Alle Kapitel von เกมรักเดิมพันหัวใจ: Kapitel 31 – Kapitel 40

ไทเกอร์ส่ายหน้า“ก็ได้กินน้องเขาไง อย่ามาแกล้งโง่หน่อยเลย”ฮันเตอร์ส่ายหน้า“ยัง”“มึงอย่ามาโกหก” เอเดนสวนทันที “ถ้าไม่มีอะไร แล้วทำไมพวกมึงถึงมากันป่านนี้วะ”“น้องเขาหลับ เพิ่งตื่น”ไทเกอร์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนมองเพื่อนตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกำลังมองคนแปลกหน้า“เดี๋ยวนะ...นี่มึงไม่สบายหรือเปล่าวะ”“อะไรอีก”“ลงทุนพาผู้หญิงไปห้อง ทั้งที่ไม่เคยพาใครไป แล้วไม่ได้อะไรเลยเนี่ยนะ”ฮันเตอร์กำลังจะตอบ แต่กลับชะงักไปเล็กน้อยไม่ได้อะไรเลยงั้นเหรอ...ภาพไอวี่ที่หลับตาเคลิบเคลิ้มอยู่ในอ้อมกอดของเขาเมื่อครู่ผุดขึ้นมาในหัว ตามด้วยสัมผัสนุ่มนวลจากริมฝีปากของเธอมุมปากของฮันเตอร์ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว“ก็ไม่ถึงกับไม่ได้อะไรเลยหรอก”ไทเกอร์กับเอเดนหันมองหน้ากันทันที“นั่นไง!” ไทเกอร์ชี้หน้า “กูว่าแล้ว”ฮันเตอร์หัวเราะ ก่อนส่ายหน้า“เรื่องของกูเหอะ”เอเดนไม่ได้หัวเราะตาม คราวนี้กลับมองเพื่อนนิ่ง ๆ อย่างจับสังเกตอยู่พักหนึ่ง“ไอ้ฮันเตอร์”“อะไร”“นี่มึงจะจริงจังกับน้องเขาใช่ป่าววะ”ฮันเตอร์ชะงักเล็กน้อยเอเดนมองเขาอย่างรู้ทัน“มึงดูแปลกไปจริง ๆ นะ”ฮันเตอร์ไม่ได้ตอบรับ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธเขาเพียงยิ้มมุมปาก

มิรินเม้มปากกลั้นยิ้ม ส่วนไทม์เพียงยกแก้วขึ้นดื่มเงียบ ๆไอวี่เห็นสายตาของเพื่อนก็รู้ทันทีว่าทุกคนกำลังคิดอะไรเธอจึงพยายามทำสีหน้าให้นิ่งที่สุด ก่อนหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งที่แก้มยังแดงไม่หายฮันเตอร์เหลือบมองท่าทางนั้นแล้วหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ แต่ไม่ได้แกล้งเธอต่อแค่นี้ก็ดูเหมือนจะเขินจนไม่กล้ามองหน้าเขาแล้ว ............... หลังผับเลิก มายด์ที่ดื่มหนักที่สุดก็เมาจนแทบเดินไม่ไหว สุดท้ายไทม์ต้องเป็นคนอุ้มเธอออกมา ส่วนมิรินเดินตามอยู่ข้าง ๆ พร้อมรองเท้าของมายด์ที่เจ้าตัวถอดทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้มิรินหันกลับมาหาไอวี่“แกกลับเองได้ใช่ไหม”“ได้สิ รีบไปเถอะ”ไอวี่ตอบพลางมองตามไทม์ที่กำลังอุ้มมายด์ออกไปด้วยความเป็นห่วง“โอเค งั้นถึงแล้วบอกด้วยนะ”มิรินพยักหน้า ก่อนรีบวิ่งตามสองคนนั้นไปฮันเตอร์ที่ยืนอยู่ข้างไอวี่มองตามทั้งคู่ไปครู่หนึ่ง“เขาเป็นแฟนกันเหรอ”ไอวี่นิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนส่ายหน้า“เพื่อนกันค่ะ”“เหรอ”“ทำไมคะ”ฮันเตอร์ยังคงมองตามไทม์“แต่ไทม์ไม่น่ามองมายด์แค่เพื่อนนะ”คราวนี้ไอวี่หันมามองเขาอย่างแปลกใจ“พี่ดูออกด้วยเหรอ”ฮันเตอร์พยักหน้าเหมือ

“เอ่อ...” ไทเกอร์เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง “ก็ตอนคุยกันบอกว่าพาแฟนมา กูก็เลยจองเป็นคู่ ๆ ทุกคนพักกับแฟนตัวเอง” ไอวี่หันขวับไปมองฮันเตอร์ “พี่รู้อยู่แล้วเหรอคะ” “ไม่รู้” ฮันเตอร์ตอบทันที “พี่เพิ่งรู้พร้อมอัยนี่แหละ” จากนั้นเขาก็หันกลับไปหาเพื่อน “ไม่ได้ดิ น้องไม่สะดวกใจ” เขาส่งคีย์การ์ดคืนให้ไทเกอร์ “มีห้องอื่นไหม เช่าเพิ่มอีกหลังได้หรือเปล่า” “เดี๋ยวกูถามให้” ไทเกอร์หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาเจ้าของรีสอร์ต ก่อนคุยอยู่พักหนึ่งแล้ววางสาย “เต็มว่ะ วันนี้ไม่มีเหลือสักหลัง” “แล้วเอาไง” ไทเกอร์นิ่งคิด ก่อนหันไปมองแฟนตัวเอง “งั้นมึงมานอนกับกูก็ได้ แล้วให้น้องไอวี่นอนกับแฟนกู” แฟนสาวของไทเกอร์ขมวดคิ้วทันที สีหน้าดูลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด ไอวี่มองคนนั้นทีคนนี้ที เมื่อเห็นว่าทุกคนเริ่มวุ่นวายเพราะเรื่องของเธอ จึงตัดสินใจพูดขึ้น “ไม่เป็นไรค่ะ” ทุกคนหันมามองพร้อมกัน ไอวี่เหลือบมองฮันเตอร์ “อัยพักกับพี่ฮันเตอร์ก็ได้” ฮันเตอร์มองเธอนิ่ง เหมือนต้องการแน่ใจว่าเธอไม่ได้ตอบเพียงเพราะเกรงใจคนอื่น “แน่ใจนะ” ไอวี่พยักหน้า “ค่ะ” “ไม่ต้องฝืนก็ได้นะ เดี๋ยวพี่หาทางอื่นให้” “ไม่เป็น

