Alle Kapitel von เกมรักเดิมพันหัวใจ: Kapitel 41 – Kapitel 50

หลังอาบน้ำเสร็จ ไอวี่เปลี่ยนเป็นชุดนอนเรียบร้อยแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำแต่พอออกมาเห็นเตียงใหญ่กลางห้องอีกครั้ง เธอกลับหยุดยืนอยู่ตรงนั้นอย่างทำอะไรไม่ถูก จะไปนั่งบนเตียงก็ดูแปลก จะไปนั่งโซฟาก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อฮันเตอร์เงยหน้าจากโทรศัพท์ พอเห็นท่าทางของเธอก็พอเดาได้ทันทีว่ากำลังคิดอะไรอยู่เขาไม่ได้พูดแซว เพียงลุกขึ้นเดินไปเปิดตู้เย็น หยิบขวดน้ำออกมาแล้วยื่นให้“ดื่มน้ำก่อน”ไอวี่รับมา“ขอบคุณค่ะ”“พี่ไปอาบน้ำก่อนนะ”“ค่ะ”ฮันเตอร์หยิบเสื้อผ้าแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป ทิ้งให้ไอวี่นั่งลงบนโซฟาเพียงลำพังเธอเปิดขวดน้ำดื่มไปเรื่อย ๆ พยายามไม่คิดถึงคำพูดของสองสาวเมื่อช่วงเย็น แต่ยิ่งพยายามไม่คิด มันกลับยิ่งวนเวียนอยู่ในหัวไม่นานเสียงเปิดประตูห้องน้ำก็ดังขึ้นไอวี่เงยหน้ามองตามเสียงโดยอัตโนมัติฮันเตอร์เดินออกมาพร้อมเสื้อยืดสีดำกับกางเกงขายาวสบาย ๆ เส้นผมสีดำยังเปียกหมาด มีปอยผมบางส่วนตกลงมาบริเวณหน้าผาก ใบหน้าที่ดูผ่อนคลายกว่าตอนกลางวันทำให้เขามีเสน่ห์ไปอีกแบบ เส้นผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากเล็กน้อยกับแววตาสบาย ๆ ยิ่งทำให้ความหล่อที่ปกติก็ดึงดูดสายตาอยู่แล้ว ดูน่ามองขึ้นไปอีกเธอต้องยอมรับอย่างห

ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความระแวงเมื่อครู่ดูอ่อนลง ดวงตาคู่สวยปรือขึ้นมองเขาเหมือนยังไม่ทันตั้งสติ หัวใจยังคงเต้นรัวจากจูบเมื่อครู่ภาพนั้นทำให้สายตาของฮันเตอร์เข้มขึ้นเล็กน้อยก่อนเขาจะก้มลงจูบเธออีกครั้งคราวนี้ไอวี่ไม่ได้เกร็งเหมือนตอนแรก เธอปล่อยให้เขาเป็นฝ่ายนำอยู่เงียบ ๆ จนความคิดที่วุ่นวายค่อย ๆ เลือนหายไปทีละน้อยฮันเตอร์ถอนจูบออกช้า ๆไอวี่ยังหลับตาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้สึกว่าร่างของตัวเองถูกยกขึ้น“พี่จะทำอะไรคะ”“พาไปนอน”ฮันเตอร์อุ้มเธอกลับเข้าไปด้านในวิลล่าไอวี่ไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงมองใบหน้าของเขาเงียบ ๆจนกระทั่งเขาวางเธอลงบนเตียงหัวใจที่เพิ่งสงบลงกลับเต้นผิดจังหวะขึ้นมาอีกครั้งฮันเตอร์ตามลงมา มือข้างหนึ่งยันอยู่ข้างตัวเธอ ก่อนก้มลงจูบอีกครั้งไอวี่หลับตาลงแทบจะทันทีคราวนี้เธอไม่ได้คิดจะผลักเขาออกด้วยซ้ำริมฝีปากของเขายังคงอ้อยอิ่งอยู่กับเธอ ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนลงมาแตะเบา ๆ บริเวณข้างแก้ม แล้วไล่ลงไปตามแนวกรามจนถึงลำคอสัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้ไอวี่เผลอเอียงหน้าเปิดทางให้โดยไม่รู้ตัว มือที่จับเสื้อเขาอยู่กระชับขึ้นเล็กน้อย ขณะที่หัวใจเต้นแรงจนแทบไม่เป็นจังหวะฮันเตอร์หยุ

ถ้าเป็นฮันเตอร์ตามปกติ เธอคงคิดว่าเขากำลังหาเรื่องเอาเปรียบเธออีกแล้วแต่ตอนนี้เขากลับดูเหนื่อยจริง ๆไม่มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ไม่มีสายตาที่คอยมองว่าเธอจะเขินแค่ไหนจนความตั้งใจที่จะผลักเขาออกค่อย ๆ หายไปเองสุดท้ายมือของเธอจึงลดลง“แค่กอดนะคะ”มุมปากของฮันเตอร์ยกขึ้นเล็กน้อยทั้งที่ยังหลับตา“ครับ”เขากระชับแขนขึ้นเพียงนิด ก่อนจะนิ่งไปไอวี่ยังคงนอนเกร็งอยู่ในอ้อมแขนเขาในตอนแรกใกล้เกินไป…ใกล้จนเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรวางมือไว้ตรงไหนแต่เมื่อเวลาผ่านไป ฮันเตอร์กลับไม่ได้แกล้ง ไม่ได้พูดอะไรให้เธอต้องเขินอีกมีเพียงอ้อมแขนที่โอบเธอเอาไว้กับลมหายใจที่ค่อย ๆ สม่ำเสมอขึ้นความเกร็งของไอวี่จึงค่อย ๆ คลายลงโดยไม่รู้ตัว“พี่ฮันเตอร์…”เธอเรียกเบา ๆไม่มีเสียงตอบไอวี่เงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะพบว่าเขาหลับไปแล้วจริง ๆเธอชะงักไปเล็กน้อยเมื่อคืนเขานอนไม่หลับอยู่หลายชั่วโมง แต่พอได้กอดเธอ กลับใช้เวลาไม่นานก็หลับสนิทเสียอย่างนั้นความรู้สึกบางอย่างค่อย ๆ แทรกเข้ามาในใจอย่างบอกไม่ถูกทั้งเขิน ทั้งสับสน และแปลกประหลาดตรงที่เธอไม่ได้รู้สึกอยากขยับหนีเหมือนตอนแรกอีกแล้วไอวี่มองใบหน้าที่หลับสนิทอยู่ใกล้ ๆตอ

