”ไอวี่ไม่ได้ตอบคำพูดนั้นทำให้เธอยิ่งครุ่นคิดกว่าเดิมไทม์ที่เงียบฟังมาตลอดจึงพูดขึ้นบ้าง“เลิกเถอะ”น้ำเสียงของเขาจริงจังกว่าทุกคน“เราไม่เห็นด้วยตั้งแต่แรกแล้วนะ”ไอวี่หันมามอง“มันเสี่ยงเกินไป