แต่ทันทีที่ไม่มีเขาช่วยพยุง ร่างของไอวี่กลับค่อย ๆ จมลง“พี่ฮันเตอร์!”ไอวี่ตกใจ รีบโผกลับเข้าไปกอดคอเขาไว้แน่นแทบจะทันทีฮันเตอร์รีบโอบเอวเธอไว้ตามเดิม ก่อนหลุดหัวเราะเบา ๆรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างปิดไม่มิด“ตกใจหรอ”“พี่แกล้งอัย!”“ก็อยากให้ลองดู”“พี่รู้อยู่แล้วว่าอัยว่ายน้ำไม่เป็น”“ก็รู้ไง”“แล้วยังจะแกล้งอีก”“ก็เวลาตกใจแล้วอัยกอดพี่แน่นดี”ไอวี่ชะงัก ก่อนเงยหน้ามองเขาอย่างหมั่นไส้“นิสัยไม่ดี”“แต่อัยกำลังกอดคนนิสัยไม่ดีอยู่นะ”“เพราะอัยไม่มีทางเลือกต่างหากค่ะ”ฮันเตอร์หัวเราะ สีหน้ากลับดูพอใจเสียเหลือเกินไอวี่มองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจ“พาอัยกลับไปส่งที่บันไดเลยค่ะ”“ทำไม”“อัยไม่เล่นแล้ว”“เพิ่งลงมาเอง”“ก็พี่เอาแต่แกล้ง”ฮันเตอร์มองใบหน้าที่เริ่มงอของเธอ ก่อนก้มลงหอมแก้มเบา ๆ หนึ่งทีไอวี่เบิกตากว้าง“พี่ฮันเตอร์!”“โอ๋แล้วไง”“ใครให้โอ๋แบบนี้คะ”ฮันเตอร์หัวเราะเบา ๆ แต่ยังไม่มีทีท่าว่าจะพาเธอกลับ“ไอ้ฮันเตอร์!”เสียงไทเกอร์ดังมาจากอีกด้านทั้งคู่หันไปมอง เห็นไทเกอร์กับเอเดนและแฟนสาวของทั้งสองกำลังเล่นน้ำกันอยู่ไม่ไกล“มึงจะอยู่ตรงนั้นอีกนานไหมวะ” ไทเกอร

“ถ้าคบกันเล่น ๆ ก็ถือว่าคุ้มอยู่นะ” แฟนเอเดนพูดติดตลก “ได้คนอย่างฮันเตอร์เป็นแฟน ใครจะไม่เอา”“แต่ถ้าจะรักจริง...” แฟนไทเกอร์หันมาสบตาเธอ “ระวังใจตัวเองไว้หน่อยก็ดี พี่ไม่อยากเห็นเราเสียใจทีหลัง”ไอวี่ยิ้มบาง ๆ“ค่ะ”เธอไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงก้มหน้าจัดอาหารบนถาดเหมือนไม่ได้คิดมากกับสิ่งที่ได้ยินแต่ไม่กี่วินาทีต่อมา สายตากลับเผลอเหลือบไปทางโต๊ะของสามหนุ่มฮันเตอร์กำลังนั่งคุยกับเพื่อน แก้วเครื่องดื่มอยู่ในมือ ใบหน้าหล่อมีรอยยิ้มสบาย ๆ ดูเป็นผู้ชายเจ้าสำราญอย่างที่ใคร ๆ พูดถึงต่างจากฮันเตอร์เมื่อช่วงบ่ายที่คอยอยู่ข้างเธอแทบตลอด ทั้งดูแล ทั้งคอยประคองไม่ให้เธอกลัว จนบางครั้งไอวี่เองก็เผลอคิดว่าเขาปฏิบัติกับเธอเป็นพิเศษแต่สิ่งที่สองคนนั้นพูด...เธอกลับปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันฟังดูน่าเชื่อเพราะตลอดเวลาที่อยู่ใกล้กัน ไอวี่เองก็สัมผัสได้ว่าฮันเตอร์มีเสน่ห์กับผู้หญิงมากแค่ไหนเขารู้ว่าควรพูดอะไร รู้ว่าควรเข้าหาแบบไหน และรู้แม้กระทั่งว่าจะทำอย่างไรให้คนที่ตั้งใจจะปฏิเสธเขาเผลอใจอ่อนลงทีละนิดขนาดเธอที่รู้มาตั้งแต่แรกว่าเขาเป็นคนแบบไหน ยังมีหลายครั้งที่เผลอหวั่นไหวไปกับเขายิ่งไปกว่านั้น...สิ