เวลาผ่านไปพักใหญ่ ลมหายใจของคนข้าง ๆ ก็ค่อย ๆ สม่ำเสมอขึ้น คงเพราะคืนก่อนแทบไม่ได้นอน แถมวันนี้ยังทำกิจกรรมมาตลอดทั้งวัน ไม่นานฮันเตอร์ก็หลับสนิทแต่ไม่นานเขากลับขยับเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของเธอแนบกับอก ก่อนแขนข้างหนึ่งจะพาดลงบนเอว แล้วดึงเธอเข้าไปกอดอย่างไม่รู้ตัวไอวี่ชะงัก หัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันทีความอุ่นจากร่างที่แนบอยู่ด้านหลังทำให้เธอไม่กล้าขยับ แม้แต่ลมหายใจอุ่น ๆ ที่สัมผัสอยู่ใกล้ต้นคอก็ยิ่งทำให้ใบหน้าร้อนผ่าวเธอเม้มริมฝีปาก ก่อนค่อย ๆ หันกลับไปมองใบหน้าของฮันเตอร์อยู่ใกล้กว่าที่คิด เขายังคงหลับสนิท ต่างจากเธอที่เพียงถูกเขากอดไว้แบบนี้ หัวใจก็เต้นแรงจนแทบควบคุมไม่ได้ฮันเตอร์ทั้งหล่อ มีเสน่ห์ และตลอดหลายวันที่ผ่านมาก็คอยดูแลเธออย่างดีที่สำคัญ...ตอนนี้ผู้ชายคนนี้เป็นแฟนของเธอแล้วแค่คิด ใบหน้าก็ยิ่งร้อนขึ้นกว่าเดิมไอวี่รีบหันกลับไป แต่ความคิดกลับยิ่งฟุ้งซ่านก็แค่กอดเอง...แต่พอเป็นฮันเตอร์ ทำไมเธอถึงได้รู้สึกแปลกไปหมดแบบนี้แล้วยิ่งนึกถึงจูบของเขา คำพูดแพรวพราวที่ชอบใช้แกล้งเธอ รวมถึงเรื่องที่เพิ่งตกลงคบกันเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ใบหน้าก็ยิ่งร้อนจนต้องหลับตาแน่นเลิกคิดได้แล

ไอวี่พยายามระงับอารมณ์ ก่อนถามต่อ“แล้วหุ้นของคุณแม่ล่ะคะ”“ยังอยู่”“งั้นก็คืนมาให้อัย”อธิปมองเธอนิ่ง ๆ“ป๊าให้เป็นเงินแทนได้”“อัยไม่เอาเงิน”“ฟังป๊าให้จบก่อน”น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้น“ป๊าจะจ่ายให้ตามมูลค่าหุ้นทั้งหมด จะมากกว่านั้นก็ได้”“แล้วหุ้นล่ะคะ”“ป๊าจะซื้อไว้ให้เอวา”ไอวี่มองพ่อทันที“เอวา?”“ใช่”อธิปลุกขึ้นจากเก้าอี้“ถ้าในอนาคตเอวาแต่งงานกับฮันเตอร์ หุ้นทั้งสองส่วนก็จะอยู่กับสองครอบครัว การบริหารบริษัทจะง่ายกว่า”ไอวี่จ้องหน้าพ่ออย่างไม่อยากเชื่อ“ป๊าคิดไปถึงเรื่องแต่งงานแล้วเหรอคะ”“มันเป็นสิ่งที่ผู้ใหญ่คุยกันได้”“แล้วถามพี่ฮันเตอร์หรือยังว่าเขาอยากแต่งกับเอวาหรือเปล่า”อธิปขมวดคิ้ว“เรื่องนั้นไม่ใช่ประเด็นที่เรากำลังคุยกัน”“แต่อัยไม่ขายค่ะ”“อัย”“อัยต้องการหุ้นของคุณแม่”น้ำเสียงของเธอหนักแน่นขึ้น“ไม่ใช่เงิน”“มันต่างกันตรงไหน ในเมื่อมูลค่าก็เท่ากัน”“ต่างค่ะ”ไอวี่สบตาพ่อ“เงินก็คือเงิน แต่อันนั้นคือสิ่งที่คุณแม่สร้างมา”อธิปนิ่งไป“อัยไม่สนว่าหุ้นพวกนั้นวันนี้จะมีมูลค่าเท่าไหร่ แล้วอัยก็ไม่ต้องการให้ป๊าจ่ายเพิ่มแม้แต่บาทเดียว”เธอเว้นไปเล็กน้อย“อัยต้องการแค่ของที